Έτσι πρέπει να συμβαίνει. Διότι δεν εξηγείται διαφορετικά πώς το υπουργείο Οικονομικών τάσσεται υπέρ της περαίωσης για τα αυθαίρετα κτίσματα, μέσω της οποίας θα υπάρξει μία έναντι τιμήματος τακτοποίηση, αλλά εξακολουθεί να αρνείται την περαίωση της φορολογίας εισοδήματος στα φυσικά πρόσωπα που έχουν ακίνητα συνολικής αξίας άνω των 400 χιλιάδων (ενώ η σχετική ευχέρεια δόθηκε σε επιχειρήσεις με ακίνητα πολύ μεγαλύτερης αξίας, ακόμη και αν είχαν φορολογικές παραβάσεις). Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών εκτιμά, φαίνεται, ότι η περαίωση των αυθαιρέτων θα είναι συγχωροχάρτι εκ μέρους…άλλου υπουργού, οπότε εκείνος θα στηλιτευτεί στον Τύπο ως υπέρμαχος των παρανομούντων, άρα όλα καλά. Αντίθετα, η επέκταση της φορολογικής περαίωσης θα έστρεφε τα πυρά εναντίον των ίδιων των πολιτικών προϊσταμένων του Οικονομικών και θα τους εμπόδιζε την αγαπημένη τους ανά δίωρο εκτόξευση απειλών κατά γιατρών, δικηγόρων υδραυλικών και άλλων τέτοιων αντιπαθητικών τύπων (στην Ελλάδα αντιπαθής είναι κάθε σχετικά επιτυχημένος επαγγελματίας πλην ημών των ιδίων – ή έστω «ημών και των ιδίων» που θα έλεγε η Τζούλια).
Προσωπική μου γνώμη είναι ότι, ιδίως σε εποχές όπως τώρα που έχουμε δει τον Χριστό φαντάρο, δεν υπάρχουν καλές και κακές, αλλά μόνο άσχημες περαιώσεις. Άσχημες είναι εκείνες στις οποίες, λόγω αυστηρότητας όρων, δεν ανταποκρίνονται οι φορολογούμενοι, εκείνες που αφήνουν λιγότερα έσοδα απ’ όσα οι φορολογικοί έλεγχοι (αλλά προσοχή, έσοδα, λεφτά, όχι δισεκατομμύρια εισπρακτέα στα τεφτέρια αλλά ούτε ευρώ παντελονάτο για το Δημόσιο), εκείνες που εξαιρούν αδικαιολόγητα μεγάλο πλήθος φορολογούμενων οι οποίοι τελικά δεν θα ελεγχθούν είτε επειδή είναι πάρα πολλοί, είτε επειδή έχουν αυτοπεραιώσει ήδη, είτε επειδή το taxis είναι μπλοκέ για δέκα τέρμινα.
Άσχημες με αυτήν την έννοια, όσο και αν ενοχλεί τη φορολογική αρετή των Ελλήνων (έκδηλη στο ότι όλοι, όταν αγοράζουμε ακίνητα, δεν δηλώνουμε μόνο την αντικειμενική αλλά όλο το πραγματικό τίμημα –πλάκα κάνω), αποδεικνύονται συνήθως στην πράξη οι περαιώσεις που δεν γίνονται. Γιατί, απ’ ό,τι βλέπουμε, και τα αυθαίρετα στέκουν όρθια στη θέση τους και τα έσοδα από τους ελέγχους γράφονται συχνότατα στα χαρτιά χωρίς να μπαίνουν στα ταμεία και αρκετοί των φορολογικών ελεγκτών εισπράττουν δυσανάλογα προς τον εργοδότη τους (το Δημόσιο, ντε).
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ, ως γνωστόν, δει δη χρημάτων. Και μην πείτε ότι δεν μετράει το χρήμα μπροστά στη δικαιοσύνη. Διότι χωρίς χρήμα είδατε τι δίκαιους μισθούς και συντάξεις έχουμε...