Πέραν όμως του ζητήματος της βούλησης και των ικανοτήτων, υπάρχει και ένας άλλος λόγος, εξαιτίας του οποίου έχουμε παγιδευτεί στην ημέρα της μαρμότας. Ότι για πρώτη φορά στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, δεν υπάρχει σαφής ιεραρχική δομή και ενιαίο κέντρο λήψεως αποφάσεων στην κυβέρνηση. Εξ ου και βλέπουμε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να διαψεύδει συχνά υπουργούς, ή δύο υπουργούς να λένε δύο τελείως διαφορετικά πράγματα για το ίδιο θέμα, ή ακόμη και υφυπουργούς να διαφωνούν με υπουργούς, ενώ στην κοινοβουλευτική ομάδα βαρκούλες αρμενίζουν. Ένα απόλυτο μπάχαλο χωρίς προηγούμενο...

Το αποτέλεσμα της μεταμοντέρνας αυτής φιλοσοφίας που έχει εμφυσήσει ο πρωθυπουργός στην κυβέρνηση και στην Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ θα είναι φυσικά καταστροφικό για τη χώρα. Όσο για εμάς τους παρατηρητές; Η ταπεινή συμβουλή μου είναι να μην πιστεύουμε ούτε τα μισά απ’ όσα διαβάζουμε και ακούμε στις ειδήσεις. Όταν διαβάζουμε, για παράδειγμα, ότι «η κυβέρνηση θέλει να προωθήσει την αγορά της εξοχικής κατοικίας σε ξένους», ή «να ιδιωτικοποιήσει τη ΔΕΗ», ή «να τακτοποιήσει τα αυθαίρετα», επί της ουσίας διαβάζουμε τις διαρροές που μεταφέρουν συγκεκριμένοι υπουργοί, ή συνεργάτες του πρωθυπουργού, σε φίλους τους δημοσιογράφους (άλλη μια πονεμένη ιστορία...). Σε καμία περίπτωση όμως τα όσα μεταφέρονται δεν αποτελούν κυβερνητική πολιτική ή απηχούν απαραίτητα στις απόψεις του ίδιου του πρωθυπουργού. Και αυτό διότι κυβερνητική πολιτική, υπό την έννοια του συγκεκριμένου σχεδίου, με χρονοδιαγράμματα, ημερομηνίες και κοστολόγιο, δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει διότι δεν υπάρχει κανείς να το χαράξει.

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα του «ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα» είναι «κανείς». Υπάρχουν απλώς υπουργοί, μεγαλοσυνδικαλιστές, κομματάρχες και δημόσιοι υπάλληλοι, που, ως άλλοι κοτζαμπάσηδες, διοικούν συγκεκριμένα τσιφλίκια της κρατικής μηχανής. Δυστυχώς, αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια...