Εξίσου παράδοξο, αν όχι και γελοίο, είναι το γεγονός ότι το ίδιο το μιντιακό και πολιτικό σύστημα, το οποίο, με την ανοχή πάντοτε μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό, καλείται τώρα να παίξει τον ρόλο του σωτήρα. Γιατί; Διότι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του Πολιτεύματος, όπως αποτυπώνεται στο Σύνταγμα και τους νόμους μας, αποτρέπει την ανάδειξη νέων δυνάμεων και προστατεύει το πολιτικό και μιντιακό σύστημα από τις ποινικές διώξεις. Ίσως το πιο τρανταχτό παράδειγμα του ελληνικού παράδοξου είναι οι δύο μεγαλομέτοχοι μέσων ενημέρωσης, οι οποίοι ενώ έχουν αφήσει τους εργαζομένους τους κυριολεκτικά να πεινάνε επί μήνες, καταγγέλλουν, μέσω των ίδιων αυτών ΜΜΕ, την ανάλγητη πολιτική της κυβέρνησης, της Τρόικας, της Ευρώπης, κλπ.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι φυσικό να βρίσκεται μία ολόκληρη χώρα σε αφασία: όταν μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί τα περασμένα δύο χρόνια, πας στο (ιδιωτικό παρακαλώ!) νοσοκομείο και σου λέει ο γιατρός που σε χειρουργεί «τόσα με απόδειξη, τόσα χωρίς απόδειξη», όταν οι εφοριακοί, οι οποίοι κατά τεκμήριο γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, συνεχίζουν να παίζουν το 4-4-2, όταν η κυβέρνηση συνεχίζει να μάχεται λυσσαλέα για την διατήρηση του Κέντρου Γούνας και άλλων συναφών οργανισμών με τα δικά μας λεφτά, όταν γίνεται της ιερόδουλης το κιγκλίδωμα στο Υπουργείο Οικονομικών με τις διαγραφές προστίμων και τις περαιώσεις, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ακόμη διαλογίζεται, τότε είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι πολύ λίγοι έχουν καταλάβει πόσα πολλά διακυβεύονται για το μέλλον μας τούτες τις ώρες.
Η Τρόικα λοιπόν έχει δίκιο στην τελευταία της έκθεση: η μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα θα έχει μόνιμα χαρακτηριστικά. Διότι ελλείψει δανεικών και ελλείψει συνειδητοποίησης των προβλημάτων που μας έφεραν ως εδώ από εμάς τους ίδιους, είναι αδύνατον να δημιουργηθεί παραγωγική βάση. Ποτέ!