Αυτή τη στιγμή, συζητούνται τρία σχέδια δράσης για έξοδο από την κρίση:

- Το πρώτο είναι ο διπλασιασμός των κονδυλίων του προσωρινού μηχανισμού δανειοδότησης των κρατών που ταλανίζονται από την κρίση δανεισμού, σε ενάμιση τρισεκατομμύριο ευρώ, από 750 δισεκατομμύρια που είναι σήμερα. Σκοπός της κίνησης αυτής θα είναι να δείξει προς πάσα κατεύθυνση η Ε.Ε ότι δεν αστειεύεται και ότι είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί το ευρώ μέχρι και το 2013, όταν, εφόσον όλα πάνε καλά, τεθεί σε λειτουργία ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης. Πρόκειται για την πιο εφικτή λύση, αν και δεν θα την χωνέψουν καθόλου εύκολα οι Γερμανοί πολίτες. Πάντως, όσα χρήματα και να διατεθούν, δεν θα επαρκέσουν σε περίπτωση που η κρίση δανεισμού ξεφύγει από τον Νότο και επεκταθεί στην «καρδιά» της Ευρώπης.

- Η δεύτερη άποψη κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στη Γερμανία και λέει ότι μία διέξοδος υπάρχει, η αναδιάρθρωση. Ακόμη και το σοβαρό περιοδικό Spiegel δημοσιεύει άρθρο, το οποίο συντάσσεται με την άποψη ότι όσες απώλειες είναι να υποστούν ασφαλιστικά ταμεία, οργανισμοί και τράπεζες σε ένα ενδεχόμενο κανόνι της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, ας τις υποστούν τώρα, αντί να πίνουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι το πικρό ποτήρι της συνεχούς στήριξης των απείθαρχων δημοσιονομικά κρατών. Το Spiegel τάσσεται βέβαια υπέρ της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, σε συνεννόηση με τους πιστωτές μας και όχι υπέρ μίας χαοτικής στάσης πληρωμών. Πρόκειται για μία λύση δύσκολα εφαρμόσιμη, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον του ενιαίου νομίσματος, αλλά ακόμη και του χρηματοπιστωτικού συστήματος εν γένει, ιδιαίτερα αν αναγκαστεί να προσφύγει σε αυτήν και η Ισπανία.

- Η τρίτη λύση είναι η έκδοση ευρωομολόγων, όπως προτείνουν Γιουνκέρ και Τρεμόντι, αλλά και πολλοί ακαδημαϊκοί και μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη. Προσκρούει όμως στην επίμονη άρνηση της Γερμανίας, αλλά και των «πειθαρχημένων του Βορρά» να τη συζητήσουν.