Σύμφωνα με τον Σύλλογο Εργαζομένων, πέρα από δύο – τρεις εξαιρέσεις, πρόκειται για υπαλλήλους που δεν είχαν ζητήσει και δεν επιθυμούσαν τη μετακίνησή τους. Όπως καταγγέλλουν, οι μετακινήσεις έγιναν «με τον προσφιλή τρόπου του προέδρου του ΕΟΠΑΕ, κ. Αθανάσιου Θεοχάρη: χωρίς καμία επιστημονική ή διοικητική τεκμηρίωση, χωρίς να έχουν ενημερωθεί ούτε οι ίδιοι, ούτε οι προϊστάμενοι των Μονάδων, ούτε καν οι αρμόδιες Διευθύνσεις».
Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες αιτιάσεις, δεν υπήρξε καν η πρόβλεψη ομαλής παράδοσης των καθηκόντων των υπαλλήλων που αποχώρησαν, ενώ είχαν στη διάθεσή τους μόνο μία ημέρα περιθώριο (την Παρασκευή 9/10) για να προετοιμάσουν τους θεραπευόμενους για τη μετάβαση και να τους αποχαιρετήσουν.
«Με την τακτική αυτή, δεν πλήττονται μόνο οι εργαζόμενοι, που αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα χωρίς φωνή και δικαιώματα. Πλήττονται και οι ίδιοι οι άνθρωποι που είναι σε διαδικασία απεξάρτησης, οι οποίοι ξαφνικά μαθαίνουν ότι διακόπηκε η σχέση με τον θεραπευτή τους, γεγονός εγκληματικά επιβαρυντικό για τη θεραπευτική τους πορεία. Πλήττονται δηλαδή τα δικαιώματα των θεραπευομένων, τα οποία η Διοίκηση του ΕΟΠΑΕ συχνά επικαλείται για να τα χρησιμοποιήσει “εργαλειακά” εναντίον των εργαζομένων στην Απεξάρτηση», σημειώνει ο Σύλλογος Εργαζομένων του ΕΟΠΑΕ.
Στους υπό μετακίνηση εργαζομένους συμπεριλαμβάνονται:
- ο συντονιστής τριών ξενώνων του πρώην 18 Άνω,
- το πολύ έμπειρο στέλεχος της Μονάδας Επανένταξης του Πειραιά με θεραπευτική ευθύνη για τρεις ομάδες και δεκάδες θεραπευόμενους,
- ένα στέλεχος της δομής του πρώην ΚΕΘΕΑ στις φυλακές Κορυδαλλού με ανάλογες ευθύνες, όπως και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΕΟΠΑΕ.
Παράλληλα, ο Σύλλογος Εργαζομένων καταγγέλλει ότι αποδυναμώνονται και δομές εκτός Αττικής, όπως στη Λάρισα και την Καλαμάτα.
Σύμφωνα με τους ίδιους, στις τελευταίες μετακινήσεις αποτυπώνονται τέσσερις ιδιαίτερες στοχεύσεις της Διοίκησης του ΕΟΠΑΕ:
(α) Πλήττεται η Κοινωνική Επανένταξη, με τον αποδεκατισμό της να δίνει την εντύπωση ότι αντιμετωπίζεται περισσότερο ως μία δευτερεύουσα «υποστηρικτική» υπηρεσία σχετιζόμενη με την προσωρινή στέγαση και καθόλου ως μια σημαντική φάση της θεραπευτικής διαδικασίας.
Σύμφωνα με τους εργαζομένους, «το πλήγμα αυτό αποτελεί μια ακόμα πλευρά της προσπάθειας να αποσαθρωθούν οι δομές ψυχοκοινωνικής προσέγγισης, σε μια εποχή που η κοινωνία τις χρειάζεται περισσότερο από ποτέ».
(β) Οι ειδικοί θεραπευτές, ένας σημαντικός θεσμός για το δημόσιο σύστημα απεξάρτησης, αντιμετωπίζονται σαν κατώτερο βοηθητικό προσωπικό.
Οι εργαζόμενοι αναφέρουν χαρακτηριστικά πως η Διοίκηση αντιμετωπίζει τους ειδικούς θεραπευτές ως ικανούς μόνο για τη «λάντζα» είτε στις Μονάδες Μείωσης Βλάβης, είτε στις Θεραπευτικές Κοινότητες· μία αντιμετώπιση, όπως καταγγέλλουν, ακραία προβληματική τόσο για τους ίδιους τους εργαζόμενους, όσο και για τη θεραπευτική διαδικασία.
(γ) Πλέον στο «στόχαστρο» μπαίνουν και οι Μονάδες του πρώην 18 Άνω, οι οποίες μέχρι τώρα διατηρούσαν τρόπον τινά την αυτονομία τους και είχαν πληγεί λιγότερο από τις αυθαίρετες μετακινήσεις στις οποίες προβαίνει η Διοίκηση από την ίδρυση του Οργανισμού τον Φεβρουάριο του 2025.
Βέβαια, να σημειωθεί ότι αρκετές μονάδες του πρώην 18 Άνω έχουν ήδη κλείσει. Όπως εξηγούσε στο «R» στις αρχές του έτους η Κατερίνα Μάτσα, ιδρύτρια και πρώην διευθύντρια του 18 Άνω, εξαιτίας της αναδιάρθρωσης έκλεισε το Ανοιχτό Πρόγραμμα του 18 Άνω στο Περιστέρι, μετά τη μετάθεση της υπεύθυνης θεραπεύτριας στις φυλακές Αυλώνα, όπως επίσης και το Τμήμα Έρευνας, αλλά και το Ανοιχτό Πρόγραμμα για Οικογένειες και Εξαρτημένους στη Μάρνης
Πλήρως αποδυναμωμένα είναι και το Τμήμα Προβληματικής Χρήσης Διαδικτύου, το Τμήμα Διατροφικών Διαταραχών, το Ειδικό Τμήμα Εξαρτημένων Γυναικών και το Σχολείο του 18 Άνω.
Το ίδιο έχει συμβεί και με τις Παραγωγικές Μονάδες της Θ. Κ. Ιθάκη του ΚΕΘΕΑ στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή το ξυλουργείο, το αγρόκτημα, το εργαστήριο κεραμικής, καθώς και την επαγγελματική εκτυπωτική μονάδα ΣΧΗΜΑ+ΧΡΩΜΑ, που λειτουργούσαν επί σχεδόν σαράντα χρόνια. Ωστόσο, σύμφωνα με τις καταγγελίες των εργαζομένων, «εδώ και ενάμιση χρόνο, τα μηχανήματα σίγησαν, η γη και οι εγκαταστάσεις εγκαταλείφθηκαν, οι εργαζόμενοι με επαγγελματική εξειδίκευση απαξιώθηκαν πλήρως και κάποιοι από τους υπόλοιπους μετακινήθηκαν σε άλλες Μονάδες».
Σημειώνεται πως οι εργαζόμενοι του 18 Άνω, το οποίο εντασσόταν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών, είχαν την επιλογή είτε να ενσωματωθούν στον νέο τότε φορέα ΕΟΠΑΕ, είτε να παραμείνουν στο ΕΣΥ σε κάποιο άλλο πόστο. Αρκετοί επέλεξαν το δεύτερο, λόγω της εργασιακής ανασφάλειας και της γενικότερης ανησυχίας που επικρατούσε κατά τους πρώτες μήνες από την ίδρυση του Οργανισμού – και δυστυχώς δεν έπαψε να επικρατεί, αλλά αντιθέτως διογκώνεται.
Από την άλλη, με βάση τις σχετικές καταγγελίες, όσοι δέχτηκαν να ακολουθήσουν στον ΕΟΠΑΕ, αφού έλαβαν – σύμφωνα με τους ίδιους – «δακρύβρεχτες επιστολές» και εγγυήσεις πως θα συνέχιζαν να κάνουν τη δουλειά τους και να στηρίζουν τους θεραπευόμενους στο 18 Άνω, «αντιμετωπίζονται κι αυτοί ως αναλώσιμοι και μεταφέρονται εν μία νυκτί σε άλλες δομές».
(δ) Η τέταρτη στόχευση της Διοίκησης του Οργανισμού σχετίζεται, σύμφωνα πάντα με τις καταγγελίες των εργαζομένων, με τις μετακινήσεις σε Θ.Κ. του πρώην ΚΕΘΕΑ.
Ο Σύλλογος Εργαζομένων αφήνει σαφείς αιχμές ότι οι μετακινήσεις αυτές δεν γίνονται με γνώμονα την παροχή θεραπευτικού έργου, αλλά για να καλύψουν οι εργαζόμενοι άλλες θέσεις, εντελώς άσχετες με τα προσόντα τους και τις μέχρι σήμερα αρμοδιότητές τους. Πρόκειται, όπως πιστεύουν, για μετακινήσεις όχι μόνον αυθαίρετες, αλλά και εκδικητικές, προκειμένου να «τιμωρηθούν» δια τους υποβιβασμού τους όσοι εργαζόμενοι έχουν αντιταχθεί στους χειρισμούς της Διοίκησης και έχουν εκφράσει τις αμφιβολίες και ανησυχίες τους.
Μία από τις θέσεις που καλύπτουν οι εργαζόμενοι αυτοί είναι οι βάρδιες φύλαξης στις Θ.Κ., οι οποίες λειτουργούν με κυλιόμενες βάρδιες, ρύθμιση που σύμφωνα με τους εργαζομένους στερείται επιστημονικής τεκμηρίωσης και έχει συναντήσει πληθώρα ενστάσεων ακόμη και από τοπικές Επιθεωρήσεις Εργασίας, τεχνικούς ασφαλείας, επιστημονικές ενώσεις, αλλά και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Θεραπευτικών Κοινοτήτων.
