Η αφορμή δόθηκε κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τη σύσταση του «Πανελληνίου Συλλόγου Ψυχολόγων», όταν ο Παύλος Πολάκης έστρεψε τα βέλη του προς τον υπουργό Υγείας, με αφορμή την παρουσία του σε κλινική ευεξίας στη Γλυφάδα. «Μετά τον θάνατο του Μαζωνάκη δεν ντρέπεσαι να πας εκεί που γινόταν πλασμαφαίρεση;», τον ρώτησε, πυροδοτώντας έναν ακόμη γύρο έντονης αντιπαράθεσης.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης απέρριψε τις αιτιάσεις, υποστηρίζοντας ότι στη συγκεκριμένη κλινική πραγματοποιήθηκαν δύο έλεγχοι χωρίς να εντοπιστεί μηχάνημα πλασμαφαίρεσης. Κάλεσε, μάλιστα, τον βουλευτή να καταθέσει επίσημη καταγγελία, εφόσον διαθέτει σχετικά στοιχεία. Από εκεί και πέρα, η συζήτηση πήρε τη γνώριμη τροπή της: η πολιτική επιχειρηματολογία έδωσε τη θέση της στις προσωπικές αιχμές.
«Σταμάτα τη συκοφαντία επιτέλους. Κατσαπλιά», αντέδρασε ο υπουργός, κατηγορώντας τον κ. Πολάκη για συκοφαντικές επιθέσεις και επικαλούμενος τις μεταξύ τους δικαστικές αντιπαραθέσεις. «Έχεις γίνει ρεζίλι», πρόσθεσε, σε ένα ακόμη στιγμιότυπο από τη διαρκή πολιτική μονομαχία των δύο, που φαίνεται να μη χρειάζεται παρά μια μικρή αφορμή για να ξαναρχίσει.
Ο υπουργός υπεραμύνθηκε, παράλληλα, της λειτουργίας των κλινικών ευεξίας, υποστηρίζοντας ότι η ευεξία αποτελεί μέρος του διεθνούς ιατρικού τοπίου και ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποκλείει τέτοιες δομές επειδή διαφωνεί ο κ. Πολάκης. Δεν έλειψε, φυσικά, ούτε η προσωπική επίθεση, με τον Άδωνι Γεωργιάδη να χαρακτηρίζει τον συνομιλητή του «αγράμματο, βάρβαρο και άσχετο».
Ο Παύλος Πολάκης δεν άφησε την πρόκληση αναπάντητη. «Δεν συγκρίνονται τα πτυχία μας. Το να με λες αμόρφωτο εσύ, είναι ανέκδοτο», ανταπάντησε, αμφισβητώντας την επιστημονική αξιοπιστία ορισμένων κέντρων ευεξίας. Έκανε λόγο για «τσαρλατάνους και κομπογιαννίτες» που εμφανίζονται ως επιστήμονες, για να κλείσει με μια ακόμη αιχμηρή αναφορά: έχουν τόση σχέση με την επιστήμη «όσο εσύ με την αστροφυσική».
Κάπως έτσι, η συζήτηση για τις κλινικές ευεξίας απέκτησε και πάλι τον χαρακτήρα προσωπικού ντέρμπι. Οι δύο πολιτικοί, με μια αντιπαράθεση που έχει αποκτήσει πλέον διαχρονικά χαρακτηριστικά, μοιάζουν να βρίσκουν πάντα τον τρόπο να μετατρέπουν μια πολιτική διαφωνία σε λεκτική αναμέτρηση υψηλής έντασης. Οι φωνές ανεβαίνουν, οι χαρακτηρισμοί βαραίνουν και η ουσία καλείται να βρει χώρο ανάμεσα στις ατάκες.
Το μόνο βέβαιο είναι πως, σε αυτή τη διαρκή μονομαχία Γεωργιάδη – Πολάκη, οι γύροι δεν φαίνεται να τελειώνουν σύντομα. Και αν η πολιτική αντιπαράθεση υποτίθεται ότι κρίνεται από τα επιχειρήματα, στη συγκεκριμένη περίπτωση το ντεσιμπέλ εξακολουθεί να διεκδικεί τον δικό του πρωταγωνιστικό ρόλο.
