Προοικονομώντας, για πολλούς, τον «Βυσσινόκηπο», η πλοκή του «Πλατόνοφ» τοποθετείται σε έναν αστικό κήπο, κατά την αρχή του καλοκαιριού. Η γοητευτική χήρα Άννα Πετρόβνα, οικοδέσποινα παλιών φίλων του άνδρα της και σημερινών πιστωτών της, διοργανώνει μια λαμπερή βραδιά υποδοχής της θερινής περιόδου. Το ενδιαφέρον της ομήγυρης αποσπά (δικαιωματικά) η παρουσία του νεαρού δασκάλου Πλατόνοφ, ενός διανοούμενου της εποχής, που μοιάζει να ξεσηκώνει συστηματικά τη λιμνάζουσα καθημερινότητα των ανθρώπων γύρω του μέσα από διάφορα κηρύγματα ελευθεροφροσύνης.
Εκτιμάται πως αποτελεί το πρώτο θεατρικό έργο του Αντόν Τσέχοφ αλλά, υπό μια έννοια, είναι το τελευταίο του. Γράφτηκε από το μέγα Ρώσο όταν ήταν ακόμα φοιτητής μα πρωτοδημοσιεύτηκε το 1923 σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του: Είχε, μόλις, ανακαλυφθεί σε κάποια χειρόγραφα του. Παρότι πρώιμο έργο, στον «Πλατόνοφ» είναι ορατά όλα τα κυρίαρχα θεματικά μοτίβα που είχαν απασχολήσει τον Τσέχωφ στα μεταγενέστερα κείμενα του: Η ύπαρξη ενός ρωσικού κτήματος – σύμβολο της παρακμάζουσας Ρωσίας – οι ξεπεσμένοι φεουδάρχες και οι καταχρεωμένοι αριστοκράτες, οι ανερχόμενοι αγρότες, οι ανεπίδοτοι έρωτες, η πλήξη, η ανία, η πνευματική πενία, η ανάγκη για απόδραση. Κι ένας ήρωας που λειτουργεί σαν οίστρος ή σαν σημείο αναφοράς για τους υπόλοιπους.
