Πρόκειται για την ανάπλαση της Πανεπιστημίου και τα έργα με τα οποία το υπουργείο Υποδομών σχεδίαζε να πλαισιώσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Ιδρύματος Νιάρχου στο Φάληρο.
Το κόστος και των δύο έργων που αναμενόταν να χρηματοδοτηθούν από το ΣΕΣ ήταν «μόλις» 340 εκατ. ευρώ.
Πλην όμως, η Επιτροπή διαμήνυσε ότι σε περίοδο έλλειψης εθνικών πόρων δεν είναι σκόπιμο και δυνατόν να χρηματοδοτηθούν διακοσμητικά έργα, όσο μάλιστα παραμένουν σε εκκρεμότητα άλλα σημαντικότερα έργα υποδομής, όμως τα διευρωπαϊκά δίκτυα, οι σιδηροδρομικοί άξονες, κ.ά.
Ασχέτως του αν τα έργα της Πανεπιστημίου και του Φαλήρου θα έπρεπε να αποτελούν προτεραιότητες ή όχι, το μήνυμα της Επιτροπής είναι θλιβερά σαφές: «δεν μπορείτε πλέον να σχεδιάζετε κατά βούληση, ούτε να αξιοποιείτε πόρους όπως εσείς νομίζετε. Τα έργα υποδομής κρίνονται και αποφασίζονται όχι στην Αθήνα, αλλά στις Βρυξέλλες και οι προτεραιότητες σχεδιάζονται αλλού».
Η εξέλιξη είναι αποκαλυπτική και σε συνδυασμό με την γελοιότητα που συνοδεύει την διαδικασία διαπραγματεύσεων με την τρόικα, ανοίγει τα μάτια σε όσους εξακολουθούσαν να έχουν αυταπάτες. Η αυτονομία και τα περιθώρια δράσης της όποιας ελληνικής κυβέρνησης είναι πλέον έννοιες υπό συνεχή αίρεση και οτιδήποτε θα πρέπει να έχει την σφραγίδα των Βρυξελλών.
Οσο κι αν είναι θλιβερό, αυτή είναι η πραγματικότητα. Και οφείλουν όλοι είτε να προσγειωθούν, είτε να χαράξουν μία άλλη πορεία, καθώς το μήνυμα μεταφράζεται σαφώς ως εξής: «δεν μπορεί με το ένα χέρι να ζητάς και με το άλλο να κουνάς απειλητικά το δάχτυλο», είτε είσαι ο Τσίπρας είτε ο Σαμαράς.
Ολα αυτά αφορούν αφενός μεν την σημερινή κυβέρνηση, αφετέρου δε την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία μάλιστα έχει εντάξει κατά βούληση διάφορα κονδύλια από το ΣΕΣ στις προγραμματικές της διακηρύξεις. Πολύ περισσότερο αφορούν δε την εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκτελεστική δομή της χώρας, περιφερειάρχη Αττικής Ρένα Δούρου, η οποία εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ως επαναστάτρια, ενώ η εξάρτηση της διοίκησής της από τα ευρωπαϊκά κονδύλια είναι περισσότερο από άμεση.
Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν, έστω κι αν δεν φαίνεται πως θα κλάψουν πολλοί αν δεν πεζοδρομηθεί η Πανεπιστημίου...
Κ. Αντωνίου