Η έκθεση με τα 200 χαρακτικά του Γκόγια που παρουσιάζει η Εθνική Πινακοθήκη έχει τίτλο «Ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα». Το σχόλιο αυτό του μεγάλου Ισπανού ζωγράφου επιβεβαιώνεται στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα η λογική κοιμάται, αν δεν έχει ήδη πεθάνει. Και, καθώς κοιμάται, έχουν γεννηθεί ήδη πολλά τέρατα.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων και οι βάσεις απασχόλησαν τα ελληνικά μήντια, πάντα βεβαίως σε σύγκριση με την περυσινή χρονιά για να δούμε αν υπήρξε πτώση ή άνοδος και πόση.

Εν μέσω της γενικής κατάρρευσης των χρηματιστηρίων, που σημαίνει πλέον ότι η διεθνής οικονομία κλυδωνίζεται από μπόλικα ρίχτερ, στο επίκεντρο της προσοχής των ελλήνων βρίσκεται η Ζήμενς και όσα διαδραματίζονται γύρω από αυτή την υπόθεση. Μία υπόθεση που γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά και που ταυτόχρονα είναι ενδεικτική της ποσότητας και των διαδρομών του μαύρου χρήματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από ανθρώπους του λεγόμενου «λευκού κολάρου».

Σκηνικό ευθείας σύγκρουσης μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών έχει στηθεί στην Τουρκία μετά τη σύλληψη 24 επιφανών κεμαλιστών προχθές από τις αστυνομικές αρχές. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν δύο απόστρατοι στρατηγοί, οι Χουρσίτ Τολόν και Σενέρ Ερουϊγκιούρ, πρώην επικεφαλήςτης τουρκικής στρατοχωροφυλακής και γνωστοί σκληροπυρηνικοί κεμαλιστές, η σύλληψη των οποίων αναμένεται να ταράξει τους «πασάδες» καθώς αποτελεί χτύπημα στην καρδιά του στρατιωτικού κατεστημένου.

Αποτελεί μάλλον υπερβολή να υποστηρίξει κάποιος ότι το πολιτικό σύστημα κινδυνεύει με ανατροπή λόγω Ζήμενς ή και άλλων σκανδάλων. Είναι απίθανη η σκέψη ότι μπορεί να επέμβει ο στρατός για να επιβάλει δικτατορία ή ότι θα καταρρεύσει η προεδρευόμενη δημοκρατία και θα ξαναέλθει η βασιλεία.

Υπάρχουν πολλά και διάφορα στην υπόθεση Ζήμενς που προκαλούν κατάθλιψη ή και μπορούν να τρελάνουν τον καλόπιστο παρατηρητή. Αρκετά έχουν επισημανθεί, άλλα όμως περνούν δίχως κανείς να τα «βλέπει» και ένα από αυτά είναι η συλλογική υποκρισία που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Αν είναι δυνατόν σε μία κοινωνία όπου το 27%, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, ομολογούν ότι έχουν «λαδώσει», που σημαίνει ότι ένα σοβαρό ποσοστό επίσης έχουν «λαδωθεί» και όπου η διαφθορά αποτελεί έντονο ενδημικό φαινόμενο, να δείχνουν ότι εκπλήσσονται , ότι απορούν , ότι οργίζονται με το σκάνδαλο «Ζήμενς».

Καθώς η κρατική μηχανή διαλύεται, επιστρέφουμε στην εποχή των πλούσιων ευεργετών και των φτωχών εθελοντών. Η Mazda χάρισε σε δήμους και κοινότητες 30 αυτοκίνητα 4Χ4 διασκευασμένα σε πυροσβεστικά, η Alpha Bank χάρισε στην Πυροσβεστική 11.000 στολές και πολλές άλλες εταιρείες έχουν πραγματοποιήσει ανάλογες δωρεές.

Είναι γεγονός ότι έχει χαθεί ο μπούσουλας στο σκάνδαλο Ζήμενς, αλλά από την άλλη πλευρά είναι και αρκετοί εκείνοι που απορούν γιατί τελευταία έχει επικεντρωθεί η προσοχή στο περιβόητο ταξίδι του σημερινού υπουργού Πολιτισμού και πρώην Μεταφορών και Επικοινωνιών κ. Λιάπη στη Γερμανία.

Oι φοιτητές των Οικονομικών μαθαίνουν κάποια στιγμή περί συγκριτικού πλεονεκτήματος και περί συντελεστών παραγωγής. Οσα μαθαίνουν από την οικονομική θεωρία ισχύουν πράγματι στον πολιτισμένο κόσμο. Εκεί, η γνώση είναι συγκριτικό πλεονέκτημα για κάποιον εργαζόμενο, το ίδιο και η εργατικότητα, η ευφυία, η φιλοδοξία. Εκεί, οι συντελεστές παραγωγής, η τεχνογνωσία, η έρευνα, οι φυσικές ύλες, το κεφάλαιο, είναι πράγματι συντελεστές παραγωγής. Στην Ελλάδα αυτά δεν ισχύουν. Ενας είναι ο συντελεστής παραγωγής: οι γνωριμίες.

Μήπως οδεύουμε πάλι προς εκλογές και το έχουμε καταλάβει; Όχι ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πληροφορία, αλλά σαν να μυρίζει λίγο μπαρούτι στον αέρα. Αλλωστε η νευρικότητα και η ρευστότητα που δημιουργούν η οικονομική κατάσταση από τη μία πλευρά και η υπόθεση «Ζήμενς» από την άλλη, σε συνδυασμό με την εύθραυστη πλειοψηφία που διαθέτει η κυβέρνηση, δεν αποκλείουν καθόλου να περνάνε σκέψεις περί πρόωρων εκλογών από το μυαλό του πρωθυπουργού.

Μέσα στη μιζέρια μας έχουμε και την πλάκα μας, ειδικά τώρα το καλοκαίρι, εποχή ζέστης και παραδοσιακής χαλάρωσης. Όχι ότι αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των ελλήνων κάθε καλοκαίρι και επανέρχεται στα ίσα του το Φθινόπωρο, αλλά όπως και να το κάνουμε, η εποχή βοηθάει στο να βλέπουμε με άλλο μάτι τα όσα συμβαίνουν, αν και μας αφορούν.

Να δείτε ότι με αφορμή την υπόθεση «Ζήμενς», είτε δεν θα γίνει τίποτα στο θέμα της διαφάνειας στη χρηματοδότηση των κομμάτων, η θα ψηφιστούν δρακόντειες διατάξεις που θα είναι ουσιαστικά ανεφάρμοστες και απωθητικές, που θα είναι σαν να μην έχει γίνει τίποτα.

Τελικά μάλλον έχουμε κάνει λάθος για τους Έλληνες πολιτικούς. Παρά το μεγαλοπρεπές και αλαζονικό ύφος τους, τις πολυπληθείς συνοδείες αστυνομικών και παρατρεχάμενων, τα «κύριε πρόεδρε» και τις κοσμικές προσκλήσεις αποδεικνύεται ότι είναι απλώς φουκαράδες μεροκαματιάρηδες μικροαστοί. Πώς αλλιώς εξηγείται ότι λαδώνονται, παίρνοντας ψυγειοκαταψύκτες, κουζίνες, τηλεοράσεις και ηλεκτρικές αβγουλιέρες; Αυτά ούτε ο φτηνότερος υπάλληλος της Εφορίας ή της Πολεοδομίας δεν τα θεωρεί ικανοποιητικό λάδωμα. Οι υπουργοί μας όμως από ό,τι φαίνεται παίρνουν ό,τι τους δώσεις. Ψυγείο; Φέρ' το. Αβγουλιέρα; Τι να κάνουμε, φέρ' την και αυτή. Τέτοια ξεφτίλα κανείς δεν τη φανταζόταν. Πέρα από την πλάκα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι πίσω από τις ηλεκτρικές συσκευές κρύβονται τα εκατομμύρια ευρώ που ομολόγησαν οι Γερμανοί υπάλληλοι της Siemens ότι έδωσαν σε Έλληνες πολιτικούς και κόμματα και τα οποία οι ελληνικές δικαστικές αρχές και οι αρχηγοί των κομμάτων δεν μπορούν - ποιος ξέρει γιατί άραγε - να εντοπίσουν. Το σκάνδαλο της Siemens πάει άρον άρον για κουκούλωμα, ο Πρωθυπουργός που ενσάρκωσε τις προσδοκίες όλων για κάθαρση της δημόσιας ζωής και εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης έχει αποτύχει παταγωδώς και αδυνατεί να καθαρίσει ακόμη και το στενό περιβάλλον του γύρω από το οποίο περιστρέφονται τελικά όλα τα σκάνδαλα, η αντιπολίτευση έχει το μερίδιό της στη διαφθορά και κάνει την πάπια και εμείς συνειδητοποιούμε πλέον ότι όποιος Έλληνας πολίτης ψηφίζει χωρίς να έχει άμεσο προσωπικό συμφέρον από το κόμμα στο οποίο δίνει την ψήφο του είναι προφανώς ηλίθιος. Και καθώς ο πολιτικός κόσμος ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το κουκούλωμα των σκανδάλων δεν υπάρχει κανείς να ασχοληθεί με τα πραγματικά και σοβαρά προβλήματα του πολίτη και κυρίως με το γεγονός ότι αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός των νοικοκυριών που βρίσκονται στο όριο της ανέχειας.

Δεν είναι πλέον θέαμα αυτό που παρουσιάζει η χώρα. Ασχέτως του ποιο κόμμα βγαίνει κερδισμένο και χαμογελάει (βλακωδώς) σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να έχουμε γίνει ένα απέραντο και συνεχές δικαστήριο, με τους εισαγγελείς να αποφασίζουν για τις πολιτικές εξελίξεις και όλους τους υπόλοιπους από τη μια να προστρέχουν σ΄ αυτούς και από την άλλη να τρέμουν για τη δική τους τύχη.

Δεν γνωρίζω αν πραγματικά υπήρχαν κάποιοι που έτρεφαν βάσιμες ελπίδες ότι μετά τις εκλογές τους η κυβέρνηση των Σκοπίων θα επιζητούσε συμβιβασμό στο θέμα της ονομασίας, αλλά είναι φανερό ότι διαψεύστηκαν οικτρά. Όχι ότι οι άνθρωποι περπατούσαν στα σύννεφα γιατί η διπλωματική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα «ακραίων» ηγετών ή κυβερνήσεων που την κατάλληλη στιγμή προσέγγισαν τους αντιπάλους τους, αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση είναι πολύ διαφορετική.

Μόνον ο γίγαντας Κοντοπυράκης, της θρυλικής Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, μπορούσε να παρουσιάσει πεσμένη την ανεργία ενώ πέφτει ο ρυθμός ανάπτυξης , όπως δείχνουν οι δείκτες. Πρόκειται για θαυματοποιό, για πραγματικό Χουντίνι της στατιστικής, που αξίζει να τον θαυμάζουμε και να μαθαίνουμε τα κατορθώματά του σαν ευαγγέλιο.