Φανερώνει, αφενός, μία πάγια αντίληψη που κυριάρχησε επί δεκαετίες στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και, αφετέρου, τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι - όχι λίγοι - εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πρακτικές, που εν πολλοίς είναι και η αιτία για τα χάλια μας.
Πέραν αυτού όμως και έπειτα από την αντίδραση του Πρωθυπουργού, την παραίτηση του Λιβανού και τη διαγραφή του Δούκα, η ουσία των όσων συνέβησαν και ακούστηκαν, έχει και μία άλλη διάσταση.
Φέρνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ενώπιον μίας κομματικής πραγματικότητας και ενός εσωκομματικού ζητήματος, που παραμένει ανοιχτό. Φέρει το όνομα «Καραμανλής» και σχετίζεται με την περίοδο διακυβέρνησης 2004-2007 και τα όσα βάρη φόρτωσε στις επόμενες κυβερνήσεις, που ουδέποτε αποτέλεσαν αντικείμενο εσωτερικών διαδικασιών και συζητήσεων. Για να μην λησμονούμε και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις γνωστές εκλεκτικές του συγγένειες με την καραμανλική ομάδα, ουδέποτε αναφέρθηκε στην επίμαχη περίοδο.
Αυτό αναδείχθηκε κατά βάση από το «ατυχές συμβάν», που είπε και ο Δούκας και αυτό πιθανότατα θα παίξει το ρόλο του στο δρόμο προς τις εκλογές…