Είχα πάντα μια ανεξήγητη εντύπωση πως ο Γιώργος Χριστοδούλου είναι πιο ώριμος από όσο δικαιολογούν τα χρόνια του. Σοβαρός, κρατημένος, προσεκτικός στα βήματα του, εκλεκτός διακεκριμένων σκηνοθετών αλλά και με μια αδήριτη ανάγκη να αυτονομηθεί στο θέατρο που αξιολογεί ο ίδιος αναγκαίο. Ένα θέατρο με «ισότητα, πίστη στον ηθοποιό και στοχασμό στο υλικό. Η μεγαλύτερη μου ανάγκη είναι να γίνει ο ηθοποιός ξανά δημιουργικός και συμμέτοχος» λέει σήμερα.
Καθισμένοι σε ένα προθάλαμο για το γκαράζ του Εθνικού (μια ημέρα πριν την πολύκροτη παραίτηση Λιγνάδη) ο θόρυβος (προς το παρόν) προέρχεται μόνο από τις μηχανές και τα αυτοκίνητα που ανεβαίνουν με φόρα από το υπόγειο. Και καμιά φορά υπερκαλύπτουν τον διάλογο μας.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr