Το που ακριβώς την πάτησε, το εξηγεί γλαφυρά ο ίδιος λέγοντας κάποια στιγμή:

«υπηρέτησα το εθνικό συμφέρον χωρίς να υπολογίσω οποιοδήποτε προσωπικό ή κομματικό κόστος. Άνθρωπος είμαι, καθένας κάνει λάθη, αλλά δεν λιποτάχτησα όπως άλλοι και έπεσα στη φωτιά, με την αντιπολίτευση να μου κόβει το νερό στη μάνικα».

Ενώ στην ερώτηση πως κρίνει την κυβέρνηση απαντά με ασυνήθιστη ρητορική:

«Όπως τους κρίνει όλος ο κόσμος: “ό,τι να ’ναι”. Ζήσαμε απίθανες καταστάσεις και πολύ φοβάμαι ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Το τραγικότερο είναι ότι δεν αλλάζει και τίποτα, μόνο οι ρόλοι στον θίασο.

Είναι να γελάει κανείς και να γελάει πικρά, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να ομνύει πλέον υπέρ του προγράμματος και τη ΝΔ να ανεβαίνει πάλι σε αντιμνημονιακά κεραμίδια.

Αυτοί οι δύο, που με τη στάση τους από το 2010 στοίχισαν στη χώρα άλλα δύο χειρότερα μνημόνια, τώρα τσακώνονται ποιος είναι ο πιο υπεύθυνος και λιγότερο λαϊκιστής. Τι ζούμε…».

Όπως καταλαβαίνετε οι πολιτικοί που περιμένουν στην ουρά για να δικαιωθούν στη χώρα, αυξάνονται και πληθύνονται…