Το όνομα του ρινόκερου ήταν Σουντάν και είχε φτάσει τα 45 χρόνια ζωής. Τα τελευταία από αυτά τα πέρασε στο κέντρο διατήρησης άγριας ζωής.
Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια αποδείχθηκαν αδύνατο να αντιμετωπιστούν και έτσι τού έγινε ευθανασία.
Ο θάνατός του αφήνει τώρα μόνο δύο θηλυκά μέλη του είδους του, την κόρη και την εγγονή του, σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Η δυνατότητα διατήρησης του είδους υπάρχει πλέον μόνο με τεχνικές τεχνητής γονιμοποίησης.
Το είδος του βόρειου λευκού ρινόκερου βρέθηκε στο στόχαστρο κυνηγών τις δεκαετίες του `70 και του `80. Χτυπήθηκε ιδιαίτερα στην Ουγκάντα, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Σουδάν και το Τσαντ. Το κέρας του ρινόκερου είχε μεγάλη ζήτηση για χρήση στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, καθώς και για τη δημιουργία λαβών για ξίφη στην Υεμένη.
Και κάπως έτσι αγγίζουμε πια τον αφανισμό του...