Μου θυμίζει σενάριο παλιάς ελληνικής, κινηματογραφικής, κωμικής ταινίας και μπορεί να προκαλεί γέλια, αλλά πρόκειται για άκρως θλιβερό επιχειρηματικό παράδειγμα. Και μη μου πει κανείς, ότι με βάση το σκεπτικό με το οποίο απελευθερώνει την πώληση ορισμένων προϊόντων η κυβέρνηση, δεν υπάρχει λόγος να μην επιτρέπεται να πουλάει και ψωμί ένα κομμωτήριο; Εκείνο δε που είναι αξιοσημείωτο, είναι πως ο καταγγέλλων αρτοποιός από την Ρόδο, διαμαρτυρήθηκε στις αρχές του νησιού, με αποτέλεσμα – ως συνηθίζεται σε αρκετές δημόσιες υπηρεσίες της χώρας – να τον στέλνουν από τον «Άννα στον Καϊάφα».

Βέβαια, ο υφυπουργός υποσχέθηκε ότι θα επιμεληθεί του θέματος και θα ενημερώσει σχετικά την αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου, για να επιβληθούν οι σχετικές κυρώσεις.

Το θέμα, όμως, δεν είναι τι θα κάνει ο υφυπουργός ή ο εκάστοτε υπουργός, αλίμονο αν σε μια χώρα -που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή- χρειάζεται η επέμβαση του υπουργού κάθε φορά που συμβαίνει ένα παρόμοιο γεγονός. Ας μη μιλήσουμε βέβαια για την κοινή λογική και τον σεβασμό, από τους επαγγελματίες, των κανονισμών και των γραπτών και άγραφων νόμων της αγοράς. Αλλά φαίνεται πως παραμένει η πεποίθηση του «έλα μωρέ τώρα, σιγά μη μας κάνουν τίποτα άμα μιας πιάσουν». Διότι, κακά τα ψέματα, αυτή είναι η νοοτροπία της «τζάμπα μαγκιάς» που δεν σέβεται και δεν υπολογίζει τίποτα. Και είναι ακριβώς αυτή η νοοτροπία ορισμένων αδιόρθωτων για την οποία διασύρεται η ελληνική επιχειρηματικότητα.

Έχει γούστο να δούμε ξαφνικά κάποιο προποτζίδικο να πουλάει αυγά, με το σκεπτικό ότι αφού ο ιδιοκτήτης διαθέτει κοτέτσι στο χωριό του, τα πουλάει ο άνθρωπος στο «μιλητό» στους πελάτες του, προκειμένου να μη πάνε χαμένα. Ή να ακούσουμε ότι κάποιος φαρμακοποιός πουλάει στη ζούλα πατσά στο φαρμακείο του όποτε διανυκτερεύει (έτσι κι αλλιώς «φάρμακο» θεωρείται για το πρωινό hangover). Έτσι, για να εξυπηρετεί τους ξενύχτηδες!