Ορισμένοι στον πολιτικό κόσμο και στα δημοσιογραφικά στέκια, ανασηκώνουν με αφοπλιστική ελαφρότητα τους ώμους, υποστηρίζοντας με τον πιο φυσικό τρόπο, ότι κάτι ανάλογο έχει ξανασυμβεί, όταν την άνοιξη του μακρυνού ΄80 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, προκειμένου να μεταπηδήσει στην Προεδρία- και επειδή και τότε οι «αριθμοί δεν βγαίναν»- μετάγγισε στη νεοσύστατη ΝΔ που ο ίδιος ίδρυσε από τις στάχτες της προδικτατορικής ΕΡΕ, τρεις βουλευτές της ακροδεξιάς «Εθνικής Παρατάξεως».
Όμως ας αναλογιστούμε: Είναι άραγε ίδια τα μεγέθη; Οι πολιτικοί εκείνοι, ήταν κάτι γραφικά απολιθώματα του χουντικού παρελθόντος τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με την οργάνωση της Χρυσής Αυγής που ομνύει στον ναζισμό, η ρητορική της αποθεώνει το μίσος και επιπλέον βαρύνεται με εγκληματικές ενέργειες.
Ποιος επιθυμεί να απλώσει, σε μια ήδη ναρκοθετημένη από ευτελείς επιδιώξεις διαδικασία, υψηλού- κατά τα άλλα…- θεσμικού κύρους το ζόφο του (πολιτικού) υποκόσμου;