Στη συνέχεια, είπαμε ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 25ης Μαρτίου και η συνακόλουθη μείωση των επιτοκίων δανεισμού της Ελλάδας (με παράλληλη παράταση της περιόδου αποπληρωμής των δανείων προς τους εταίρους της), έλυνε το πρόβλημα της αναχρηματοδότησης. Μετά, είπαμε ότι οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου για κούρεμα 21% στα ελληνικά ομόλογα έλυναν το πρόβλημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Μετά είπαμε ότι οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου και το κούρεμα 50% είναι αυτές που λύνουν τελικά το πρόβλημα. Γενικώς, σε κάθε σύνοδο κορυφής, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπόσχονται αποστομωτικές λύσεις, ρηξικέλευθες απαντήσεις, οριστικές αποφάσεις. Τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει τελικά και η αξιοπιστία της Ευρώπης είναι στο ίδιο επίπεδο με του κάθε Ψευτοθόδωρου.
Το αποτέλεσμα είναι φυσικά ότι όλοι μας, πολίτες και πολιτικοί, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, πληρώνουμε το τίμημα αυτής της αναξιοπιστίας. Η Ευρώπη μπαίνει σε διπλή ύφεση, η εκροή κεφαλαίων έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, τα πράγματα φαίνονται πιο σκούρα από ποτέ. Λύσεις πραγματικές, ουσιαστικές, εμπεριστατωμένες, έχουν προταθεί από ειδικούς και αναλυτές, τόσο για το άμεσο μέλλον, όσο και για τον μεσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Από το τύπωμα χρήματος, μέχρι τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, τη μεταφορά κεφαλαίων προς τον Νότο και την αναδόμηση του τρόπου λήψης αποφάσεων και της οργανωτικής πυραμίδας της Ευρώπης, προς την κατεύθυνση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης. Μέχρι να εφαρμοστούν αυτές οι λύσεις, κάθε φορά που οι Ευρωπαίοι ηγέτες και η ελληνική κυβέρνηση θα παρουσιάζουν την τρύπα στο νερό ως τεράστιο επίτευγμα, οι αγορές θα μας απαντούν «καλά Χριστούγεννα»!
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.