Σε ένα λευκό χαρτί Α4 και με ημερομηνία 18 Ιανουαρίου 2023, η Μαρία Καπετανάκη, κάτοικος της Λίμνης Ευβοίας, κρατάει μερικούς στίχους που έγραψε. Για το απόγευμα που μαύρισε, για τα πουλιά που πέταξαν μακριά, για το ρετσίνι που δάκρυσε. Και για το πρόσταγμα – παράκληση του τέλους: «Να αναγεννηθείς» γράφει. Η κ. Καπετανάκη είναι εκπαιδευτικός, πυρόπληκτη και ετοιμάζεται, αυτό το απόγευμα, να φύγει για τις γειτονικές Κεχριές κοντά στο Μαντούδι, για την πρόβα του «Τόπου Ατέλειωτου»: Της παράστασης που γεννήθηκε μέσα από το εργαστήριο «Μέλισμα», μια πρωτοβουλία του Τμήματος των Εκπαιδευτικών και Κοινωνικών Δράσεων της Λυρικής Σκηνής. Εκεί στη σκιά των πεύκων, στον περίβολο του Αρχοντικού Τομπάζη (ή ό,τι απέμεινε από αυτό), μαζί με 45 άλλους κατοίκους της Βόρειας Εύβοιας, κοιτάζει κατάματα το τραύμα της καταστροφής, αναζητάει τη μνήμη της ζωής πριν τη φωτιά και ψηλαφίζει την επόμενη μέρα. Μπαίνει στο αυτοκίνητο. Στη διαδρομή, όπου πέφτει το βλέμμα είναι όλα καμένα, όσο κι αν σε ξεγελάει το φως του ήλιου. Είναι ένας τόπος ατέλειωτα καμένος.
Περισσότερα στο monopoli.gr