Ακολούθησαν εκκλήσεις ότι «οι δημοκρατικές αξίες θα πρέπει να υποστηριχθούν» στην Τουρκία και ότι η χώρα θα πρέπει να δεσμευτεί σε «δημοκρατικούς κανόνες και πρακτικές». Τίποτα όμως που να αφορά συγκεκριμένα τη σύλληψη του σημαντικότερου πολιτικού της τουρκικής αντιπολίτευσης. Είχε οδηγηθεί στη φυλακή επειδή ήθελε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος με καλές προοπτικές.
Σε γενικές γραμμές, παρατηρείται μία αμηχανία ανάμεσα στους κύκλους της ΕΕ, σχολιάζει η ανταπόκριση της Πρώτης Γερμανικής Τηλεόρασης (ARD), αναλύοντας τους λόγους για αυτή τη χλιαρή στάση και την απουσία δυναμικής της αντίδρασης.
Αναλυτικότερα:
Ισχυρός στρατός και σύγχρονη αμυντική βιομηχανία
Ο λόγος για την επιφυλακτικότητα των Βρυξελλών είναι η νέα παγκόσμια πολιτική κατάσταση. Για τους Ευρωπαίους είναι σήμερα σημαντικό να διευρύνουν τον κύκλο των συμμάχων τους. Δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στις ΗΠΑ: Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αναζητά κοινά συμφέροντα με τον ηγέτη του Κρεμλίνου Βλαντίμιρ Πούτιν - σε αυτή την κατάσταση, ο ισχυρός άνδρας στην Άγκυρα έχει ιδιαίτερη σημασία. Ειδικά όταν πρόκειται για τα σχέδια για μια νέα ευρωπαϊκή δομή ασφαλείας. Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα μπορούσε να καταστεί σημαντικό εάν ο στόχος είναι να εξασφαλιστεί μια μέρα κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία. Ο Ερντογάν έχει ήδη σηματοδοτήσει την προθυμία του να συνεισφέρει τουρκικά στρατεύματα.
Επιπλέον, η Τουρκία διαθέτει μια σύγχρονη αμυντική βιομηχανία. Μπορεί να προμηθεύει γρήγορα όπλα υψηλής τεχνολογίας, όπως μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Η σειρά μη επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης Bayraktar έχει ήδη εξαχθεί σε περισσότερες από 30 χώρες και η Ουκρανία τα έχει χρησιμοποιήσει επίσης στον αγώνα κατά της Ρωσίας. Ένα μόνο παράδειγμα από τα πολλά. Η Ευρώπη πρέπει να αναπτύξει αμυντική τεχνολογία που προηγουμένως παρείχε η στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ, και σε αυτή την κατάσταση ο Ερντογάν, με την πανίσχυρη βιομηχανία όπλων του, ξαφνικά δεν είναι πλέον το πρόβλημα, αλλά μέρος της λύσης.
Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι τον χρειάζονται
Λίγες εβδομάδες πριν από τη σύλληψη του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, η ΕΕ έκανε στην Τουρκία μια προσφορά να επωφεληθεί επίσης από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης των εξοπλισμών. Αυτό περιλαμβάνει χαμηλότοκα δάνεια για επενδύσεις στον τομέα της άμυνας. Το χρηματοδοτικό πακέτο περιλαμβάνει 150 δισεκατομμύρια ευρώ και έχει ανοίξει για τη Νορβηγία, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και την Τουρκία εκτός από τα κράτη μέλη της ΕΕ.Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι η Ευρώπη χρειάζεται την Τουρκία για λόγους εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας και είναι αρκετά έμπειρος ώστε να χρησιμοποιήσει αυτό το ενδιαφέρον προς προσωπικό του όφελος. Μόλις δύο ημέρες μετά τη σύλληψη του Ιμάμογλου οι ηγέτες της ΕΕ έκαναν ένα βήμα προς το μέρος του. «Υπήρξε όντως μια ενημέρωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με την Τουρκία», επιβεβαιώνει η επικεφαλής εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Paula Pinho, ότι οι ηγέτες της ΕΕ ενημέρωσαν ορισμένες χώρες για τα αποτελέσματα της πολιτικής ασφάλειας της συνόδου κορυφής της ΕΕ. Μεταξύ αυτών ήταν και η Τουρκία, καθώς είχε δείξει ενδιαφέρον για έναν «συνασπισμό των προθύμων».
Η Φον ντερ Λάιεν προσεγγίζει επίμονα τον Ερντογάν
Μετά τη δεύτερη εκλογή της ως Πρόεδρος της Επιτροπής, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ταξίδεψε πολύ γρήγορα στην Τουρκία, για «καλούς λόγους», όπως τόνισε κατά την άφιξή της στην Άγκυρα. Υπήρξε πρόοδος στις σχέσεις. Το εμπόριο μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας είχε μόλις φθάσει σε επίπεδο ρεκόρ 206 δισεκατομμυρίων ευρώ.
«Οι οικονομικές μας σχέσεις είναι ισχυρότερες από ποτέ», συνόψισε τότε με ικανοποίηση η Φον ντερ Λάιεν, προσθέτοντας ότι το ενδιαφέρον της ΕΕ για νέες συμμαχίες - κατά του Πούτιν και χωρίς τον Τραμπ - αποτελεί πλεονέκτημα για τον Ερντογάν ως προς την επίτευξη των πολιτικών του στόχων στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Ο Τούρκος Πρόεδρος υπολογίζει ότι οι Βρυξέλλες θα τον αφήσουν να τη γλιτώσει με αυτή τη νέα παραβίαση των ταμπού, επειδή τον χρειάζονται ως εταίρο. Αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια με την προσφυγική πολιτική και τώρα μπορεί να παίξει έναν νέο, τουλάχιστον εξίσου σημαντικό ρόλο - ως αντίβαρο στον Πούτιν και τον Τραμπ.
