Είναι γεγονός ότι έχει χαθεί ο μπούσουλας στο σκάνδαλο Ζήμενς, αλλά από την άλλη πλευρά είναι και αρκετοί εκείνοι που απορούν γιατί τελευταία έχει επικεντρωθεί η προσοχή στο περιβόητο ταξίδι του σημερινού υπουργού Πολιτισμού και πρώην Μεταφορών και Επικοινωνιών κ. Λιάπη στη Γερμανία.

Oι φοιτητές των Οικονομικών μαθαίνουν κάποια στιγμή περί συγκριτικού πλεονεκτήματος και περί συντελεστών παραγωγής. Οσα μαθαίνουν από την οικονομική θεωρία ισχύουν πράγματι στον πολιτισμένο κόσμο. Εκεί, η γνώση είναι συγκριτικό πλεονέκτημα για κάποιον εργαζόμενο, το ίδιο και η εργατικότητα, η ευφυία, η φιλοδοξία. Εκεί, οι συντελεστές παραγωγής, η τεχνογνωσία, η έρευνα, οι φυσικές ύλες, το κεφάλαιο, είναι πράγματι συντελεστές παραγωγής. Στην Ελλάδα αυτά δεν ισχύουν. Ενας είναι ο συντελεστής παραγωγής: οι γνωριμίες.

Μήπως οδεύουμε πάλι προς εκλογές και το έχουμε καταλάβει; Όχι ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πληροφορία, αλλά σαν να μυρίζει λίγο μπαρούτι στον αέρα. Αλλωστε η νευρικότητα και η ρευστότητα που δημιουργούν η οικονομική κατάσταση από τη μία πλευρά και η υπόθεση «Ζήμενς» από την άλλη, σε συνδυασμό με την εύθραυστη πλειοψηφία που διαθέτει η κυβέρνηση, δεν αποκλείουν καθόλου να περνάνε σκέψεις περί πρόωρων εκλογών από το μυαλό του πρωθυπουργού.

Μέσα στη μιζέρια μας έχουμε και την πλάκα μας, ειδικά τώρα το καλοκαίρι, εποχή ζέστης και παραδοσιακής χαλάρωσης. Όχι ότι αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των ελλήνων κάθε καλοκαίρι και επανέρχεται στα ίσα του το Φθινόπωρο, αλλά όπως και να το κάνουμε, η εποχή βοηθάει στο να βλέπουμε με άλλο μάτι τα όσα συμβαίνουν, αν και μας αφορούν.

Να δείτε ότι με αφορμή την υπόθεση «Ζήμενς», είτε δεν θα γίνει τίποτα στο θέμα της διαφάνειας στη χρηματοδότηση των κομμάτων, η θα ψηφιστούν δρακόντειες διατάξεις που θα είναι ουσιαστικά ανεφάρμοστες και απωθητικές, που θα είναι σαν να μην έχει γίνει τίποτα.

Τελικά μάλλον έχουμε κάνει λάθος για τους Έλληνες πολιτικούς. Παρά το μεγαλοπρεπές και αλαζονικό ύφος τους, τις πολυπληθείς συνοδείες αστυνομικών και παρατρεχάμενων, τα «κύριε πρόεδρε» και τις κοσμικές προσκλήσεις αποδεικνύεται ότι είναι απλώς φουκαράδες μεροκαματιάρηδες μικροαστοί. Πώς αλλιώς εξηγείται ότι λαδώνονται, παίρνοντας ψυγειοκαταψύκτες, κουζίνες, τηλεοράσεις και ηλεκτρικές αβγουλιέρες; Αυτά ούτε ο φτηνότερος υπάλληλος της Εφορίας ή της Πολεοδομίας δεν τα θεωρεί ικανοποιητικό λάδωμα. Οι υπουργοί μας όμως από ό,τι φαίνεται παίρνουν ό,τι τους δώσεις. Ψυγείο; Φέρ' το. Αβγουλιέρα; Τι να κάνουμε, φέρ' την και αυτή. Τέτοια ξεφτίλα κανείς δεν τη φανταζόταν. Πέρα από την πλάκα βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι πίσω από τις ηλεκτρικές συσκευές κρύβονται τα εκατομμύρια ευρώ που ομολόγησαν οι Γερμανοί υπάλληλοι της Siemens ότι έδωσαν σε Έλληνες πολιτικούς και κόμματα και τα οποία οι ελληνικές δικαστικές αρχές και οι αρχηγοί των κομμάτων δεν μπορούν - ποιος ξέρει γιατί άραγε - να εντοπίσουν. Το σκάνδαλο της Siemens πάει άρον άρον για κουκούλωμα, ο Πρωθυπουργός που ενσάρκωσε τις προσδοκίες όλων για κάθαρση της δημόσιας ζωής και εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης έχει αποτύχει παταγωδώς και αδυνατεί να καθαρίσει ακόμη και το στενό περιβάλλον του γύρω από το οποίο περιστρέφονται τελικά όλα τα σκάνδαλα, η αντιπολίτευση έχει το μερίδιό της στη διαφθορά και κάνει την πάπια και εμείς συνειδητοποιούμε πλέον ότι όποιος Έλληνας πολίτης ψηφίζει χωρίς να έχει άμεσο προσωπικό συμφέρον από το κόμμα στο οποίο δίνει την ψήφο του είναι προφανώς ηλίθιος. Και καθώς ο πολιτικός κόσμος ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το κουκούλωμα των σκανδάλων δεν υπάρχει κανείς να ασχοληθεί με τα πραγματικά και σοβαρά προβλήματα του πολίτη και κυρίως με το γεγονός ότι αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός των νοικοκυριών που βρίσκονται στο όριο της ανέχειας.

Δεν είναι πλέον θέαμα αυτό που παρουσιάζει η χώρα. Ασχέτως του ποιο κόμμα βγαίνει κερδισμένο και χαμογελάει (βλακωδώς) σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να έχουμε γίνει ένα απέραντο και συνεχές δικαστήριο, με τους εισαγγελείς να αποφασίζουν για τις πολιτικές εξελίξεις και όλους τους υπόλοιπους από τη μια να προστρέχουν σ΄ αυτούς και από την άλλη να τρέμουν για τη δική τους τύχη.

Δεν γνωρίζω αν πραγματικά υπήρχαν κάποιοι που έτρεφαν βάσιμες ελπίδες ότι μετά τις εκλογές τους η κυβέρνηση των Σκοπίων θα επιζητούσε συμβιβασμό στο θέμα της ονομασίας, αλλά είναι φανερό ότι διαψεύστηκαν οικτρά. Όχι ότι οι άνθρωποι περπατούσαν στα σύννεφα γιατί η διπλωματική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα «ακραίων» ηγετών ή κυβερνήσεων που την κατάλληλη στιγμή προσέγγισαν τους αντιπάλους τους, αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση είναι πολύ διαφορετική.

Μόνον ο γίγαντας Κοντοπυράκης, της θρυλικής Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, μπορούσε να παρουσιάσει πεσμένη την ανεργία ενώ πέφτει ο ρυθμός ανάπτυξης , όπως δείχνουν οι δείκτες. Πρόκειται για θαυματοποιό, για πραγματικό Χουντίνι της στατιστικής, που αξίζει να τον θαυμάζουμε και να μαθαίνουμε τα κατορθώματά του σαν ευαγγέλιο.

Ωραίο και μεγάλο το κόλπο στον ΟΣΕ, αν αποδειχθεί αληθινό το ρεπορτάζ που είχαν για πρώτο θέμα χθες «ΤΑ ΝΕΑ». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, κάποιοι μάγκες με μεγάλη φαντασία και ακόμη μεγαλύτερο θράσος, διακινούσαν μέσω των τρένων του ΟΣΕ ολόκληρα και πολλά βαγόνια με εμπορεύματα και έπαιρναν αυτοί τα κόμιστρα και όχι ο οργανισμός.

Η αναμενόμενη εκπαραθύρωση του κ. Ζορμπά από την «ανεξάρτητη αρχή» για το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος, αποφασίστηκε και όπου νάναι υλοποιείται. Μαζί της καταργείται και η ημιανεξάρτητη υπηρεσία της οποίας ήταν επικεφαλής και γίνεται πλήρως εξαρτημένη από το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και τον αρμόδιο υπουργό. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο που κατέθεσε την Πέμπτη η κυβέρνηση στη Βουλή, της νέας, απολύτως εξαρτημένης υπηρεσίας, θα ηγείται ανώτατος εισαγγελικός-δικαστικός λειτουργός εν ενεργεία και ήδη ακούγεται το όνομα του κ. Κολιοκώστα.

Για κάποιον που έχει τη θεϊκή τύχη να βλέπει από μια βεράντα του Αιγαίου την ανατολή της πανσελήνου του Ιουλίου και στρίβοντας το κεφάλι να απολαμβάνει το κατακόκκινο ηλιοβασίλεμα, καμία απολύτως σημασία δεν έχουν το σκάνδαλο της Siemens, οι χρηματιστηριακές κομπίνες, η αύξηση του πληθωρισμού και των επιτοκίων και όλα όσα (δεν) απασχολούν την κοινή γνώμη και επίμονα μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα και τις στήλες των εφημερίδων.

Προκαλεί θλίψη η ομιλία του κ. Κ. Καραμανλή στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ, στην Ηλεία. Ακόμη και μπροστά σε κομματικά ακροατήρια ένας πρωθυπουργός δεν ξεχνάει τον θεσμικό του ρόλο για να μετατραπεί σε απλό κομματάρχη, όπως έκανε ο ίδιος συνεχίζοντας από εκεί που είχε μείνει, όταν μέσα στη Βουλή αποκάλεσε τον κ. Κ. Σημίτη «αρχιερέα της διαπλοκής». Γιατί αυτό ακριβώς έκανε λέγοντας ότι «για πολλά χρόνια, η μίζα ήταν κυβερνητική οδηγία, η παρανομία γινόταν ανεκτή, οι υπαίτιοι προστατεύοντανακόμη και με νομοθετικές ρυθμίσεις», προκειμένου να ξεφύγει από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που σκάνε επί της δικής του διακυβέρνησης.

Είναι να απορεί κανείς με όλους εκεί στο ΠΑΣΟΚ. Εχουν χάσει συλλογικά την επαφή με την πραγματικότητα, ή βλέπουν ότι δεν έχουν τύχη με ηγέτη τον κ. Γ. Παπανδρέου και κάνουν χαβαλέ; Δεν ακούν τι λέει ο κόσμος, δεν βλέπουν τις απανωτές σφυγμομετρήσεις ή μήπως έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στο θαύμα και στη διεθνή οικονομική κρίση;

Σε καθεστώς πολιτικής αβεβαιότητας συνεχίζει να βρίσκεται η Τουρκία καθώς πλησιάζει η στιγμή που το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας θα κληθεί να αποφασίσει για το μέλλον του κυβερνώντος κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) αλλά και για το πολιτικό μέλλον του ισχυρού άνδρα του κόμματος και νυν πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε ότι η χώρα νοσεί βαθύτατα και ότι κατρακυλάει συνεχώς. Αυτό όμως που δεν γνωρίζουμε είναι το πόσο βαθειά είναι η κρίση και πότε θα τελειώσει ο κατήφορος. Για να γίνω ποιο σαφής, κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, όλοι σκεφτόμαστε πως χειρότερα δεν γίνεται. Λάθος μεγάλο. Δεν προλαβαίνει να στεγνώσει το μελάνι και κάτι καινούργιο έρχεται να συμβεί και να μας καταποντίσει ακόμη βαθύτερα.