Δεκάδες μαθητές στάθηκαν πίσω από πανό που είχε γραμμένη επάνω τη φράση «Το περιπολικό δεν είναι ταξί». Είναι η φράση που χρησιμοποίησε ο αστυνομικός μιλώντας με τη δολοφονημένη λίγα λεπτά πριν δεχτεί την επίθεση, στο αποκορύφωμα μιας απαθούς συμπεριφοράς απέναντί της.
Στη συνέχεια οι μαθητές τραγούδησαν «Canción sin miedo» με στίχους προσαρμοσμένους στα ελληνικά που περιγράφουν τη ζοφερή πραγματικότητα με τα περιστατικά έμφυλης βίας σε βάρος των γυναικών: «Και κάθε λεπτό σχεδόν κάθε μέρα θρηνούμε μια κόρη αδερφή και μητέρα». Αλλά μεταφέρουν και μηνύματα ελπίδας. «Μας φύτεψαν φόβο μα φυτρώσαν φτερά».
Όσο περνούσε η ώρα ο αριθμός των μαθητών αυξανόταν, καθώς στο αστυνομικό τμήμα έφτασαν κι άλλα σχολεία της περιοχής. Ανάμεσα στα παιδιά που κατέφταναν ξεχώριζαν τα χέρια τους, τα οποία είχαν βάψει με κόκκινη μπογιά.
Οι μαθητές τραγουδούσαν κι εναλλάξ φώναζαν συνθήματα. «Αυτή η δολοφονία μας γέμισε οργή βάζετε το κέρδος πάνω απ' τη ζωή», «Είμαστε απροστάτευτοι γυναίκες και παιδιά όλο τραγωδίες το σύστημα γεννά», «Τόση αστυνομία σε κάθε μας πορεία κανένας σας δεν βρέθηκε στη γυναικοκτονία», ήταν ορισμένα από τα πλέον χαρακτηριστικά.
