• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Δημήτρης Κωνσταντάρας

Δημήτρης Κωνσταντάρας

Ωρίμασαν άραγε τόσο πολύ πολιτικά οι επί Ερντογάν «μπουνταλάδες» Τούρκοι ( όπως μας άρεσε και μας βόλευε να τους αποκαλούμε τα τελευταία 70-80 χρόνια) ή κατάλαβαν ότι με σύγχρονους διπλωματικούς τρόπους και ενέργειες δεν «φτουράνε» διεθνώς και δεν πετυχαίνουν τίποτα οπότε πρέπει να στραφούν σε αναζήτηση μη αποδεκτών – πλην όμως εντυπωσιακών- « τετελεσμένων» ;

Ο φετινός Νοέμβριος, υπήρξε- οικονομικά μιλάω πάντα- ο χειρότερος μήνας της ζωής μου. Και όχι μόνο για μένα αλλά για πολλές χιλιάδες, ίσως εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχων σαν κι εμένα, άλλων με συντάξεις λίγο μεγαλύτερες από τη δική μου και άλλων με λίγο μικρότερες . Κι ας τοποθετήσουμε το ύψος της σύνταξης του καθενός κατά μέσον όρο στα 1300 ευρώ με ένα μικρό επικουρικό. Των 250 ευρώ. Σύνολο: 1550 ευρώ. Και με ένα ενοίκιο που εισπράττουν για κάποιο διαμέρισμα που νοικιάζουν, 350 ευρώ. Πήγαμε στα 1900 ευρώ.

Είμαι παραδοσιακός Νεοδημοκράτης. Δεν το αρνούμαι. Άλλωστε είναι γνωστό αφού και βουλευτής της Ν.Δ. υπήρξα και Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων με τις επίσημα υποστηριζόμενες από τη Ν.Δ. παρατάξεις. Αλλά εκνευρίζομαι. Θίγομαι. Τσαντίζομαι. Και πικραίνομαι όταν βλέπω υπουργούς και άλλα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αισθάνονται υποχρεωμένα να αναφέρουν τα –ομολογουμένως πολλά- επιτεύγματα της κυβέρνησής τους κάθε φορά που κάνουν μια δήλωση για τα δικά τους καθήκοντα ή απαντούν σε επικρίσεις για τη δική τους δραστηριότητα, τις δικές τους ενέργειες, τις δικές τους αποφάσεις

Με αγωνία, άγχος, προσμονή, κατά καιρούς απογοήτευση, νέες προσδοκίες, υπομονή αλλά και στεναχώρια παρακολουθούν οι πολίτες – κι εγώ μαζί- τις προσπάθειες και τις ενέργειες και τις δηλώσεις και τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Οι προσπάθειες της νέας – ακόμη- κυβέρνησης φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού αλλά τα αποτελέσματά τους είναι σε αρκετές περιπτώσεις δυσδιάκριτα.

Το περασμένο Σάββατο, ο Ολυμπιακός έπαιζε «χωρίς αντίπαλο» στην Ξάνθη με την ομώνυμη ομάδα και «κατάφερε» να ΜΗΝ νικήσει και να φύγει με ένα ταπεινωτικό για την εικόνα του αγώνα 0-0. Ταμπουρωμένη πίσω από τη μεσαία γραμμή η Ξάνθη, έπαιζε παιχνίδι καταστροφής, χωρίς δημιουργία, με ελάχιστη κυκλοφορία της μπάλας και ελπίζοντας ,με αυτό το «ταμπούρι» να μη δεχτεί γκολ και –ποιός ξέρει;- να κάνει μια χοντράδα κάποιος από τους αρκετούς αδιάφορους και «βαρεμένους» παίκτες του Ολυμπιακού για να βάλει ένα γκολ και να πάρει τη νίκη που δεν δικαιούτο. Τέτοια χοντράδα δεν έγινε, το ματς έληξε 0-0 και ο Ολυμπιακός «πέταξε» στον κάδο απορριμμάτων δυο βαθμούς στην κούρσα για το πρωτάθλημα.

Το θέμα αρκετοί το γνωρίζουν. Το διάβασαν και στο meallamatia.gr, το πρώτο site για την Αναπηρία. Και σε μερικούς άλλους ιστότοπους όπου – μάλλον τυχαία και χωρίς πολλή ανάλυση- πήρε κάποια δημοσιότητα. Προσωπικά θα τολμούσα να πω ότι δεν πήρε ΚΑΘΟΛΟΥ δημοσιότητα. Ένα τέτοιο γεγονός θα έπρεπε να έχει «κυκλοφορήσει» παντού. Και στις εφημερίδες και στις τηλεοπτικές εκπομπές που «περί άλλα τυρβάζουν». Και να έχουν κληθεί σε απολογία οι υπεύθυνοι. Και να έχει πάρει θέση η Πολιτεία, το Κράτος, η Κυβέρνηση.

Κλέφτης είναι αυτός που σκοπίμως χώνει το χέρι του στην τσάντα σου και σουφρώνει το πορτοφόλι ή το κινητό. Διαρρήκτης είναι αυτός που μπαίνει βίαια , μεσ’ τη νύχτα στο σπίτι σου ή στο μαγαζί σου και αρπάζει ότι του «γυαλίσει» από τα υπάρχοντά σου ή τα εμπορεύματά σου. Απατεώνας είναι αυτός που σκοπίμως αθετεί συμφωνίες, παγιδεύει εύπιστους ανθρώπους με ψεύτικες υποσχέσεις ή καταστρώνει πολύπλοκα σχέδια για να εξαπατήσει μια επιχείρηση , ένα Δημόσιο Φορέα ή και το Κράτος το ίδιο. Και στην περίπτωση που ο κλέφτης, ο διαρρήκτης ή ο απατεώνας «πιαστεί στα πράσα» ή συναντήσει αντίσταση, καταφεύγει στη βία, πολλές φορές και στο έγκλημα. Και αυτούς ορθώς τους καταδιώκει ο νόμος, τους κυνηγούν οι διωκτικές αρχές και τους τιμωρεί η Δικαιοσύνη. Εν δυνάμει εγκληματίες ή αδιάφοροι καταπιεστές είναι και οι ασυνείδητοι οδηγοί που σκορπίζουν θάνατο, αναπηρία, αναταραχή με την αντικοινωνική τους συμπεριφορά έτσι όπως οδηγούν πιωμένοι, τρέχουν επειδή έτσι γουστάρουν και παρκάρουν στις διαβάσεις και τις ράμπες αναπήρων. Αυτούς δεν τους καταδιώκει ουσιαστικά κανείς και ποτέ γιατί νόμοι υπάρχουν αλλά εφαρμόζονται μόνο κατά περίπτωση και «όποτε μπορούμε».

Μου φαίνεται ιδιαίτερα περίεργο αυτό που έγινε προ ημερών «στον αέρα» εκπομπής τηλεοπτικού σταθμού καθώς ενώ ο πρ. βουλευτής Πέτρος Τατσόπουλος αισθάνθηκε δυσφορία και αδιαθεσία ( με τα γνωστά σε όλους επακόλουθα) , ο επίσης καλεσμένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Δημήτρης Βίτσας αγωνιούσε για να τελειώσει αυτό που έλεγε.

 

 

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ανάπηροι μέσα στην καθημερινότητά τους στην Ελλάδα είναι πάρα πολλά για να μπορέσουν να κάνουν αυτή την καθημερινότητα απλώς ανεκτή. Οργανώσεις, όμιλοι, σύνδεσμοι, ομοσπονδίες , ομάδες, πρωτοβουλίες παλεύουν χρόνια με την αδιαφορία και την αδυναμία του Κράτους να κάνει ακόμα και τα απολύτως απαραίτητα κι αν πετυχαίνουν κάτι, ένα ελάχιστο ποσοστό αυτών που χρειάζονται αλλά και δικαιούνται οι ανάπηροι συνάνθρωποί μας,  το πανηγυρίζουν. Ακόμα και όταν τους «δίνονται» τα αυτονόητα.

Διάβασα προσεκτικά στο διαδίκτυο μιαν ανάλυση γνωστού και έγκριτου αρθρογράφου και συγγραφέα, του Θεσσαλονικιού Σάκη Μουμτζή, ενός ανθρώπου του οποίου σέβομαι την άποψη και τη διεισδυτική ικανότητα ο οποίος δεν «ανήκει» στην ομάδα των υποστηρικτών του κ. Τσίπρα, συμφωνεί αντιθέτως και ενισχύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Τι ήταν κι αυτή η …. καταπληκτική φωτογραφία που είδε προσφάτως το φώς της δημοσιότητας – με πολύ διακριτικό τρόπο, λες και ήταν απόλυτα φυσικό- στον επίσημο ιστότοπο της Τουρκικής προεδρίας , αυτή ντε που εικονίζει τον Σουλτάνο Ερντογάν να υπογράφει το βιβλίο επισκεπτών στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας, ενώ στο φόντο εμφανίζεται μεγάλος κορνιζαρισμένος χάρτης όπου αποτυπώνονται οι ενδόμυχες αλλά ανεκπλήρωτες επιθυμίες τις Άγκυρας….. εντυπωσιακή. Συγκινήθηκα ειλικρινά. Δάκρυσα.

Η σκληρή πραγματικότητα της οργανικής και εκτελεστικής μας αναποτελεσματικότητας, μάς αποκαλύπτεται με γοργούς ρυθμούς  και μας προσκαλεί – και προκαλεί- να ξεφύγουμε επιτέλους, μιας και δια παντός , από τη ράθυμη στάση μιας απλής παρακολούθησης των τεκταινομένων αφού κάπως έτσι – θυμάμαι- ότι ζούμε  καμιά πενηνταριά χρόνια.

Έχοντας πολύ πρόσφατα τα συναισθήματα και τις εικόνες από τις πλημμύρες της Μάνδρας και της φωτιάς στο Μάτι και αναμετρώντας τις αλαζονικές , επιπόλαιες και ατελέσφορες συμπεριφορές της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού, της Περιφερειάρχου, των κάθε λογής ειδικών, συμβούλων, επιστημόνων, ,φορέων, οργάνων,  αμέσως μετά τις θριαμβευτικές νίκες της Νέας Δημοκρατίας φέτος το καλοκαίρι, έπιασα τον εαυτό μου σκέφτεται: « Νέα κυβέρνηση, νέες Αυτοδιοικητικές Αρχές, ακόμα δεν έχει γίνει ΤΙΠΟΤΑ στις ορφανεμένες περιοχές. Τι θα γίνει αν μας «τύχει» καμιά νέα τραγωδία;»

σελίδα 1 από 3
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman