Και από χθες, με - την προμελετημένη έστω – έκρηξή του, κερδίζει μερικούς ακόμη πόντους στη βαθμολογία του ταπεινού υπογράφοντος. Τίποτε άλλο δεν μπορώ να προσθέσω στα λεγόμενά του περί αντιφατικών και νεφελωδών πολιτικών, περί διγλωσσίας στην κυβέρνηση, περί παλινωδιών και υπαναχωρήσεων από συγκεκριμένους υπουργούς, εκτός ίσως από το «ν’ αγιάσει το στόμα του». Η προτροπή του υπουργού υγείας προς τον πρωθυπουργό («ό,τι είναι να κάνει, να το κάνει σήμερα»), αν και άκομψη, αφού ένας υπουργός δεν μπορεί να κάνει υποδείξεις στον πρωθυπουργό, απηχεί στις αγωνίες όλων όσων στήριξαν την προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης και τώρα βλέπουν τις θυσίες να πηγαίνουν στράφι, στο βωμό των παλαιοπασοκικών αγκυλώσεων.
Σε αντίθεση με όσους ετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα – από τον κ. Σαμαρά μέχρι την κυρία Κατσέλη – ο κ. Λοβέρδος φαίνεται να είναι από τους λίγους που έχουν καταλάβει πως δεν θα υπάρχει επόμενη ημέρα. Πώς είναι θέμα μερικών μηνών μέχρι να ξεμείνει το κράτος από μετρητά για μισθούς και συντάξεις, αφού τα χρήματα του Μνημονίου επαρκούν μόνο εφόσον εκπληρωθούν οι στόχοι του. Αν έχουμε μεγάλη απόκλιση, απλούστατα δεν θα αρκούν οι εκδόσεις εντόκων γραμματίων για να την καλύψουν. Με λίγα λόγια, ξεψυχάμε, αργά και βασανιστικά. Προειδοποιώντας για το επερχόμενο τέλος και θέτοντας την παραίτησή του στη διάθεση του πρωθυπουργού, ο κ. Λοβέρδος «είπε και ελάλησε και αμαρτίαν ουκ έχει» (που λέει ο λόγος).
Ευτυχώς, δεν είναι μόνος του. Στο υπουργικό συμβούλιο φαίνεται πως έχει συγκροτηθεί μία άτυπη ομάδα εχεφρόνων ανθρώπων, οι οποίοι, αν και πιθανοί εσωκομματικοί αντίπαλοι, δείχνουν να αντιλαμβάνονται το διακύβευμα των ημερών. Σε αυτούς περιλαμβάνεται η κυρία Διαμαντοπούλου, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Χρυσοχοΐδης, και ο κ. Ραγκούσης. Οι επιδόσεις τους διαφέρουν, αλλά η οπτική τους στο θέμα της κατεύθυνσης της χώρας είναι κοινή. Επίσης, υπάρχει μία ακόμη ομάδα ατόμων με μηδαμινή επιρροή στο ΠΑΣΟΚ, μηδαμινά ερείσματα στην Κ.Ο του κόμματος και ανύπαρκτες περγαμηνές, οι οποίοι είναι υπουργοί μόνο και μόνο επειδή είναι φίλοι του προέδρου. Τα ονόματά τους είναι τόσο ασήμαντα που δεν αξίζει καν να αναφερθούν. Τέλος, υπάρχει και η ευάριθμη ομάδα των παλαιοπασόκων και των προεδρικών (είναι προεδρικοί, όποιος και αν είναι ο πρόεδρος, γι’ αυτό και επιβιώνουν μέχρι σήμερα, παρά τις αλλεπάλληλες αποτυχίες τους διαχρονικά). Σε αυτήν εντάσσεται η κυρία Κατσέλη, ο κ. Ρέππας, ο κ. Παπουτσής, κ.α.
Ο πρωθυπουργός πρέπει επιτέλους να αποφασίσει με ποια από αυτές τις τρεις ομάδες θα προχωρήσει. Το «αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν» απέτυχε στην πράξη. Η κατάσταση δεν προχωρά. Η χώρα βυθίζεται. Η χθεσινή εμφάνιση του κ. Λοβέρδου και της κυρίας Διαμαντοπούλου, ίσως να επιταχύνουν τις εξελίξεις που τόσο έχουμε ανάγκη...