Αν η περιγραφή της οικονομίας ήταν ιατρικό ανακοινωθέν, θα έλεγε: «Υπάρχει μικρή βελτίωση, αλλά ο ασθενής δεν έχει σταθεροποιηθεί και το ενδεχόμενο υποτροπής δεν μπορεί να αποκλειστεί».

Ενόψει εκλογών, τα πάντα σταματάνε και το μπαλάκι πέφτει στην επόμενη κυβέρνηση. Και δυστυχώς οι ξένοι πιστωτές έχουν αρχίσει ήδη να λένε οτι περιμένουν τα αποτελέσματα των εκλογών για να διαμορφώσουν στάση έναντι της Ελλάδας.

Το Reporter.gr δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα τέτοιου είδους παρεμβάσεις με ανοικτές επιστολές. Δεν θεωρούμε οτι είναι ακριβώς δουλειά των δημοσιογράφων να παίρνουν τέτοιου είδους πρωτοβουλιές. Κρίνουμε όμως αναγκαίο και στοιχειώδες πατριωτικό καθήκον μας, να προβάλουμε ένα ζήτημα το οποίο θεωρούμε μεγίστης εθνικής σημασίας:Το ζήτημα της παραμονής των προς αποκρατικοποίηση ΔΕΚΟ στο ελληνικό Χρηματιστήριο ώστε να έχει δικαίωμα ο κάθε Έλληνας πολίτης να συμμετέχει έστω ώς μέτοχος μειοψηφίας στις επιχειρήσεις που διαχειρίζονται τον εθνικό μας πλούτο όπως τα νερά, το ρεύμα, τα λιμάνια, τον ορυκτό πλούτο κλπ αλλά και στα κέρδη αυτών των επιχειρήσεων, που προκύπτουν απο τη διαχείριση του εθνικού πλούτου. Για να γίνει αυτό - και επειδή σύφμωνα με τη γνώμη νομικών που ρωτήσαμε δεν μπορεί να υπάρξει γενικός νόμος διότι αντίκειται σε άλλους - πρέπει να μπεί σε κάθε προκήρυξη αποκρατικοποίησης ΔΕΚΟ ειδικός "συμβατικός" όρος που να υποχρεώνει τον αγοραστή να διατηρήσει εισηγμένη στο ελληνικό Χρηματιστήριο της δημόσια εταιρία που απέκτησε.Και υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να γίνει αυτό:Αν οι ελληνικές ΔΕΚΟ βγούν απο το ελληνικό Χρηματιστήριο, όλα τα κέρδη τους θα φεύγουν στο εξωτερικό και οι Έλληνες πολίτες και το ελληνικό κράτος δεν θα έχουν κανένα όφελος. Επίσης η βαρύτητα του ελληνικού Χρηματιστηρίου θα ισοπεδωθεί μέχρι κατάρρευσης. Αφορμή για να ασχοληθούμε με αυτό το πολύ κρίσιμο εθνικά ζήτημα, μας δίνει η περίπτωση του ΟΤΕ.Η κατρακύλα της μετοχής του ΟΤΕ απο την αρχή του έτους δεν δικαιολογείται με βάση τα οικονομικά μεγέθη του ή τις προοπτικές του. Η εταιρία που ανήκει στην Deutsche Telekom δεν πάει άσχημα και ασφαλώς έχει μέλλον. Σύμφωνα όμως με τις εκτιμήσεις χρηματιστών, οι Γερμανοί ιδιοκτήτες παίζουν ενα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι: Απαξιώνουν τη μετοχή με πωλήσεις απο "φίλια" γερμανικά funds προκειμένου να πουλήσουν όλοι οι μικροί μέτοχοι, και μετά οι Γερμανοί έχοντας μαζέψει την συντριπτική πλειοψηφία να κάνουν δημόσια πρόταση εξαγοράς και διαγραφής της απο το ταμπλό του ΧΑΑ. Και μάλιστα υπάρχει και ένα 10% το οποίο θα κληθεί το Δημόσιο να πουλήσει στην Deutsche Telekom η οποία με αυτό το ποσοστό θα ολοκληρώσει το σχέδιο της.

Εχοντας αποδεχθεί σκληρότατους όρους από τους δανειστές, πραγματοποιώντας θυσίες πρωτοφανείς για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, έχοντας υιοθετήσει μέσα σε δύο χρόνια (εξαιτίας της δικής μας καθυστέρησης) αλλαγές που οι άλλες χώρες της Ευρώπης έκαναν δεκαετίες να επιβάλουν, η Ελλάδα μπορεί σήμερα να διεκδικήσει υπερηφάνως πλέον και τα δικαιώματά της.

Η Ελλάδα περιμένει τα ξένα κεφάλαια ώς Μάννα εξ΄ουρανού για να αρχίσει επιτέλους να κινείται η οικονομία και να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη. Τα κεφάλαια αυτά του ΕΣΠΑ και ίσως και κάποιου «σχεδίου Μάρσαλ» αργά ή γρήγορα θα έρθουν. Το ερώτημα είναι είμαστε έτοιμοι να τα διαχειριστούμε ή θα επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος και θα φαγωθούν όλα απο ημέτερους και μιζαδόρους;

Kαθώς ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του σχετικά με τους αριθμούς της οικονομίας και τις αιτίες του προβλήματός μας, ένας τρόπος για να σχηματίσει ο αναγνώστης τη δική του άποψη είναι να ανατρέξει στην ιστοσελίδα του ΟΟΣΑ (www.oecd.org) και να δει μόνος του τους πίνακες με τα στοιχεία όλων των χωρών, ευρωπαϊκών και μη, και να τους συγκρίνει με την Ελλάδα. Μπορεί για παράδειγμα να δει εκεί τα ποσοστά των φορολογικών εσόδων ως προς το ΑΕΠ σε όλες τις χώρες. Αυτά, νομίζω, θα ξεκαθαρίσουν την άποψη πολλών.

Το να διαφωνεί κανείς με τα πολύ σκληρά μέτρα πολιτικής που επιβάλει το ελληνικό πολιτικό σύστημα στον λαό το καταλαβαίνω και θεωρώ οτι είναι απολύτως λογικό και αναγκαίο. Καταλαβαίνω απόλυτα την αγανάκτηση κατά των μέτρων και της άδικης ληστρικής, φορομπηχτικής και καταστροφικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση για να πετύχει ένα στόχο που θα μπορούσε να τον πετύχει με άλλα δίκαια και εξυγιαντικά μέτρα.

Η χθεσινή συμφωνία του Eurogroup που πέτυχε ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, μπορεί να μην είναι πανάκεια για τα ελληνικά δεινά, όμως σίγουρα είναι ότι καλύτερο μπορούσαμε αυτή τη στιγμή να έχουμε.

Αν ελπίσουμε ότι επιτέλους οι Ευρωπαίοι και η τρόικα κατάφεραν να πείσουν τους πολιτικούς να μειώσουν τον δημόσιο τομέα και την παρέμβασή του στην οικονομία, ερχόμαστε επιτέλους αντιμέτωποι με το βαθύτερο πρόβλημά μας, τον «ιδιωτικό» τομέα. Και βάζω εισαγωγικά στον «ιδιωτικό», διότι μόνο κατ’ όνομα είναι ιδιωτικός ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας.

Η Ευρώπη αυτοεγκλωβίστηκε στην ανοησία, την ανικανότητα και τη σκληρότητα της και θα αναγκαστεί άμεσα να αλλάξει πολιτική για να μη διαλυθεί.

Ενώ εμείς με τα χίλια ζόρια καταφέραμε να συμφωνήσουμε με τους όρους των δανειστών, οι δανειστές τώρα το ξανασκέφτονται. Συγκεκριμένα σκέφτονται μήπως είναι καλύτερο για αυτούς να μας ξεφορτωθούν παρά να μας κρατάνε στην παρέα και να μας πληρώνουν. Και επειδή ο Έλληνας πολίτης αρκετά αγχώθηκε με το τι θα γίνει και αρκετά δεινά ήδη πέρασε και θα συνεχίσει να περνάει, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να αποδεχτεί το αδιαμφισβήτητο γεγονός:

Η μείωση των εισοδημάτων που φέρνει το νέο μνημόνιο θα είχε νόημα αν ελπίζαμε ότι το πρόβλημα της ύφεσης και της υπερχρέωσης του ελληνικού κράτους θα λυνόταν σε εύλογο αλλά ορατό χρόνο. Δυστυχώς κανένα από τα δύο προβλήματα δεν αντιμετωπίζεται με το νέο μνημόνιο, ούτε με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, ενώ η ύφεση θα βαθύνει και το χρέος θα παραμείνει μη αντιμετωπίσιμο.

Το φτηνό θέατρο που παίζουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα για την «διάσωση» του λαού και της οικονομίας, θα συνεχισθεί για λίγο ακόμη.

Αν βγει κάτι καλό από όλη αυτή την κρίση και τα απανωτά μνημόνια αυτό είναι ότι πλέον το πολιτικό σύστημα δεν θα είναι σε θέση, μέσω της διαχείρισης του δημοσίου χρήματος, να επηρεάσει την οικονομική δραστηριότητα και έτσι σταδιακά θα απαλλαχθούμε από αυτό. Οσο και αν φαίνεται παράδοξη άποψη το να αφαιρείται από ένα κράτος το εργαλείο της δημοσιονομικής πολιτικής, δηλαδή της κρατικής δαπάνης για την ενίσχυση της οικονομίας, στην περίπτωση της Ελλάδας αυτή η απώλεια ίσως λειτουργήσει θετικά.

Απο αλλού το περιμέναμε και απο αλλού θα μας έρθει.

Η Ευρώπη θεωρείται ως η «ηθική δύναμη» του πλανήτη. Σήμερα, κινδυνεύει να χάσει αυτό το σημαντικό πλεονέκτημα, εξαιτίας των ανήθικων επιλογών της στον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.