Στο Ανάπτυξης, ο κ. Μιχάλης φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, παρά για το πιο κρίσιμο χαρτοφυλάκιο που έχει αναλάβει.
Πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα συμβεί το ίδιο και στο Υπουργείο Υγείας, αν ανοίξουν οι διαδικασίες διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, παρότι η ηλεκτρονική συνταγογράφηση του κ. Λοβέρδου βρίσκεται ακόμη στην εποχή του τηλέγραφου.
Στο Παιδείας, είναι πια φανερό ότι η κυρία Διαμαντοπούλου δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τη μαφία που λυμαίνεται τα Πανεπιστήμια, ενώ τα έχει παίξει και με το χάος στα σχολεία.
Στο Άμυνας, δεν μπορώ να φανταστώ για ποιο λόγο έχουν θρονιαστεί πέντε κυβερνητικά στελέχη, εκτός ίσως από το να βολευτούν όσοι περισσότεροι μπορούν από τα συγκυβερνώντα κόμματα.
Το Αγροτικής Ανάπτυξης χρωστάει της Μιχαλούς και όλο υπόσχεται ότι θα ξεπληρώσει τις υποχρεώσεις του, αλλά ο λογαριασμός των ληξιπρόθεσμών οφειλών (όπως και ο αντίστοιχος όλων των άλλων υπουργείων) διαρκώς μεγαλώνει, βαθαίνοντας την πιστωτική ασφυξία της οικονομίας. Παράλληλα, τίποτε δεν γίνεται στο μέτωπο της «προώθησης της ποιοτικής γεωργίας» και των σχετικών μεταρρυθμίσεων που μας είχε υποσχεθεί ο μακαρίτης ο ΓΑΠ.
Στο Εργασίας, ο Κουτρουμάνης αδυνατεί να καταλάβει ότι όσο πιο ανελαστική διατηρεί την αγορά εργασίας, τόσο θα αυξάνεται η ανεργία.
Το συμπέρασμα είναι ότι οι παλιοί υπουργοί είτε δεν θέλουν να επικεντρώσουν όλο τους το είναι στη διάσωση της χώρας, είτε δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα να το κάνουν. Όσο για τους νέους, «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν», προς το παρόν.
Αν λοιπόν τα κόμματα που απαρτίζουν την κυβέρνηση και τα στελέχη τους συνεχίζουν να τορπιλίζουν τις προοπτικές του κ. Παπαδήμου, τότε είναι ίσως καλύτερα να πάμε σε εκλογές, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το κούρεμα (πιθανόν και στις 19 Φεβρουαρίου). Το τι θα συμβεί στις εκλογές είναι ευθύνη του καθενός από εμάς. Επιτέλους, ας την αναλάβουμε!
Η άλλη λύση είναι, βέβαια, να δώσουν οι αρχηγοί πραγματικές αρμοδιότητες πρωθυπουργού στον κ. Παπαδήμο και να τον αφήσουν να κάνει ανασχηματισμό, δημιουργώντας μία κυβέρνηση «των αρίστων», όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται ο ίδιος. Έτσι μόνο θα έχουμε μία πραγματική ευκαιρία. Διαφορετικά, και ο ίδιος ρεζιλεύεται και η όλη κακόγουστη παράσταση που δίνεται τώρα δεν έχει κανένα νόημα.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.