Δεν ενδιαφερόταν για τον ατομισμό και τον εγωκεντρισμό το περιοδικό: ήταν υπέρ της «ατομικής ενέργειας», όπως λεγόταν η πυρηνική κατά τη δεκαετία του 1950. Η γνωστότερη χρήση της τότε ήταν οι βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, ούτε 10 χρόνια πίσω δεν ήσαν, όσο απέχουμε σήμερα από το 1998 - τότε που μας κυβερνούσε ο Κώστας Σημίτης, ο θεός των αθέων να τον έχει καλά, τον άνθρωπο - αλλά φαίνεται τα θεωρούσαν τόσο μακρινά αυτά τα κακά όσο θεωρούμε εμείς τα καλά της κυβέρνησης Σημίτη. Για τούτο και ήταν υπέρ της πυρηνικής ενέργειας και όλων των τεχνολογιών, γενικώς, το αρχαίο περιοδικό που ξεφύλλιζα μαγεμένος στη βιβλιοθήκη του παππού με τα άλλα αρχαία βιβλία, το Κεφάλαιο του Μαρξ, την Ιστορία του Κορδάτου, την Εγκυκλοπαίδεια του Ηλιου και άλλα τέτοια.

* Αλλά κάπου στο υποσυνείδητο η φρίκη της Χιροσίμα δεν είχε ξεχαστεί και ο 20ός δεν έγινε «ατομικός αιώνας», γιατί ίσως από αυτή την άποψη θα ήταν δικαιότερο να ονομαστεί «Αιώνας του Ολοκαυτώματος και του Γκουλάγκ» που είχαν πολύ περισσότερα θύματα από τη Χιροσίμα. Εγιναν πολλοί σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας αλλά όχι τόσοι ώστε να υπερκαλύπτουν τις πυρηνικές κεφαλές ΗΠΑ και Ρωσίας που πολλαπλασιάζονταν με βάση τον κανόνα της «αμοιβαίως εξασφαλισμένης καταστροφής», mutual assured destruction, mad όπως είχε προσφυώς ονομαστεί στα αγγλικά· ήρθε και το Τσερνόμπιλ μετά, η πυρηνική ενέργεια δυσφημίστηκε απολύτως.

Θυμάμαι διάβαζα βιβλία και άρθρα με τίτλους όπως «Η Κοινωνία του Πλουτωνίου» και άλλους αντίστοιχους που υποστήριζαν ότι επειδή απαιτούνταν αυστηρά μέτρα προστασίας για το Πλουτώνιο που είναι εξαιρετικά ραδιενεργό, θα ζούσαμε σε κοινωνίες αυστηρά επιτηρούμενες, αυταρχικές και αστυνομοκρατούμενες και φορούσα μπλουζάκια με ήλιο χαμογελαστό που έγραφαν «Nuclear Power? No, thanks».

Η συνωμοσία του θερμοκηπίου

Μας είπαν όμως μετά ότι μεγάλωσε η τρύπα του όζοντος και ο ήλιος δεν χαμογελά αλλά δαγκώνει, ήρθε κατόπιν ο Μπιν Λάντεν και κατάφερε, χωρίς να χρησιμοποιήσει ούτε ένα γραμμάριο Πλουτώνιο, να μας επιτηρούν ακριβώς όπως περιγράφανε εκείνα τα βιβλία. Και το κατάφερε αυτό γιατί στις περιοχές που παίζει τα παιχνίδια του παράγεται το μισό πετρέλαιο της Γης.

* Βγαίνει, λοιπόν, ο Γιώργος Σουφλιάς και υπαινίσσεται ότι είναι καιρός να αρχίσει και στην Ελλάδα να παράγεται ενέργεια από πυρηνικούς αντιδραστήρες, έτσι θυμήθηκα τον Αιώνα του Ατόμου, ημερολόγιό μου. Ακούστηκαν πολλές φωνές αλλά όχι όσες θα ακούγονταν προτού οι θερμοκηπιστές δημιουργήσουν όλη αυτή την υστερία κατά του CO2-666. Ητοι, όλοι αυτοί οι φανατικοί οικολογιστές το μόνο που θα καταφέρουν τελικά θα είναι να πείσουν ότι είναι αναγκαία η χρήση πυρηνικής ενέργειας.

Αυτή θα είναι η εκδίκησή μου, ημερολόγιό μου, διότι και εγώ είμαι πλέον υπέρ της πυρηνικής ενέργειας, ημερολόγιό μου: τα θύματα του Τσερνόμπιλ, περίπου 200 από όλες τις πιθανές αιτίες θανάτου που σχετίζονται με την έκρηξη και τη ραδιενέργεια, είναι πολύ λιγότερα από όσους έχουν σκοτωθεί μόνο στα κινεζικά ανθρακωρυχεία σκάβοντας για κάρβουνο.

* Η αλήθεια είναι ότι μου έχει περάσει πολλές φορές από το μυαλό πως είναι μίσθαρνα όργανα των εταιρειών που κατασκευάζουν πυρηνικούς αντιδραστήρες οι φανατικοί θερμοκηπιστές και οι πολιτικοί, επιστήμονες, ερευνητές που προφητεύουν με μυστικιστική έξαρση τις καταστροφές που φέρνει το πετρέλαιο - αλλά έχω ακούσει τόσες φορές, ημερολόγιό μου, ότι όσοι αρνούνται το θερμοκήπιο είναι όργανα των πετρελαϊκών εταιρειών ώστε κρατώ τη σκέψη για τον εαυτό μου. Αλλιώς θα ξεπέσω στο επίπεδο των Ελλήνων του 20ού αιώνα που οι μισοί κατηγορούσαν τους άλλους μισούς για πράκτορες της Μόσχας και αυτοί τους απαντούσαν ότι είναι πράκτορες της Ουάσιγκτον.

Αντί της φέτας, τον ΟΤΕ

* Πράκτορες ή όχι, πρέπει να νιώθουν άγχος και ανασφάλεια οι θερμοκηπιστές τους τελευταίους μήνες και για τούτο βυθίζονται στο απώτερο μέλλον και αναγγέλλουν ότι τάγματα διαβόλων θα πυρπολούν την Ελλάδα το 2070: είναι που στην Αρκτική επεκτάθηκαν ξανά οι παγετώνες και στη Σκωτία και στην Ελβετία, Μάιο μήνα τα κέντρα του σκι λειτουργούν ακόμη. Αλλά είμαι σίγουρο