Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Σταμάτης Φασουλής είναι ένα από τα ζωντανότερα κύτταρα του ελληνικού θεάτρου την τελευταία 50ετία. Το ρεπερτόριο του ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, η συμβολή του στη θεατρική πρωτοπορία των seventies (και αργότερα) τον καθιστούν ένα ζωντανό αρχείο εμπειριών και μνήμης. Ξαφνικά, βρέθηκε όλο αυτό που είναι ως άνθρωπος και θεατρίνος να πρέπει να το κάνει έργο. Του προτάθηκε από το Θέατρο του Νέου Κόσμου να γράψει ένα μονόλογο, «Το θέατρο ή τη ζωή σου» να το σκηνοθετήσει, να το ερμηνεύσει, κουβαλώντας όλα τα μπαγκάζια μιας πληθωρικής καριέρας που βημάτιζε μαζί με τη ζωή του. Άλλοτε συγκινείται κι άλλοτε γελάει ανατρέχοντας σε καθένα από αυτά τα κεφάλαια, καθώς ο Μήτσος γουργουρίζει στα πόδια του.

Πιάνει να ξεφυλλίσει ένα βιβλίο με άπαντα του Γιώργου Σεφέρη. Το είχε αγοράσει το 1962, στα 15 του χρόνια, όταν ακόμα ήταν ερασιτέχνης… θιασάρχης, με συμμαθητές του από το Ινστιτούτο Αμερικανικών Σπουδών στην Κυψέλη. Στο βιβλίο υπάρχουν με μολύβι οι σημειώσεις του 15χρονου Σταμάτη – καθόλου τυπικό για έναν έφηβο της εποχής – που σήμερα προδίδουν ότι ο δρόμος της Τέχνης είχε χαραχτεί στην ψυχή του από νωρίς. Ήταν, εξάλλου, νηπιάκι όταν έχοντας δει με τους γονείς του το «Βίρα τις άγκυρες», επέστρεψε στο σπίτι δηλώνοντας πως «είμαι ηθοποιός». Κανείς δεν τον διέψευσε έκτοτε.

Διαβάστε τη συνέντευξη στο monopoli.gr