Αυτό που κράτησα από το θεατρικό, το οποίο αποθέωσαν οι κριτικοί, ήταν το ύφος και το επίπεδο του διαλόγου ανάμεσα στις δύο πρωταγωνίστριες. Αοριστίες και ακατάληπτες αναφορές στην επικαιρότητα, ανταλλαγή κατηγοριών χωρίς νόημα, ανούσιες βρισιές, “γαβγίσματα” και απειλές, οι οποίες δεν αφορούσαν καθόλου τους δοκιμαζόμενους πολίτες. Η πολιτική πραγματικότητα – στην καλύτερη περίπτωση – δεν ήταν παρά το φόντο πάνω στο οποίο εξελισσόταν μία ανελέητη σύγκρουση μεταξύ δύο φιλόδοξων, εγωιστικών και παρανοϊκών προσωπικοτήτων, ένας καμβάς μουτζουρωμένος από τις νευρώσεις τους.

Το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών (για όλους όσους είχαμε την τύχη να μπορούμε να πάμε) σημαίνει επιστροφή στο σκηνικό του Alarme. Η προσπάθειά μας να βγάλουμε άκρη για τα όσα συνταρακτικά και εξαιρετικά περίπλοκα συμβαίνουν γύρω μας δυσχεραίνεται σε απίστευτο βαθμό από τον θόρυβο που κάνουν οι δημοσιολογούντες. Στα παράθυρα των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, οι τηλευαγγελιστές των οκτώ θα κουνάνε και πάλι το δάχτυλο σε όλους μας, αποφαινόμενοι αυθεντικά επί παντός του επιστητού, από τη γεωπολιτική μέχρι την εφαρμοσμένη χρηματοοικονομική, χωρίς φυσικά να μπαίνουν στον κόπο να προσκαλέσουν στον άμβωνα ανθρώπους, οι οποίοι - κατά τεκμήριο τουλάχιστον - είναι ειδικοί στο θέμα που συζητείται κάθε φορά. Πολιτικοί θα ανταλλάσσουν κατηγορίες που δεν μας αφορούν και θα επιρρίπτουν ευθύνες ο ένας στον άλλον, για πράγματα που δεν μας ενδιαφέρουν. Τα μέσα ενημέρωσης θα κινούνται τις επόμενες εβδομάδες σε ρυθμούς ΔΕΘ, λες και δίνει κανείς πολίτης σημασία πια στον παρωχημένο αυτό θεσμό.

“Εγώ; Eσύ! Εμείς; Εσείς! Εσύ; Εγώ!” είναι μία από τις κλασικές στιχομυθίες ανάμεσα στη Ελισάβετ και την Μαρία Στιούαρτ, στο Alarme. Ένας διάλογος που ακούσαμε εκατοντάδες φορές τον περασμένο χειμώνα ανάμεσα σε δημοσιογράφους, ανάμεσα σε Έλληνες πολιτικούς, αλλά και ανάμεσα σε Ευρωπαίους παράγοντες και αξιωματούχους. Ένας διάλογος κουραστικός, πληκτικός, ανούσιος και αδιέξοδος. Ένας διάλογος που πολύ φοβάμαι ότι θα δούμε να “ανεβαίνει” στο “σανίδι” της δημόσιας σφαίρας και αυτή τη χρονιά.

Και ο πολίτης που αγωνιά για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του, ο πολίτης που προσπαθεί να βάλει τάξη στο χάος που δημιουργείται από τον καταιγισμό των πληροφοριών, ο πολίτης που θέλει έστω να ενημερωθεί στοιχειωδώς για τα όσα συμβαίνουν, “δεν έχει που να ξεκουράσει τον ίσκιο του”, όπως θα έλεγε και ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας δοκιμιογράφος.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.