O σύγχρονος χορός είναι, ολοένα και περισσότερο τον ταραγμένο 21ο αιώνα, πολυφωνική και ετερογενής. Σε αυτή την ευρεία καλλιτεχνική κατηγορία, ανήκουν έργα «όπου οι ερμηνευτές χορεύουν», ενώ υπάρχουν και εκείνα τα οποία διαπραγματεύονται επί σκηνής τα όρια της πράξης του χορεύειν, τα περιθώρια της χορογραφικής χειρονομίας, τον κόσμο που περιβάλλει το σύμπαν της, τα σημεία που μπορεί κανείς να τον εντοπίσει σε περιβάλλοντα ίσως άλλα από τα κλειστά στούντιο. Πέρα από την κατάφαση ό,τι εκείνο που κάνει η χορεύτρια είναι χορός (για να παραφράσουμε την πρόταση του Bruce Nauman για τον καλλιτέχνη και την τέχνη), τα έργα που αναζητούν τον χορό και έξω από τα περιθώρια της κινητική έρευνας έχουν ήδη μακρά ιστορία καθώς βασίζονται σε γενεαλογίες πειραματισμών που εκτείνεται και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Περισσότερα στο monopoli.gr