Συγκεκριμένα, ο βασικός κανόνας της επιτήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας βασίζεται σε δεδομένα για το δομικό ισοζύγιο των χωρών, τα οποία δεν είναι αξιόπιστα καθώς υπόκεινται σε σημαντικές αναθεωρήσεις αρκετά χρόνια μετά την αρχική δημοσιοποίησή τους. Η πιθανότητα μια χώρα να κατηγορηθεί αδίκως είτε για έλλειμμα μεγαλύτερο του επιτρεπόμενου είτε ότι δεν πετυχαίνει τους στόχους της μείωσης του ελλείμματος της είναι σημαντική. Αυτό το πρόβλημα μπορεί να λειτουργήσει ως βόμβα στα θεμέλια του δημοσιονομικού συμφώνου, καθώς τα κράτη της Ευρωζώνης είναι πιθανό να εγείρουν επιφυλάξεις και αμφισβητήσεις όσον αφορά την αξιοπιστία του κανόνα, ουσιαστικά τινάζοντας το δημοσιονομικό σύμφωνο στον αέρα, εκτιμούν οι αναλυτές της τράπεζας

Στην πρόσφατη Σύνοδο κορυφής (1-2 Μαρτίου), οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο, το οποίο εισάγει αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας στην ευρωζώνη. Σύμφωνα με το νέο σύμφωνο, τα κράτη- μέλη δεσμεύονται να διατηρούν το κυκλικά προσαρμοσμένο δημοσιονομικό τους έλλειμμα μικρότερο από 0,5% του ονομαστικού ΑΕΠ. Όταν το δομικό έλλειμμα υπερβαίνει το όριο αυτό, τα κράτη- μέλη έχουν την υποχρέωση να υιοθετούν μέτρα ώστε να το μειώνουν κατά τουλάχιστον 0,5% κάθε χρόνο. Συστηματική αποτυχία εξυγίανσης του υπερβάλλοντος ελλείμματος επιφέρει κυρώσεις, εκτός και αν συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι που εμποδίζουν τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας (π.χ. αντιμετώπιση των επιπτώσεων μιας φυσικής καταστροφής).