Η δήλωση του Δημήτρη Μάντζου, υπεύθυνου ΚΤΕ Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ:
Η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος αλλά και σοβαρά θέματα που αφορούν σε έργα υποδομής και στην ενεργειακή συνεργασία, με προφανή επίδραση στο εθνικό συμφέρον της χώρας μας, δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο κλειστών συζητήσεων αναθεωρητικών κρατών, ερήμην της Ελλάδας, και με την πρόθυμη μάλιστα συμμετοχή της κ. Μελόνι, που ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης έχει πρόσφατα εμφανίσει ως φίλη και σύμμαχο.
Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να χαράξει και, κυρίως, να ακολουθήσει με συνέπεια μια συνεκτική και προνοητική πολιτική για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική, επιδιώκοντας την ενεργό συμμετοχή της στις μελλοντικές εξελίξεις στη Λιβύη, εξισορροπώντας, παράλληλα, την επεκτατική παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή».
Η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ:
«Η σημερινή τριμερής διάσκεψη Λιβύης - Ιταλίας - Τουρκίας, στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί μία νέα διπλωματική ήττα για τη διεθνώς περιθωριοποιημένη κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία κινείται χωρίς συνεκτική εθνική στρατηγική και έχει περιοριστεί στον ρόλο του απλού παρατηρητή των εξελίξεων.
Μόλις τον Μάιο, όταν και συνάντησε την Πρωθυπουργό της Ιταλίας, ο κύριος Μητσοτάκης επαίρονταν ότι «είχαμε την ευκαιρία να συντονίσουμε τον βηματισμό μας σε πολλά επίπεδα – στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις, την παράνομη μετανάστευση, την ενέργεια και την κλιματική κρίση». Η διάψευση είναι για ακόμη μία φορά ηχηρή, τόσο από τις διευρυμένες τουρκικές επενδύσεις στην ιταλική αμυντική βιομηχανία, όσο και από το γεγονός ότι και για το Λιβυκό και το μεταναστευτικό, η Ιταλία συνεννοείται απευθείας με την Τουρκία και την μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης, αφήνοντας εκ νέου εκτός του κάδρου των εξελίξεων την ελληνική κυβέρνηση.
Δυστυχώς, η άνευ σοβαρού σχεδιασμού εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, εγκατέλειψε τα πολυμερή και τριμερή περιφερειακά σχήματα συνεργασίας που με κόπο έχτισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να κινηθεί στο δόγμα του «δεδομένου συμμάχου», χωρίς να διστάζει να απεμπολεί το γεωπολιτικό αποτύπωμά της, αναζητώντας πρωτοβουλίες και καθοδήγηση από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον. Αποτέλεσμα των λανθασμένων αυτών χειρισμών ήταν η διπλωματική απομόνωση της χώρας από τις περιφερειακές εξελίξεις και η ανάδειξη της Τουρκίας σε ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων στην περιοχή.
Καλούμε την κυβέρνηση, έστω και τώρα, να εκπονήσει μία εμπεριστατωμένη εθνική στρατηγική για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και να κινητοποιηθεί επιτέλους διπλωματικά, προκειμένου η ΕΕ να επαναδραστηριοποιηθεί για την επίλυση του Λιβυκού, αλλά και για την υπογραφή συμφωνίας ΕΕ - Λιβύης για το μεταναστευτικό».
