Το σφυράκι που στιγμιαία τραντάζεται από την επαφή του με το μάρμαρο στη σχολή του Πύργου. Το πλήκτρο του πιάνου που μιμείται εμμονικά τον ίδιο ήχο. Η wind machine που πνέει στ’ αυτιά μας, τους τρελούς αέρηδες της Τήνου. Η μυρωδιά των καρπών από τα κυπαρίσσια – τα δέντρα της μνήμης και της ψυχής.
Βρέθηκε πολλές φορές στην Τήνο η Αργυρώ Χιώτη για το ερευνητικό ταξίδι της στην γη και στο έργο του Γιαννούλη Χαλεπά. Και κουβάλησε κάποια από αυτά τα ίχνη και τα υλικά μνήμης, επιστρέφοντας στην Αθήνα και στη σκηνή της Στέγης. Μέσα από αυτά, εμφανίζεται αχνή η μορφή του Χαλεπά και σαν όραμα «η δυσκολοπέραστη ζωή του».
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr