Η αναγκαιότητα προσφυγής στις κάλπες είναι προφανής. Σε όλους· ακόμη και στην κυβέρνηση. Η οικονομία καταρρέει, προκαλώντας ανεργία και φτώχεια, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, τίποτα δεν λειτουργεί και οι κοινωνικές επιπτώσεις θα είναι πολύ μεγάλες. Την περασμένη εβδομάδα οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της κυβέρνησης, δηλαδή οι επιχειρηματίες, οι βιομήχανοι και οι έμποροι, αμφισβήτησαν επισήμως - διά των προέδρων τους- την ικανότητα της κυβέρνησης και μίλησαν για εκλογές ή για συγκυβέρνηση.

Το κεντρικό ερώτημα πάντα και παντού, σε όλα τα θέματα που αφορούν την οικονομία είναι το «που θα βρεθούν τα λεφτά». Το ερώτημα αυτό δεν απαντιέται από κανέναν Έλληνα πολιτικό. Όλοι μιλούν με όρους κλειστής οικονομίας και θεωρούν ότι το ερώτημα αφορά μόνο τα δημόσια οικονομικά και συγκεκριμένα μόνο το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Προσπαθούν λοιπόν να μας πείσουν ότι τα λεφτά - στον προϋπολογισμό - θα βρεθούν από περικοπές της σπατάλης.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι, επιτέλους, το 2009 τελειώνει η δεκαετία του '80. Σε διεθνές επίπεδο φυσικά. Στην Ελλάδα ελπίζουμε να τελειώσει η εποχή της Μεταπολίτευσης.

Στον εντυπωσιασμό των ψηφοφόρων και μόνο εξαντλείται η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία έχει εντέχνως ανάγει σε μείζον θέμα τις αμοιβές των προέδρων των εμπορικών τραπεζών και τις προσπάθειες της να τις περικόψει. Το πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί αλλά στο τι δεν κάνει η κυβέρνηση για να σώσει την ελληνική οικονομία. Να την διασώσει απο την άθλια κατάσταση στην οποία την έχει φέρει η ίδια με την ακατανόητη οικονομική πολιτική της. Και η κατάσταση έχει ώς εξής:

«Ως σήμερα ζούσαμε την οικονομική κρίση των πλουσίων.Εχασαν από μετοχές, ομόλογα, εμπορεύματα, απ'όλες τις επενδύσεις τους. Τώρα η κρίση θα περάσει και στους υπόλοιπους». Η πολύ ανησυχητική αυτή πρόβλεψη ανήκει σε κορυφαίο έλληνα τραπεζίτη ο οποίος θεωρεί ότι η επίπτωση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα θα οδηγήσει σε κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων και σε αλματώδη άνοδο της ανεργίας. Ο ίδιος θεωρεί ότι τα πράγματα στη διεθνή οικονομική σκηνή επιδεινώνονται ραγδαία και κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει αυτή η κρίση. «Τώρα αρχίζει η δεύτερη,πολύ πιο επικίνδυνη και πολύ πιο επώδυνη φάση της διεθνούς οικονομικής κρίσης.Οι τράπεζες θα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα επισφαλειών,αφού οι επιχειρήσεις και οι δανειολήπτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν τα δάνειά τους.Δεν ξέρω πού θα φθάσουμε και δεν θέλω να φανταστώ ότι τα χειρότερα σενάρια είναι πλέον πιθανά» λέει. Επιχειρηματίες και τραπεζίτες εκτιμούν ότι η ελληνική οικονομία θα πληγεί έντονα από την κρίση εξαιτίας κυρίως της υποχώρησης του τουρισμού που είναι η σημαντικότερη πηγή εισροής κεφαλαίων στη χώρα.

Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να υπερασπιστώ την κυβερνητική πολιτική έναντι αυτού του αχαρακτήριστου ισπανού επιτρόπου, του Χοακίν Αλμούνια, που με τα μίζερα αγγλικά του τολμά να ζητεί δημοσίως από την Ελλάδα να πάρει μέτρα τώρα εν μέσω παγκόσμιας κρίσης για τη μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3%. Ο κ. Αλμούνια είναι η προσωποποίηση του κακού επιτρόπου, του ανθρώπου που δυσφημεί την εικόνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δυστυχώς ο Αλμούνια δεν αυτενεργεί, εκπροσωπεί ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αυτό αποδεικνύει ότι η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης βλέπει το δέντρο αντί να δει το δάσος. Εξηγούμαι: Ο έλληνας υπουργός Οικονομίας Γιάννης Παπαθανασίου υπέβαλε ένα πρόγραμμα περιορισμού των δαπανών και αύξησης των εσόδων για να αποφύγει η Ελλάδα την επιτήρηση από την ΕΕ. Το πρόγραμμα αυτό πράγματι, όπως υποστηρίζει ο κ. Αλμούνια, δεν είναι αξιόπιστο. Τα πραγματικά έσοδα του κράτους θα είναι λιγότερα και τα έξοδα θα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που προβλέπει ο κ. Παπαθανασίου. Πράγματι το έλλειμμα μπορεί να αυξηθεί σημαντικά εφέτος. Η αύξηση των δαπανών οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε τις πάγιες δαπάνες και τις σπατάλες του Δημοσίου και ταυτόχρονα πληρώνουμε περισσότερα χρήματα για τόκους των δανείων μας. Οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να τονώσει όσο μπορεί την οικονομία για να μειώσει τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Και αυτό γίνεται με την αύξηση των δημοσίων δαπανών και μόνον. Τα έσοδα από την άλλη θα είναι μειωμένα διότι θα έχουμε περιορισμό της κατανάλωσης, άρα λιγότερος ΦΠΑ και των κερδών των επιχειρήσεων, άρα λιγότεροι φόροι στα ταμεία του Δημοσίου.

Ο μόνος αντίπαλος τον οποίο έχει ο επενδυτής - ιδιαίτερα σήμερα- είναι ο χρόνος. Όλα τα άλλα είναι υπέρ του. Ας δούμε τα γεγονότα: Οι τιμές των περισσότερων μετοχών σε όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου βρίσκονται περίπου κατά 50% κάτω απο οτι ήταν στις αρχές του έτους. Αυτό ούτε στο ωραιότερο όνειρο του δεν θα μπορούσε να το δεί κάποιος που θα ήθελε να αγοράσει μετοχές πριν απο μερικούς μήνες. Είναι ευκαιρία που παρουσιάζεται μια φορά στη ζωή και αν παρουσιαστεί. Και όμως οι επενδυτές παραμένουν επιφυλακτικοί διότι δεν γνωρίζουν σε πόσο χρόνο θα βρεί την ισορροπία της η αγορά και πότε θα αρχίσει η ανάκαμψη των τιμών.

Νέα «ομάδα» διακυβέρνησης αναρριχήθηκε στην κυβέρνηση με τον ανασχηματισμό. Ο Πρωθυπουργός έστειλε σπίτι τους όλους όσοι έπαιρναν τις βασικές αποφάσεις, δηλαδή Αλογοσκούφη, Βουλγαράκη και Φώλια ξεκαθάρισε όσους εμπλέκονται με το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου και με τη Siemens - πχ Μιχάλης Λιάπης, δεν έδωσε τίποτα στη λαική δεξιά, δοκιμάζει νέους υπουργούς και υφυπουργούς, όπως τον ’ρη Σπηλιωτόπουλο, τον Νίκο Δένδιακαι τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Ο ανασχηματισμός είναι πράγματι ουσιαστικός και οι νέοι υπουργοί και υφυπουργοί θα κριθούν εκ τους αποτελέσματος. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει σήμερα τον πρωθυπουργό ότι δεν προσπάθησε να αλλάξει ουσιαστικά την σύνθεση της κυβέρνησης και ότι έκανε έναν ανασχηματισμό για τα μάτια του κόσμου. Το θέμα τώρα είναι να δούμε αν θα αλλάξει και η πολιτική της κυβέρνησης.

Τα χθεσινοβραδινά επεισόδια, ένα κυρίως αποτέλεσμα θα έχουν. Η κυβέρνηση με ενα ακόμη επικοινωνιακό τρίκ, Θα συγκαλέσει το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών προκειμένου να «πάρει το ελεύθερο» για να «χειριστεί» την κατάσταση. Ο «χειρισμός» ασφαλώς θα στηριχτεί στην άγρια καταστολή η οποία προκύπτει σήμερα ώς αναγκαιότητα αφού πρώτα κατατρομοκρατήθηκαν οι πολίτες απο τις καταστροφές που η ίδια η αστυνομία κατ' εντολήν της κυβέρνησης επέτρεψε. Στόχος ήταν να ξεχαστεί η δολοφονία του ανήλικου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και να ανατραπεί η άποψη της κοινής γνώμης υπέρ της κυβέρνησης και της αστυνομίας. Πρόκειται για ενα απλούστατο και εξαιρετικά χυδαίο σχέδιο το οποίο σύμφωνα με κορυφαίους πολιτικούς έχει μεγάλη δόση προβοκάτσιας απο τις μυστικές υπηρεσίες. Όσο και αν αυτή η άποψη μοιάζει με θεωρία συνομωσίας, δεν υπάρχει καμία άλλη λογική εξήγηση για το μέγεθος της καταστροφής που πραγματοποιήθηκε υπο την «υψηλή εποπτεία» της αστυνομίας.

Η οικονομική ευημερία της Δύσης στηρίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στις τράπεζες και στα χρηματιστήρια. Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζικών ιδρυμάτων, αλλά και οι μικρότεροι μέτοχοι και φυσικά τα διευθυντικά τους στελέχη απεκόμισαν τεράστιο πλούτο απο τους μετοχές τους. Η εικόνα έχει αλλάξει ριζικά τους τελευταίους μήνες και αλλάζει διαρκώς προς το χειρότερο. Ας δούμε το παράδειγμα της citibank της μεγαλύτερης τράπεζας των ΗΠΑ.

Η χθεσινή πτώση των χρηματιστηρίων ήταν πολύ πιο ανησυχητική απο ότι έχουμε δεί μέχρι σήμερα. Και αυτό διότι το -7,87% της Γουόλ και τα -7,16%, του Λονδίνου, -6,49% της Φραγκφούρτης και -6,82% της παρισινής αγοράς, καταγράφηκαν δυο μόλις ημέρες μετά την ανακοίνωση των μέτρων σωτηρίας των τραπεζών απο τις κυβερνήσεις.

Την ώρα που εμείς αναζητούσαμε τον Χριστοφοράκο και ως νέοι επιθεωρητές Κλουζό ιχνηλατούσαμε τις διαδρομές των λαδωμάτων, ξεκινούσε τη λειτουργία του ένα εργοστάσιο παραγωγής φωτοβολταϊκών υψηλής τεχνολογίας. Το εργοστάσιο αυτό ονομάζεται Ηλιόσφαιρα, είναι το μεγαλύτερο της Ευρώπης στον τομέα του και, ω του θαύματος, βρίσκεται στην Τρίπολη! Πρόκειται για μια επένδυση αξίας 180 εκατ. ευρώ που πραγματοποιήθηκε με αμερικανικά κεφάλαια ύψους 50 εκατ. ευρώ, με επιδότηση 30 εκατ. ευρώ και με δάνειο 90 εκατ. ευρώ από την Τράπεζα Πειραιώς.

Η χρηματιστηριακή κρίση έχει πλέον αρχίσει να μετατρέπεται για τα καλά σε κρίση των οικονομιών. Οι μαζικές απολύσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ και το κλείσιμο μικρών ή μεγάλων επιχειρήσεων είναι καθημερινές ειδήσεις. Τώρα η κρίση γίνεται πραγματικότητα. Διότι η μοναδική ουσιαστική ένδειξη κρίσης σε μία οικονομία είναι η ανεργία και η φτώχεια. Και αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος και για την Ελλάδα, η οποία οδεύει πλησίστια στην οικονομική καταιγίδα προσδοκώντας να καλύψει τα ελλείμματά της με νέο δανεισμό, σε μια εποχή που κανείς δεν δανείζει. Οι περισσότεροι Ελληνες έχουν συνηθίσει να ζουν με χαμηλό μισθό και να συμπληρώνουν το εισόδημά τους με μια δεύτερη ή και τρίτη δουλειά για να καλύψουν τις ανάγκες τους, έτσι με αυτή τη λογική κινδυνεύουν λιγότερο από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Το ερώτημα είναι αν αύριο θα έχουμε έστω και αυτόν τον χαμηλό μισθό.

Υπάρχουν μερικές «συμπτώσεις» που γεννούν απορίες. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης η Ινδία δέχεται ένα κολοσσιαίο τρομοκρατικό χτύπημα που εκτιμάται ότι σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τρομοκράτες που έχουν τη βάση τους στο Πακιστάν. Οι διεθνείς αναλυτές εκτιμούν αυτή τη στιγμή ότι ο κίνδυνος ενός πολέμου μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν είναι πολύ αυξημένος και ότι ένας τέτοιος πόλεμος θα ήταν ασφαλώς πολύ επικίνδυνος για την ανθρωπότητα συνολικά. Λίγες εβδομάδες αργότερα το Ισραήλ επιτίθεται κατά της παλαιστινιακής Χαμάς και ξεκινάει έναν αιματηρό πόλεμο.

Αυτό που δεν κατάλαβε η ΝΔ από τον όρο πράσινη ανάπτυξη, τον οποίο λανσάρισε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ως λύση για το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, ευτυχώς άρχισαν να το αντιλαμβάνονται οι τράπεζες. Για πολλούς ο όρος είναι ασαφής.

Η παράταση που κέρδισε η ελληνική κυβέρνηση από τις Βρυξέλλες για να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει τα τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας αποτελεί μια τεράστια ευκαιρία για τη χώρα. Μια ευκαιρία ώστε να αλλάξουν πολλά στη λειτουργία του ελληνικού Δημοσίου. Ηδη ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Φ. Σαχινίδης, ο οποίος ανέλαβε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, δηλαδή τον έλεγχο των δημοσίων δαπανών, σκοπεύει να αλλάξει το σύστημα έγκρισης των πιστώσεων και να το κάνει σε 12μηνη βάση. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μήνα θα γίνεται συστηματικός έλεγχος των δαπανών κάθε υπουργείου γραμμή προς γραμμή, ώστε να μην υπερβαίνουν οι δαπάνες τις προϋπολογισμένες. Η δυσκολία στην προσπάθεια αυτή θα είναι να ξεχωρίσουν οι παραγωγικές δαπάνες από τις σπατάλες, ώστε η μείωσή τους να μην επηρεάσει αρνητικά τη λειτουργία του κράτους. Οι δαπάνες όμως είναι η μία όψη του προβλήματος. Η άλλη είναι τα έσοδα και εδώ βρίσκεται το κλειδί για την επιτυχία του υπουργού Οικονομικών.