Το αποτέλεσμα, πάντως, ήταν λιγότερο εντυπωσιακό από τη συμβολική του διάσταση. Σύμφωνα με την κοινή διακήρυξη, οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν σε τέσσερις βασικούς άξονες: μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, αύξηση της παραγωγής και διάθεσης πετρελαϊκών προϊόντων, διάλογο για τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων και υπεράσπιση της ασυλίας κρατικών αξιωματούχων έναντι διεθνών δικαστικών διώξεων.
Η τελευταία συμφωνία έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα. Η αναφορά στην ανάγκη περιορισμού της δικαιοδοσίας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αποκτά ξεχωριστή σημασία, καθώς ο Πούτιν αντιμετωπίζει ένταλμα σύλληψης από το ΔΠΔ για την υπόθεση της Ουκρανίας. Η σύγκλιση των τριών ηγετών στο ζήτημα της κρατικής ασυλίας δημιουργεί, επομένως, ένα ευρύτερο πολιτικό μέτωπο απέναντι στους διεθνείς μηχανισμούς λογοδοσίας.
Ο μεγάλος νικητής
Ποιος κέρδισε περισσότερο; Το ερώτημα απασχολεί ήδη τον διεθνή Τύπο. Το Reuters περιγράφει μια συνάντηση με περιορισμένα απτά αποτελέσματα, αλλά σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες. Ο Πούτιν εξασφάλισε αυτό που επιζητούσε εδώ και καιρό: να εμφανιστεί ισότιμος συνομιλητής των ηγετών της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου, απομακρύνοντας συμβολικά τη Ρωσία από τη διεθνή απομόνωση.
Για τον Τραμπ, η συνάντηση προσέφερε τη δυνατότητα να προβάλει τον εαυτό του ως διαμεσολαβητή και πρωταγωνιστή της παγκόσμιας διπλωματίας. Ωστόσο, η απουσία συγκεκριμένης συμφωνίας για τον πυρηνικό αφοπλισμό και η αδυναμία εξασφάλισης δεσμεύσεων για την Ουκρανία περιορίζουν την πρακτική επιτυχία του.
Ο Σι, αντίθετα, εμφανίζεται ως ο οικοδεσπότης που συγκεντρώνει τους δύο ανταγωνιστές του σε κινεζικό έδαφος. Το *Le Monde* επισημαίνει ότι η Κίνα αξιοποιεί τη συνάντηση για να προβάλει τον εαυτό της ως κεντρικό παράγοντα της διεθνούς διπλωματίας. Το Πεκίνο δεν χρειάζεται να κάνει μεγάλες παραχωρήσεις για να κερδίσει κύρος.
Η Ουκρανία και η Ευρώπη έξω από το δωμάτιο
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο βρίσκεται σε όσα δεν συμφωνήθηκαν, αλλά και σε όσους δεν συμμετείχαν. Η κοινή διακήρυξη δεν περιλαμβάνει καμία συγκεκριμένη δέσμευση για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία ή του πολέμου με το Ιράν, παρά το γεγονός ότι ο Τραμπ είχε παρουσιάσει αυτά τα ζητήματα ως βασικά αντικείμενα συζήτησης.
Ο *Guardian* είχε προειδοποιήσει πριν από τη συνάντηση για τον κίνδυνο μιας νέας Γιάλτας, στην οποία η Ουκρανία, οι χώρες της Βαλτικής και η Ευρώπη θα βρεθούν αντιμέτωπες με αποφάσεις που λαμβάνονται χωρίς τη δική τους συμμετοχή. Η ανησυχία δεν είναι θεωρητική: ο Πούτιν επιδιώκει εδώ και χρόνια μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας, η οποία θα αναγνωρίζει στη Μόσχα προνομιακή ζώνη επιρροής.
Η ανάλυση του Chatham House είναι ακόμη πιο αιχμηρή: υποστηρίζει ότι η συνάντηση εξυπηρέτησε κυρίως την Κίνα και προσέφερε στον Πούτιν διεθνή νομιμοποίηση, χωρίς αντίστοιχα οφέλη για τις ΗΠΑ.
Γιάλτα χωρίς συμφωνία διαμοιρασμού;
Ίσως τελικά η νέα Γιάλτα να μην είναι μια συμφωνία που υπογράφηκε πίσω από κλειστές πόρτες. Να είναι η σταδιακή αποδοχή μιας διαφορετικής αντίληψης για τον κόσμο: ότι οι ισχυροί έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα να καθορίζουν τους κανόνες και ότι οι διεθνείς θεσμοί οφείλουν να προσαρμόζονται στις δικές τους προτεραιότητες.
Η Σενζέν δεν μοίρασε επισήμως τον κόσμο. Αποκάλυψε, όμως, ποιοι επιθυμούν να καθίσουν στο τραπέζι όπου θα αποφασίζεται το μέλλον του. Και το κρίσιμο ερώτημα για την Ευρώπη, την Ουκρανία και τις υπόλοιπες χώρες είναι αν θα εξακολουθήσουν να έχουν λόγο σε αυτή τη νέα διεθνή πραγματικότητα ή αν θα περιοριστούν στον ρόλο των θεατών.



