Δεν υπάρχει λόγος να αναζητάμε τα αστέρια όσο ακόμα λάμπει ο ήλιος.

Καθώς περνάει η μέρα σβήνει το λαμπρό του φως και αρχίζει κανείς
να βλέπει στον ουρανό πράγματα που δε μπορούσε να δει νωρίτερα.
Τι θέλουμε τελικά; Να απαρνηθούμε τη φύση ή να γίνουμε ένα μαζί της;
Λένε πως μια πάμφωτη Κόλαση χτίζεται με τα υλικά ενός χαμένου Παραδείσου
και ότι είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων μας.
Να μην ξεχνάς μέχρι να ξεχαστούν όλα.
Θυμήσου, γιατί κάπως έτσι αρχίζει μια ιστορία.
Ο χρόνος στον Μπέκετ είναι οποτεδήποτε.
Ο χώρος οπουδήποτε, και οι ήρωές του οποιοιδήποτε.

Είμαστε εκεί… σχεδόν…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο penna.gr