Η αμερικανίδα αξιωματούχος δεν αμφισβητεί τον στόχο της μείωσης των εκπομπών της ναυτιλίας και της επίτευξης καθαρών μηδενικών εκπομπών έως το 2050. Αμφισβητεί, όμως, τον τρόπο με τον οποίο ο ΙΜΟ επιχειρεί να οδηγήσει τη ναυτιλία στην ενεργειακή μετάβαση.
Σύμφωνα με τη DiBella, το βασικό πρόβλημα είναι ότι το NZF επιχειρεί να απομακρύνει τη ναυτιλία από το σημερινό παγκόσμιο σύστημα πετρελαϊκών καυσίμων μέσω κανονισμών και όχι μέσω των δυνάμεων της αγοράς.
Η θέση της είναι ότι η ναυτιλία χρειάζεται να έχει στη διάθεσή της τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα εναλλακτικών καυσίμων. Και σε αυτή τη γκάμα θα πρέπει να περιλαμβάνονται ξεκάθαρα το LNG και το bio-LNG.
Η DiBella προειδοποιεί ότι η «ποικιλία καυσίμων» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι τα καύσιμα αυτά θα είναι πραγματικά διαθέσιμα, σταθερά και αξιόπιστα σε παγκόσμια κλίμακα.
Το σημερινό πετρελαϊκό σύστημα, επισημαίνει, έχει αντοχή ακριβώς επειδή στηρίζεται σε ένα μεγάλο δίκτυο από προμηθευτές, διυλιστήρια και κανάλια διανομής.
Αντίθετα, εάν ο ΙΜΟ περιορίσει τεχνητά τις επιλογές των πλοιοκτητών, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα σύστημα το οποίο στα χαρτιά θα είναι «πράσινο», αλλά στην πράξη θα αντιμετωπίζει προβλήματα επάρκειας και κόστους.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές ενστάσεις. Η DiBella προειδοποιεί ότι οι επιλογές του ΙΜΟ μπορούν να οδηγήσουν σε πολύ υψηλότερο κόστος, το οποίο τελικά θα μετακυλιστεί στους καταναλωτές στις ΗΠΑ και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η πρόταση της DiBella είναι να συνδεθεί η μείωση των εκπομπών όχι μόνο με συγκεκριμένες ημερομηνίες εφαρμογής, αλλά κυρίως με το τι μπορεί πραγματικά να προσφέρει η αγορά.
Τα εναλλακτικά καύσιμα θα πρέπει να αποδεικνύουν ότι είναι, οικονομικά προσιτά, διαθέσιμα σε παγκόσμια κλίμακα, παραγωγικά σε μεγάλες ποσότητες, και ικανά να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες της παγκόσμιας ναυτιλίας.
Για τον ίδιο λόγο, θεωρεί ότι πρέπει να συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται τόσο τα συμβατικά όσο και τα μεταβατικά καύσιμα, έως ότου δημιουργηθεί ένα πραγματικά λειτουργικό νέο ενεργειακό σύστημα.
Η DiBella θέλει, επομένως, να διευρυνθεί η συζήτηση για την απανθρακοποίηση και να μην περιοριστεί σε συγκεκριμένες κατηγορίες καυσίμων.
Ιδιαίτερη θέση δίνει στο LNG και στο bio-LNG, εκτιμώντας ότι τα δύο καύσιμα θα μπορούσαν να καλύψουν συνολικά πάνω από το 60% των παγκόσμιων αναγκών της ναυτιλίας σε καύσιμα έως το 2050.
Η αμερικανική διάσταση
Η παρέμβαση της DiBella έχει και σαφή αμερικανική διάσταση.
Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας LNG παγκοσμίως και η DiBella υποστηρίζει ότι το αμερικανικής παραγωγής bio-LNG θα πρέπει να αναγνωριστεί ως επιλέξιμο καύσιμο τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς. Η εξαγωγική δυναμικότητα LNG της χώρας, σύμφωνα με την ίδια, αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2030.
Έτσι, η αμερικανική θέση δεν είναι απλώς ότι «δεν θέλουμε το NZF». Η νέα παρέμβαση της DiBella είναι πιο συγκεκριμένη και "λέει" πως αν υπάρξει παγκόσμιο πλαίσιο για την απανθρακοποίηση της ναυτιλίας, αυτό πρέπει να αφήνει χώρο στα καύσιμα που μπορούν ήδη να παραχθούν, να μεταφερθούν και να χρησιμοποιηθούν σε μεγάλη κλίμακα.
