Εχοντας πίσω της την τραγωδία της διαπραγμάτευσης του 2015 και των υπολοίπων της του 2016, η ελληνική κυβέρνηση προσήλθε στο eurogroup της πρηγούμενης Τρίτης, για μία ακόμη φορά καλλιεργώντας προσδοκίες και περιγράφοντας τους στόχους (της).

Το θέμα της συζήτησης δεν ήταν καν αυτό. Ηταν το αντίθετο: Οι στόχοι των δανειστών, οι υποχρεώσεις της χώρας, όπως δυστυχώς ή ευτυχώς τις έχει συνομολογήσει σε πολλές εκδοχές η κυβέρνηση και οι εκκρεμότητες.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για μία ακόμη φορά τα είπε «νέτα-σκέτα» και δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών.

Τις ημέρες πριν την συνεδρίαση της Τρίτης αλλά και λίγες ώρες πριν την έναρξή της είχε μιλήσει. Και είχε πει, μεταξύ άλλων:

«Θα δούμε με προσοχή τι ακριβώς έχει ψηφίσει η ελληνική Βουλή και θα αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα». Ετσι, η κυβέρνηση καλείται να τακτοποιήσει τώραμ υπό μορφή προαπαιτουμένων για εκταμίευση, κάποια ζητήματα για τις αποκρατικοποιήσεις και το ΕΚΑΣ, κ.ά.

«Δεν υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσει το ΔΝΤ από το πρόγραμμα». Και δεν αποχωρεί. Αποφασίστηκαν απλώς κάποιες νέες μεθοδεύσεις ώστε να κερδηθεί χρόνος έως ότου βρεθεί η φόρμουλα και οι όροι συνέχισης της παραμονής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα.

«Δεν υπάρχει λόγος να συζητηθεί τώρα οτιδήποτε για το ελληνικό χρέος. Εγώ ως υπουργός Οικονομικών δεν έχω τέτοια εντολή έως το τέλος της θητείας μου, ο επόμενος μπορεί να το εξετάσει». Καμία ουσιαστική συζήτηση για διευθέτηση χρέους δεν έγινε. Μόνο κάποια αρχικά χρονοδιαγράμματα περιεγράφησαν, τα οποία πάντως οδηγούν στο ότι «το ξανασυζητάμε από το 2018 και βλέπουμε».

Πρόκειται για μία βασανιστική επανάληψη όσων έχουμε ζήσει την τελευταία εξαετία. Και επειδή το ζήτημα για όλους είναι η αξιοπιστία, το βραβείο κερδίζει ο Σόιμπλε.

Καλό θα ήταν στο εξής, επιτέλους, όλοι (πολιτικοί, πολίτες, δημοσιογράφοι και λοιποί παράγοντες) να λαμβάνουν τα λόγια του τοις μετρητοίς. Σε βαθμό 100%.