Ο Μερτς, ο οποίος έχει ασκήσει έντονη κριτική στην ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, δήλωσε ότι το Βερολίνο συμμερίζεται την «ανακούφιση» του ιρανικού λαού για το ότι «το καθεστώς των μουλάδων πλησιάζει στο τέλος του». Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να «κάνει κήρυγμα» προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αναφορικά με τη νομιμότητα των επιθέσεων.

Η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία έχουν επίσης καταστήσει σαφές ότι θα συνδράμουν τους συμμάχους τους στον Κόλπο αποκλειστικά με «αμυντική δράση» απέναντι στο Ιράν.

Η στάση αυτή προκάλεσε την αντίδραση Αμερικανών αξιωματούχων, οι οποίοι έκαναν λόγο για «ήπια» απάντηση στην Επιχείρηση Επική Οργή, δημιουργώντας ενδεχομένως προϋποθέσεις έντασης και θέτοντας τον Μερτς στο στόχαστρο της δυσαρέσκειας του Τραμπ.

Παράλληλα, ο Γερμανός καγκελάριος επιδιώκει να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο να εντείνει την πίεση προς τη Μόσχα, ώστε να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, έχει αντιληφθεί ότι η σύγκρουση με το Ιράν ενδέχεται να αποσπάσει την προσοχή και να περιορίσει την πρακτική στήριξη προς το Κίεβο στον πόλεμο με τη Ρωσία — εξέλιξη που επιθυμεί να αποτρέψει πάση θυσία. Ιδίως καθώς, σε ενδεχόμενη κατάπαυση του πυρός, οι εγγυήσεις ασφαλείας που θα απαιτηθούν προϋποθέτουν τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Σε διπλωματικό επίπεδο, ο Μερτς έχει μέχρι στιγμής διατηρήσει θετικό κλίμα στις σχέσεις του με τον Τραμπ, αποφεύγοντας επιθέσεις ή ειρωνικά σχόλια εις βάρος του. Αυτό το πέτυχε, μεταξύ άλλων, ανταποκρινόμενος σε ένα βασικό αίτημα του Αμερικανού προέδρου για αύξηση των αμυντικών δαπανών των ευρωπαϊκών κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, με τη Γερμανία να προχωρά σε σημαντική ενίσχυση των σχετικών επενδύσεων.

Κατά την πρώτη τους συνάντηση στον Λευκό Οίκο τον περασμένο Ιούνιο, ο Φρίντριχ Μερτς είχε καλέσει τον Τραμπ να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στη Μόσχα για τον τερματισμό του «τρομερού» πολέμου στην Ουκρανία. Τότε, ο Τραμπ τον είχε χαρακτηρίσει «έναν πολύ καλό άνθρωπο για να συνδιαλέγεσαι» και είχε προσθέσει σκωπτικά ότι θα μπορούσε να είναι «δύσκολος» — μια αποστροφή που ερμηνεύτηκε περισσότερο ως έπαινος παρά ως μομφή.

Η θεματολογία της συνάντησης αναμενόταν να επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως οι τελωνειακοί δασμοί, ο πόλεμος στην Ουκρανία, καθώς και θέματα που αφορούν το ΝΑΤΟ και τη Γροιλανδία. Ωστόσο, όλα αυτά πλέον τίθενται υπό τη βαριά σκιά των εξελίξεων και της πολεμικής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.