Κατ΄αρχάς, το γεγονός ότι η αναλογία κρουσμάτων προς πληθυσμό είναι πολλαπλάσια στην Θεσσαλονίκη σε σχέση με την Αθήνα, δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός. Δυστυχώς προκύπτει και από συμπεριφορές και αντιλήψεις,, που εκδηλώθηκαν στην προηγούμενη φάση με πάρτι, συγκεντρώσεις και διάφορα άλλα.
Το ότι τα σύνορα με τα Βαλκάνια, που μαστίζονται από την πανδημία παραμένουν ανοιχτά, είναι επίσης ένα ζήτημα. Μπορεί να είναι ζήτημα κυβερνητικής απόφασης, όμως μήπως τοπικοί παράγοντες με τη γνωστή «επιρροή» δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο; Για οικονομικούς και παρεμφερείς λόγους;
Επίσης, το ότι με δεδομένη την δραματική κατάσταση οι ιδιώτες κλινικάρχες της Θεσσαλονίκης παζάρευαν τις προηγούμενες ημέρες, προκειμένου να παραχωρήσουν σε αυτή τη φάση 200 κλίνες, είναι άλλη μία εκδήλωση προβληματικής συμπεριφοράς. Λειτουργούν θα πει κάποιος με όρους ελεύθερης αγοράς. Μόνο που τίποτε και πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο σήμερα δεν λειτουργεί με όρους ελεύθερης αγοράς.
Δυστυχώς, σε αυτή τη δεύτερη φάση της πανδημίας αναδεικνύονται περισσότερο τα προβληματικά μας χαρακτηριστικά, ειδικώς αν λάβει κανείς υπόψη και τις πολιτικές συμπεριφορές.
Είναι ένα κοινωνικό ξεβράκωμα και μία «φωτογραφία», που θα πρέπει όλοι να κοιτάξουν και να είναι προετοιμασμένοι για την επόμενη ημέρα…