Το λιμάνι των Καμαρών δεν είναι έργο σε εξέλιξη. Είναι μια υπόθεση που έχει πλέον τελειώσει, μετά από σχετική ακυρωτική απόφαση του ΣτΕ. Και η συγκυρία της νέας δημόσιας συζήτησης, σε μια περίοδο έντονων εξελίξεων στο νησί, γεννά εύλογες υποψίες για μια προσπάθεια επικοινωνιακής εξίσωσης όσων αντιδρούν σήμερα, με όσους «υπονόμευσαν» χθες την «ανάπτυξη».
Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Τα νούμερα του λιμενικού έργου που προωθούνταν ήταν εξόφθαλμα. Και όσοι αντιστάθηκαν τότε, είναι οι ίδιοι που σήμερα επιμένουν να μιλούν για την αλλοίωση του νησιού από την άναρχη και, σε πολλές περιπτώσεις, παράνομη δόμηση.
Οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια
Η απόρριψη του έργου λοιπόν δεν ήρθε επειδή «κάποιοι δεν ήθελαν λιμάνι». Ήρθε επειδή η πρόταση ήταν εκτός τόπου και κλίμακας μιας και προέβλεπε:
- Τριπλασιασμό του προσήνεμου προβλήτα (από 1.755 τ.μ. σε 5.285 τ.μ.)
- Υπερτριπλασιασμό της χερσαίας ζώνης (από 3.085 τ.μ. σε 10.085 τ.μ.)
- Διπλασιασμό του αριθμού μεγάλων πλοίων ανά κατάπλου (από 2 σε 4)
- Πρόβλεψη διακίνησης 400 οχημάτων ανά κατάπλου, έναντι 160 που είναι σήμερα
- Επιχωματώσεις 7.000 τ.μ. και παρέμβαση στην ακτογραμμή
Η δε επιχειρηματολογία πως το σημερινό λιμάνι δεν προσφέρει ασφάλεια, σε σύγκριση με το λιμάνι που περιγράφουν τα παραπάνω νούμερα, μόνο ως αστείο (κακού γούστου μάλιστα) μπορεί να εκληφθεί καθώς η τότε πρόταση δεν προέβλεπε καμία πρόνοια ασφάλειας. Αντίθετα, όπως προκύπτει από τα παραπάνω νούμερα, προέβλεπε τόνους τσιμέντων πάνω σε μια μοναδική παραλία του νησιού.
Με βάσει τα νούμερα αυτά είναι ξεκάθαρο και στον πλέον καλόπιστο ότι δεν μιλάμε για αναβάθμιση, αλλά για μια ριζική μετατροπή της σχέσης του νησιού με τον τουρισμό και τις μεταφορές. Και όλα αυτά χωρίς καμία σοβαρή τεκμηρίωση.
Το ΣτΕ έβαλε φρένο, αλλά ο «εκσυγχρονισμός» συνεχίζεται
Η απόφαση του ΣτΕ τότε ήταν σαφής. Το έργο παραβίαζε τη βιώσιμη ανάπτυξη, αγνοούσε τη φέρουσα ικανότητα του νησιού και υπονόμευε τον χαρακτήρα της Σίφνου. Δεν τεκμηρίωνε τίποτα απ’ όσα ισχυριζόταν.
Η κρίση του ανώτατου δικαστηρίου έδειξε πως η λογική του μέτρου είναι θεσμικά κατοχυρωμένη.
Ωστόσο, όσοι τότε αντιτάχθηκαν στο λιμενικό έργο βρίσκονται και σήμερα στο στόχαστρο.
Ορισμένοι κύκλοι στο νησί επιχειρούν να τους παρουσιάσουν ως εμπόδια στην πρόοδο, ως «οπισθοδρομικούς» που φρενάρουν τον «εκσυγχρονισμό» του τόπου.
Αυτοί που κατηγορούνται τώρα είναι οι ίδιοι που πρώτοι ανέδειξαν τις αυθαιρεσίες, τις παραβιάσεις και τις οικοδομικές παρεμβάσεις που πλέον αλλοιώνουν οριστικά τη φυσιογνωμία του νησιού.
Από το λιμάνι στην οικοδομική ασυδοσία
Η δημόσια παρέμβαση για το λιμάνι είχε ουσία, δεδομένα και νομική δικαίωση. Σήμερα, οι ίδιοι πολίτες παρακολουθούν να ξεπηδούν οικοδομές εκτός κλίμακας, να γίνονται επεκτάσεις χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό, να θολώνουν τα όρια της νομιμότητας σε κάθε γωνιά του νησιού. Να βαφτίζονται μονοπάτια δρόμοι και ποτάμια και ρεματιές highway…
Απέναντι τους, ένα γνωστό μοτίβο: προσωπικά συμφέροντα που στοχεύουν στην ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση του τόπου, με πρόσχημα πάντα την ανάπτυξη. Και πάλι, η ίδια ρητορική. «όποιος αντιδρά είναι κατά της προόδου».
Η στοχοποίηση των ενεργών πολιτών δεν είναι απλώς άδικη. Είναι επικίνδυνη, γιατί επιχειρεί να ακυρώσει τη συλλογική μνήμη και να ξαναγράψει την ιστορία της αντίστασης ως δήθεν υστερία. Όμως τα νούμερα του λιμανιού και οι φωτογραφίες της σημερινής οικοδομικής πραγματικότητας δεν επιτρέπουν τέτοια παραχάραξη.
Η Σίφνος δεν χρειάζεται εχθρούς της προόδου. Χρειάζεται φίλους του μέτρου, της λογικής και της ταυτότητας. Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να πουν «όχι» σε αυτό που δεν ταιριάζει, γιατί θέλουν να προστατεύσουν αυτό που πραγματικά αξίζει.
Η απόφαση του ΣτΕ για το λιμάνι ήταν μια τέτοια πράξη προστασίας. Η σημερινή αντίσταση στην αυθαίρετη δόμηση είναι η συνέχειά της. Δεν πρόκειται για εμμονή. Πρόκειται για συνέπεια.
