Ο Κούνιο γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και εκτοπίστηκε μόλις στα 16 του χρόνια, στις 16 Μαρτίου 1943, με την πρώτη αποστολή Εβραίων της πόλης προς το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Περιγράφοντας αργότερα την άφιξή του, έκανε λόγο για εικόνες που θύμιζαν «την Κόλαση του Δάντη», με καπνούς, κραυγές και απόλυτο σκοτάδι.
Κατάφερε να επιβιώσει για δύο χρόνια μέσα στη ναζιστική μηχανή θανάτου, κυρίως χάρη στην άριστη γνώση της γερμανικής γλώσσας, που του επέτρεψε να αποφύγει τα χειρότερα. Μετά τον πόλεμο, αφιέρωσε τη ζωή του στην καταγραφή και μετάδοση της εμπειρίας του, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συλλογική μνήμη της πόλης και της χώρας.
Η μαρτυρία του αποτυπώθηκε και στο αυτοβιογραφικό του έργο «Έζησα τον θάνατο», ένα από τα σημαντικά τεκμήρια για τη φρίκη του Ολοκαυτώματος από ελληνική σκοπιά. Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας ζωντανής γενιάς μαρτύρων από τη Θεσσαλονίκη, καθιστώντας ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη διατήρησης της ιστορικής μνήμης.
