Με εκκίνηση τον Σαίξπηρ
Ήταν, μάλλον, μια μοιραία σχέση. Συνάντησε την τραγωδία του Σαίξπηρ κατά τις μεταπτυχιακές σπουδές της στη Υποκριτική και τη Σκηνοθεσία στο Goldsmiths του Λονδίνου κι έκτοτε δεν έπαψε να επιστρέφει στο μυαλό της ως επιθυμία. Ωστόσο, δεν ήθελε να περιοριστεί σε ένα «ακόμα» ανέβασμα σαιξπηρικού έργου, αλλά να το επαναδιαπραγματευτεί με τη σημερινή πραγματικότητα. Όπερ και εγένετο. Σε (μια ακόμα) συνεργασία με το συγγραφέα Ανδρέα Φλουράκη, ο οποίος ανέλαβε να παρουσιάσει μια νέα εκδοχή του, η μακιαβελικής υφής βασιλεία του Ριχάρδου είναι η πρώτη στοιβάδα του. Αφού, κατά τη μεταγραφή του, παρακολουθούμε το βίο και την πολιτεία του αδίστακτου βασιλιά ως υλικό πρόβας: Ένας θίασος στην Αθήνα ανεβάζει «Ριχάρδο ΙΙΙ» και την ίδια ώρα οι θεατές εκτίθενται στην ‘πίσω’ διαδικασία της παράστασης και ό,τι αυτό περιλαμβάνει: Ακόμα και τις αποκλίνουσες εργασιακές συνθήκες που έχουν τραυματίσει το θεατρικό χώρο (και όχι μόνο). Ο σκηνοθέτης και ερμηνευτής του Ριχάρδου (εδώ τον υποδύεται ο Ορέστης Τζιόβας) είναι – όπως και ο ήρωας του – ένα πρόσωπο τυφλωμένο από την εξουσία και γι’ αυτό βαθιά κακοποιητικό.
