Γίνεται πολλή συζήτηση για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Είναι κάτι που το θέλουν διακαώς οι ξένοι δανειστές αλλά και η ελληνική κυβέρνηση. Οι ξένοι το θέλουν για να πάψουν σταδιακά να μας δανείζουν με επιτόκια χαμηλά, χαμηλότερα από αυτά με τα οποία δανείζονται κάποιες από τις Ευρωπαικές χώρες. Θέλουν επίσης να βγούμε στις αγορές επειδή τους είναι πολύ δύσκολο να ξαναπεράσουν από τα Κοινοβούλια τους ένα νέο πρόγραμμα δανεισμού της Ελλάδος. Οι ψηφοφόροι τους αντιδρούν διότι και οι ίδιοι ζορίζονται πολύ.

Παράλληλα νομίσματα σε παράλληλα σύμπαντα

Ο τρόπος με τον οποίο οι εταίροι εκταμιεύουν τη δόση προς την Ελλάδα αποδεικνύει οτι δεν έχουν απολύτως καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική κυβέρνηση.

Του Γιώργου Σκορδίλη Διαβάζοντας την κοινή ανακοίνωση της ΟΜΥΛΕ και των Συλλόγων και Σωματείων Υπαλλήλων του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης, που διανεμήθει στην Θεσσαλονίκη σήμερα, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου ήρθε στο μυαλό ο Ρα – Ταν – Πλαν... Ο Ρα – Ταν – Πλαν είναι ένας αστυνομικός σκύλος που φυλάει τους αδελφούς Ντάλντον στην ομώνυμη σειρά των κόμικς του Λούκυ Λουκ. Όμως ο Ρα – Ταν – Πλαν είναι λίγο χαζούλης. Γλυκός μεν, αλλά χαζούλης. Αφού, φανταστείτε, κτυπάει το πόδι του στο πρώτο καρέ και ουρλιάζει από τους πόνους, 50 σελίδες μετά, στο τελευταίο καρέ... Στην περίπτωση της ΟΛΘ Α.Ε., δεν ξέρω πως μου ρθε, αλλά ο Ρα – Ταν – Πλαν μου φάνηκε πως είναι οι συνδικαλιστές που φυλάνε το λιμάνι από τους κακούς ιδιώτες αδελφούς Ντάλντον, που ήρθαν να «ληστέψουν» την περιουσία του λαού. Ως γνήσιος Ρα – Ταν – Πλαν λοιπόν οι συνδικαλιστές του λιμανιού της συμπρωτεύουσας, αν διαβάσει κανείς την τελευταία ανακοίνωση τους, νομίζουν πως το λιμάνι θα πωληθεί σε ιδιώτες (!) και εμφανίζονται ως να τους διαφεύγει τελείως το γεγονός πως έχει ήδη πωληθεί. Ο διαγωνισμός τέλειωσε. Ο πλειοδότης βρέθηκε και μετράμε μέρες για να εμφανιστεί στην συμπρωτεύουσα η νέα διοίκηση του λιμανιού. Στην Αθήνα μάλιστα, λίγο πολύ, η νέα διοίκηση είναι περίπου γνωστή. Δεν κρύβετε άλλωστε. Και φαντάζομαι ότι αφού μέσες άκρες την ξέρουμε εμείς εδώ κάτω, είναι αδύνατον να μην ξέρουν εκεί πάνω στη Μακεδονία. Αλλά, είπαμε Ρα – Ταν – Πλαν. Και ως γνωστόν και για να μην επαναλάμβάνουμε τα ίδια ο Ρα – Ταν – Πλαν θα μάθει ότι είναι να μάθει στο τελευταίο καρέ της ιστορίας... Και βέβαια στην περίπτωση του ΟΛΘ δεν ισχύει αυτό που λένε : Ο ενδιαφερόμενος τα μαθαίνει πάντα τελευταίος, διότι σε καμιά περίπτωση οι συνδικαλιστές δεν είναι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Φυσικά οι ίδιοι νομίζουν ότι είναι, αλλά ντάξει και εγώ όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης... Ο άμεσα ενδιαφερόμενος – για να το ξεκαθαρίζουμε μια και καλή – είναι ο Έλληνας φορολογούμενος ο οποίος αφενός δεν αντέχει άλλο να σηκώνει το βάρος ενός ατέλειωτου δημόσιου τομέα και αφετέρου θέλει να δει ξένες επενδύσεις στον τόπο μπας και πάρει καμιά φορά μπρος τη μηχανή της εθνικής οικονομίας. Οι εποχές κατά τις οποίες νόμος ήταν το δίκιο του συνδικαλιστή έχουν περάσει ανεπιστρεπτεί. Βεβαίως ορισμένοι συνεχίζουν να πιστεύουν ακράδαντα πως αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με αυτά που θέλουν τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα, αλλά κανείς πια δεν τους δίνει σημασία...Κουραστικοί και επαναλήψιμοι...Καμιά πρωτοτυπία... Υ.Γ.: Όπως ενδεχομένος παρατηρήσατε δεν αναφέρομαι σε εργαζόμενους, αλλά σε συνδικαλιστές και αυτό γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν υπο το νέο καθεστώς. Αντίθετα έχουν να ωφεληθούν πολλά αν συνδέσουν την παραγωγικότητα τους με την ανάπτυξη του λιμανιού, δεδομένου πως σε επίπεδο παροχών προς τους εργαζόμενους η κουλτούρα των ευρωπαίων είναι πολύ πιο φιλεργατική από οπουδήποτε άλλου στον πλανήτη. Αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνον στους συνδικαλιστές οι οποίοι μέσο της ιδιωτικοποίησης χάνουν το παραγοντιλίκη. Τώρα ή θα πρέπει να γίνουν κανονικοί συνδικαλιστές όπως συμβαίνει σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο ή να τα παρατήσουν και να πάνε να δουλέψουν, όπως δουλεύει όλος ο κόσμος...

“Η ανάπτυξη και η φυγή της χώρας μας προς τα εμπρός περνάει μόνο μέσα από τον ιδιωτικό τομέα. Ισως στεναχωρηθούν ορισμένοι άνθρωποι που είναι ιδεολογικά προσκολλημένοι σε άλλους είδους μοντέλα. Θα τους στεναχωρήσω, αλλά ο σημερινός κόσμος δεν έχει άλλο δρόμο”.

Η ανακοίνωση της «Ώρας Αποφάσεων» δηλαδή της Άννας Διαμαντοπούλου και του Γιώργου Φλωρίδη περί ρήξης με τον τρίτο της παρέας Γιάννη Ραγκούση επειδή εκείνος αποφάσισε να παραστεί και να μιλήσει στο Συνέδριο της ΔΗΣΥ, εκπλήσσει – για να είμαστε ευγενικοί.

Η άρση των capital controls είναι μόνιμη επωδός στα ευχολόγια των Ελλήνων πολιτικών, είναι όμως ανέφικτη για πολύ καιρό ακόμη. Και αυτό διότι η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στο ελληνικό κράτος δεν έχει αποκατασταθεί και ανά πάσα στιγμή, πολλοί είναι έτοιμοι να αποσύρουν το σύνολο των καταθέσεων τους από τις τράπεζες για να γλυτώσουν. Όχι πλέον από την πτώχευση του κράτους, την έξοδο από την ΟΝΕ, ή το bail in για τα οποία ανησυχούσαν παλιά, αλλά από τις κατασχέσεις των καταθέσων τους τις οποίες προκαλεί το ίδιο το ελληνικό κράτος. Η εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία, οι Δήμοι, κάθε ελληνικός κρατικός φορέας.

Η προχθεσινή συμφωνία στο Eurogroup δεσμεύει τη χώρα σε πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα για τις τέσερεις ερχόμενες δεκαετίες, δηλαδή μέχρι το 2060. Αυτό σημαίνει οτι οι φόροι θα πρέπει να είναι περισσότεροι από τις δαπάνες του κράτους τα επόμενα 43 χρόνια ώστε νε βγαίνουν τα πλεονάσματα. Στην πράξη σημαίνει οτι οι φόροι θα διατηρηθούν στα σημερινά πολύ υψηλά επίπεδα και δεν θα μπορούν να μειωθούν και οι δαπάνες δεν θα πρέπει να αυξηθούν. Αν αυξηθούν οι δαπάνες θα πρέπει να αυξηθούν και οι φόροι.

«Με βάση την 25ετή εμπειρία μου στον ιδιωτικό τομέα, μπορώ να δηλώσω πως εάν ένας επενδυτής γνωρίζει ότι υπάρχουν κανόνες, υπάρχει σταθερότητα και δεν υπάρχει διαφθορά, τότε έρχονται και οι επενδύσεις» επισήμανε από το βήμα της συνόδου των 20 ισχυρότερων οικονομικά κρατών (G20) για την Αφρική, η Κριστίν Λαγκάρντ. Μπορεί η Πρόεδρος του ΔΝΤ να μιλούσε για την Αφρική, αυτό που είπε όμως αφορά όλες τις επενδύσεις παγκοσμίως. Και φυσικά τις επενδύσεις στην Ελλάδα, που μας ενδιαφέρουν άμεσα.

Η απάνθρωπη, σαδιστική και δολοφονική δράση του ISIS στις μουσουλμανικές χώρες οι οποίες μετρούν εκατοντάδες χιλιάδες αθώα θύματα από τις επιθέσεις των φανατικών Μουσουλμάνων στον άμαχο πληθυσμό, αρκεί για να καταρρεύσει το επιχείρημα τους ότι οι επιθέσεις στη Δύση γίνονται ως εκδίκηση για τον πόλεμο στη Συρία.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ που ήρθαν να συμπληρώσουν ένα πλήθος επιθέσεων σε άλλες ευρωπαικές και μη πόλεις, θα αλλάξουν προφανώς τη στάση της Δύσης απέναντι στο Ισλάμ, ενδεχομένως και απέναντι τους Μουσουλμάνους συνολικά.

Από την εξαιρετική ομιλία του Τζορτζ Σόρος χθες στις Βρυξέλλες: ``Την εποχή του Τζορτζ Όργουελ, έκφανση της κλειστής κοινωνίας ήταν το ολοκληρωτικό κράτος. Σήμερα, οι κλειστές κοινωνίες εκδηλώνονται με τη μορφή του κράτους-μαφιόζου, το οποίο διατηρεί μεν δημοκρατικό προσωπείο, αλλά οι κυβερνώντες ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, τη δικαιοσύνη και άλλους μοχλούς πίεσης, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους και να πλουτίσουν οι ίδιοι... Τι μου έμαθε αυτή η εμπειρία; ότι η υπεράσπιση της ανοικτής κοινωνίας δεν μπορεί να επαφίεται μόνο στους θεσμούς του κράτους δικαίου. Πρέπει να παλέψουμε γι'αυτό που πιστεύουμε.... Δεύτερον, ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβληθεί απ' έξω. Πρέπει οι ίδιοι οι πολίτες να την απαιτήσουν και να την υπερασπιστούν''

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να πετύχει μια ευνοική ρύθμιση του χρέους. Μπορεί όμως να την κατηγορήσει επειδή αξιολογεί εσφαλμένα και την αξία αυτής της ρύθμισης και κυρίως την συγκυρία για την επίτευξη αυτού του στόχου. Επίσης μπορεί κάποιος να την κατηγορήσει επειδή έχει αναδείξει αυτόν τον στόχο σε μοναδική προτεραιότητα της και αδιαφορεί ή εν πάση περιπτώσει δεν κάνει απολύτως τίποτα για να διορθώσει τα κακώς κείμενα στη χώρα.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία ώς ένας κορυφαίος πολιτικός του Κέντρου και της Δεξιάς παράταξης, ο οποίος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επί πολλές δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο πριν, όσο και μετά τη χούντα. Έντονη προσωπικότητα, με ισχυρές και σαφέστατες απόψεις τις οποίες εξέφραζε με θάρρος κόντρα στις απόψεις του συρμού, ιδιαίτερα μορφωμένος και πολύγλωσσος σε αντίθεση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών, ο Μηστοτάκης στεκόταν στη διεθνή πολιτική σκηνή ισάξια με τους ηγέτες πολύ ισχυρότερων χωρών. Πατριώτης, χωρίς ποτέ να απομακρυνθεί από τις ελληνικές αξίες και παραδόσεις και διατηρώντας διαρκώς πολύ στενή επαφή με τις ρίζες του στην Κρήτη, ο Μητσοτάκης ήταν φανατικά φιλοευρωπαίος πολιτικός και προωθούσε τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα. Ήταν μαχητικός μεταρρυθμιστής ώς Πρωθυπουργός και πίστευε ακράδαντα και αταλάντευτα οτι η χώρα πρέπει να ακολουθήσει ένα δρόμο προσαρμογής στα δυτικά πρότυπα, σε μια εποχή που επικρατούσε ο αριστερός λαικισμός και η αμφισβήτηση του ευρωπαικού προσανατολισμού της χώρας. Ακόμη και σήμερα ο ευρωπαικός προσανατολισμός παραμένει ζητούμενο από μεγάλο μέρος του λαού, αλλά αμφισβητείται από συντεχνίες και από πολλούς σύγχρονους πολιτικούς. Ήταν ένας άνθρωπος γενναίος, κατάφερνε να διατηρήσει την ψυχραιμία του ακόμη και σε ακραία επικίνδυνες για τον ίδιο καταστάσεις ( η ψυχραιμία του ακόμη και το προηγούμενο βράδυ της προγραμματισμένης από τις δυνάμεις κατοχής εκτέλεσης του, προκαλεί έκπληξη σε όλους) και είχε υψηλού επιπέδου χιούμορ. Ρεαλιστής, θεωρείτο κυνικός από τους επικριτές του, αλλά η πραγματικότητα συνήθως τον δικαίωνε. Απέκτησε φανατικούς φίλους και ακόμη περισσότερους φανατικούς εχθρούς ακόμη και μέσα στους κόλπους της κεντροδεξιάς παράταξης. Κέρδισε όμως τον σεβασμό πολλών πολιτικών του αντιπάλων ακόμη και από το χώρο της κεντροαριστεράς. Μετριοπαθής, κεντρώος και προοδευτικός, ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των εκπροσώπων της “λαικής δεξιάς” οι οποίοι πάντα υποστήριζαν τους “Καραμανλικούς”. Κέρδιζε μόνο την ανοχή τους και μάλιστα προσωρινά, αλλά οι διαφορές απόψεων και νοοτροπίας ενός κεντρώου με τους βουλευτές της λαικής δεξιάς ήταν πάντα ορατές. Ο Μητσοτάκης αποδείχθηκε πολύ “προοδευτικός” για την ελληνική δεξιά παράταξη. Τελικά, οι απόψεις που υποστήριζε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι οποίες την έντονα αριστερόστροφη εποχή της Μεταπολίτευσης θεωρούνταν ακραία φιλελεύθερες από την πλειοψηφία των πολιτικών και των πολιτών, επεκράτησαν σε όλες τις δυτικές κοινωνίες και αποτελούν τη βάση για την πολιτική που εφαρμόζεται τόσο στην Ευρώπη όσο και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Ώς Πρωθυπουργός προσπάθησε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για να προσαρμοστεί η χώρα στα Ευρωπαικά πρότυπα. Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που δεν κατάφερε να περάσει ο Μητσοτάκης μας επιβάλλονται σήμερα από τα μνημόνια. Αν είχε αφεθεί να τις εφαρμόσει τότε ο Μητσοτάκης με ήπιο τρόπο και σταδιακά, σήμερα δεν θα αντιμετωπίζαμε αυτή τη βίαιη εφαρμογή τους και η χώρα ενδεχομένως να μην είχε βρεθεί καν στην ανάγκη υποστήριξης από τη διεθνή κοινότητα. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η χώρα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει έναν σταθερό Ευρωπαικό προσανατολισμό που να διασφαλίζει την πορεία της με στόχο την ευημερία και την πρόοδο, αλλά ταλαντεύεται μεταξύ δεξιών πρακτικών και αριστερών ιδεοληψιών, διχασμένη και ανίσχυρη απέναντι στους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Ο Μητσοτάκης αποτελούσε ένα σταθερό σημείο αναφοράς για την ελληνική πολιτική. Υπό αυτή την έννοια, παρόλο που είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική λόγω ηλικίας, ο πολιτικός κόσμος και η χώρα ολόκληρη έγιναν φτωχότεροι με τον θάνατο του. Η Ελλάδα έχασε χθές ένα καταφύγιο και έναν σύμβουλο με λογική και ψυχραιμία που χρειάζεται πάντα σε δύσκολες στιγμές.

Τι κάνει η κυβέρνηση τώρα, τις προσπαθεί να πετύχει μετά την παταγώδη αποτυχία εξεύρεσης συμφωνίας στο Eurogroup; Αναζητεί ένα νέο πρόσχημα, ένα παραμύθι για να πεί στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν τα μέτρα ο Πρωθυπουργός αφού διαψεύστηκε ήδη το παραμύθι περί ρύθμισης του χρέους. Για αυτό εξάλλου και ο Τσακαλώτος είπε στο Eurogroup οτι “αν συμφωνήσω με αυτή την πρόταση (του Σόιμπλε) θα προκληθεί στην Ελλάδα τεράστια πολιτική κρίση. Χρειάζομαι λίγο χρόνο να το σκεφτώ”.

Χθες ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κ. Μητσοτάκης, παρουσίασε τις βασικές κατευθύνσεις του προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για τη ναυτιλία, στη Ναυτιλιακή Λέσχη του Πειραιά. Τα τζιμάνια του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ. - τα οποία κατά τα λοιπά φιλοδοξούν να κυβερνήσουν - αγνοούν παντελώς πως στην Ελλάδα τυγχάνει να υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες, ήδη από την εποχή του Μεσοπολέμου, δημοσιογράφοι που ασχολούνται αποκλειστικά με τον τομέα της ναυτιλίας και είναι διαπιστευμένοι στο υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, όπερ σημαίνει ότι κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν ζητήσει από εκεί την λίστα και να έχουν κάνει τα αυτονόητα...Να έχουν ενημερώσει δηλαδή το ναυτιλιακό ρεπορτάζ για την εν λόγω παρουσίαση. Αντ΄αυτού την παρουσίαση κλήθηκαν να καλύψουν δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ, οι οποίοι είναι άριστοι στο αντικείμενο τους, αλλά - ας είμαστε ειλικρινείς - καταλαβαίνουν (και με το δίκιο τους) από ναυτιλία, όσα καταλαβαίνει από κβαντομηχανική ο Κίνγκ - Κόνγκ. Ας γράψουν λοιπόν για τη ναυτιλία και τις θέσεις της ΝΔ οι πολιτικοί ρεπόρτερ και μετά ας μην απορούν εκεί στη ΝΔ τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε...Επί του πρακτέου τώρα τα όσα είπε για τη ναυτιλία ο κ. Μητσοτάκης, τα άκουσαν όσοι έκαναν τον κόπο να πάνε στην Λέσχη και κάποιοι ελάχιστοι πολιτικοί ρεπόρτερ που εύλογα αναρωτιώνται τι είναι η πρύμνη και τι η πλώρη και γιατί η θάλασσα είναι αλμυρή... Κατά τα λοιπά ουδείς άλλος στη ναυτιλιακή πιάτσα πήρε χαμπάρι την έλευση του Κ. Μητσοτάκη στη ΝΛΠ και πολλώ δε μάλλον την παρέμβαση του για τη ναυτιλία μας...Με άλλα λόγια το Γραφείο Τύπου της ΝΔ έκανε φοβερή δουλειά...ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ! Γιώργος Σ. Σκορδίλης ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ο κ. Σκορδίλης είναι ένας από τους παλιότερους εν ενεργεία δημοσιογράφους του ναυτιλιακού ρεπορτάζ, διαπιστευμένος στο Υπουργείο Ναυτιλίας από το 1988 μέχρι και σήμερα

Tα μέτρα ψηφίστηκαν από τους κυβερνητικούς βουλευτές, οι ξένοι ικανοποιήθηκαν και θα μας δώσουν τη θετική αξιολόγηση εγκρίνοντας και τις εκταμιεύσεις των δόσεων για να ανασάνει λίγο η οικονομία, οι συνδικαλιστές του Δημοσίου εκπλήρωσαν την υποχρέωσή τους προς το ποίμνιο των δημοσίων υπαλλήλων να διαμαρτυρηθούν εντόνως, η αντιπολίτευση ζήτησε ξανά εκλογές, το σύνολο των βουλευτών έδωσε μια μεγάλη παράσταση με πολλές βρισιές και ειρωνείες ένθεν κακείθεν στα έδρανα της Βουλής και η χώρα ετοιμάζεται για το υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι με εκατομμύρια τουρίστες να έρχονται για να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα χρηματοδοτώντας την οικονομία και κυρίως την παραοικονομία μας.

Ο Αριστείδης Αλαφούζος που έφυγε χθές από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, άφησε ευκρινές και σημαντικό αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Αγόρασε την Καθημερινή από την Ελένη Βλάχου το 1988, μετά την περιπέτεια της εφημερίδας με τον Γιώργο Κοσκωτά, με τους δημοσιογράφους της τότε έντρομους να αναρωτιούνται “ποιός είναι πάλι αυτός;”, “σε τι περιπέτεια μπλέκουμε;”.

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί «αποτυγχάνουν» τα μνημόνια, μπορούμε να δούμε μερικές περιπτώσεις με τις οποίες δεν πολυ - ασχολείται ο Τύπος και περνάνε στα «ψιλά». Bλέπουμε πχ οτι με αυτό το νέο μνημόνιο, επιβάλεται η αλλαγή στη χρηματοδότηση των κομμάτων την οποία είχε προτείνει το μνημόνιο του 2010. Επτά χρόνια δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις δεν προωθούσαν τα μέτρα αυτά για να προστατεύσουν τα μαύρα ταμεία τους.

Μια νέα λέξη προστίθεται στο λεξιλόγιο του νεοέλληνα αναγνώστη. Ο Τιτουλάριος. Αφορμή η είδηση για τους μισθούς των Αρχιερέων. Διαβάστε εδώ τους μισθούς τους. Όμως για να ξέρουμε για τι μιλάμε, βρήκαμε στο wikipedia τον εξής ορισμό: Ορισμένοι άγαμοι ιερείς λαμβάνουν τιμητικά το βαθμό του επισκόπου με τον «ψιλό» τίτλο μιας «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» επαρχίας, χωρίς να τους ανατεθεί η ποιμαντορία μιας ενεργής εκκλησιαστικής επαρχίας και κατά κανόνα δεν μετέχουν ενεργά στην Ιερά Σύνοδο, όπου ανήκουν. Έχουν συνήθως βοηθητικό ρόλο στην διοίκηση μιας μεγάλης μητρόπολης, μιας αρχιεπισκοπής ή ενός Πατριαρχείου. Υπάρχουν σήμερα τιτουλάριοι αρχιερείς ως βοηθοί επίσκοποι, ως ηγούμενοι Ιερών Μονών, ως αρχιερατικώς προϊστάμενοι Κοινοτήτων ή Αρχιερατικών Περιφερειών, ως πρωτοσυγκελλεύοντες Ιερών Μητροπόλεων, ως αρχιγραμματεύοντες Ιερών Συνόδων και ως αντιπρόσωποι σε διεκκλησιαστικούς ή διεθνείς Οργανισμούς. Διακρίνονται οι εξής κατηγορίες: Τιτουλάριος Μητροπολίτης: Ανώτερη τάξη Τιτουλάριων Αρχιερέων, στην οποία προάγονται μερικοί Τιτουλάριοι Επίσκοποι, διατηρώντας τον ψιλό τίτλο τους [3]. Γι' αυτό, ο Τιτουλάριος Μητροπολίτης θεωρείται ανώτερος από τον Τιτουλάριο Επίσκοπο. Προσφωνείται συνήθως Πανιερώτατος. Τιτουλάριος Επίσκοπος: Κατώτερη τάξη Τιτουλάριων Αρχιερέων[4]. Αν και διακρίνεται από τον επαρχιούχο επίσκοπο, συνήθως προσφωνείται επίσης Θεοφιλέστατος. Σχολάζων ή Εφησυχάζων Αρχιερέας: Καλείται ο μητροπολίτης, ο οποίος παραιτείται οικειοθελώς, συνήθως λόγω προβλημάτων υγείας. Χαρακτηριστικό γνώρισμά του είναι ότι λαμβάνει το διακριτικό πρώην πριν τον τίτλο, που κατείχε προ της παραίτησής του, ώστε να μην συγχέεται με τον εκάστοτε νυν μητροπολίτη, που αναλαμβάνει την ποιμαντορία της πρώην μητρόπολής του. Εφ' όσον η υγεία του το επιτρέπει, ο σχολάζων αρχιερέας μπορεί να λάβει μέρος σε ιεροτελεστίες με την ιδιότητα του αρχιερέα, αλλά δεν μπορεί να ασκήσει διοικητικά καθήκοντα μητροπολίτη. Σύμφωνα με το άρθρο 58 του Νόμου 590 περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος του έτους 1977, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δύναται με τη σύμφωνη γνώμη του αποχωρούντα αρχιερέα να απονείμει σε αυτόν το ψιλό τίτλο πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής ή Μητρόπολης, καθιστώντας τον έτσι στην τάξη των Τιτουλάριων Επισκόπων ή Μητροπολιτών.

Δημοσκόπος δεν είμαι, ούτε εκλογικός αναλυτής, αλλά θεωρώ οτι οι επόμενες εκλογές θα προκαλέσουν πολύ μεγάλες εκπλήξεις σε όσους θεωρούν οτι η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να σταθεί αξιοπρεπώς ή ακόμη και να κερδίσει ξανά. Η πολιτική ανάλυση χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους για να υποθέσει ή να προβλέψει το εκλογικό αποτέλεσμα, όπως πχ τα ποσοστά των προηγούμενων εκλογών, αλλά αυτή τη φορά θα πρέπει να μετρήσει ένα νέο παράγοντα που δεν υπήρχε ξανά ποτέ σε ελληνικές εκλογές: Την οικονομική καταστροφή που υφίστανται εκατομμύρια πολίτες.

Κύριε Τσίπρα, κύριε Σαμαρά, κύριε Παπανδρέου, κύριε Μητσοτάκη, κύριοι Υπουργοί, κύριοι Βουλευτές, το όνομα Τζών Μαγκουφούλι σας λέει τίποτα; Μάλλον όχι, δεν είναι ηγέτης Ευρωπαικής χώρας, όπως εσείς, είναι ο “ασήμαντος” Πρέδρος της “ασήμαντης” Τανζανίας. Μακάρι όμως να είχαμε και εμείς έναν Μαγκουφούλι για ηγέτη, έστω έναν Μαγκουφούλι στη Βουλή, ακόμη και ώς απλό βουλευτή. Διότι ο Μαγκουφούλι τόλμησε να κάνει αυτό που εσείς ούτε καν σκέφτεστε. Αυτό που ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ζητάει, αυτό που σας λένε να κάνετε όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, το αυτονόητο, το δίκαιο, το αναγκαίο.

Όποιος άντεξε χθές να δεί και να ακούσει τον Πρωθυπουργό στην συνέντευξη του στον Ant1 όπου αντιμετώπισε με πρωτοφανές θράσος τα “φίλια πυρά” του Χατζηνικολάου, προφανώς κατάλαβε οτι ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται αλλιώς τον κόσμο, οτι ζεί σε μια άλλη πραγματικότητα.

Αν αναζητήσει κανείς το αντίστοιχο του Μακρόν στην Ελλάδα θα δυσκολευτεί λίγο είναι η αλήθεια, αλλά τελικά θα καταλήξει στον ... Στουρνάρα. Ο Στουρνάρας όπως και ο Μακρόν, δεν ανήκει σε κανένα από τα μεγάλα κόμματα, έγινε υπουργός Οικονομικών με τον Σαμαρά, ενώ πάντα ήταν στέλεχος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, είναι Ευρωπαιστής, όπως και ο Μακρόν, είναι μεταρρυθμιστής, όπως και ο Μακρόν, έχει ήπιο λόγο, όπως και ο Μακρόν, είναι και οι δυο αυτό που λέμε Σοσιαλδημοκράτες. Ο Στουρνάρας, θα αποτελούσε μια εναλλακτική για όποιον δεν θέλει να ψηφίσει τα παραδοσιακά κόμματα. Είναι βέβαιον, οτι αν η αντισυστημική επιλογή στην Ελλάδα δεν είχε καταλήξει στον Τσίπρα που είναι το αντίστοιχο του Μελανσόν, αλλά είχε βρεί μια διέξοδο τύπου Μακρόν, η χώρα θα ήταν σε πάρα πολύ καλύτερο σημείο από αυτό στο οποίο έχουμε καταντήσει σήμερα. Η Ελλάδα προηγήθηκε των άλλων χωρών στην αντισυστημική ψήφο, μόνο που "κακόπεσε" σε ακραίο λαικιστή. Λύσεις τύπου Mακρόν, μπορούν να διασφαλίσουν και Δημοκρατία και οικονομική ανάπτυξη ταυτόχρονα με αλλαγή τόσο στις Ευρωπαικές πολιτικές, όσο και σε βασικές εθνικές πολιτικές, όπως η Παιδεία, η Κοινωνική Πρόνοια, η Δημόσια Διοίκηση. Το ζήτημα είναι οτι - προς το παρόν - ο Στουρνάρας δεν πολιτεύεται. Θα το δούμε και αυτό στο μέλλον όμως, να το θυμηθείτε. ΥΓ. Ξέρουμε οτι πολλοί τον αντιπαθείτε, αλλά πείτε μας... ποιόν συμπαθείτε; Κανέναν.

Η νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία ανακούφισε τους Ευρωπαίους που είχαν ανησυχήσει για την άνοδο της Λεπέν και διασφάλισε οτι η Γαλλία παραμένει σε Ευρωπαική τροχιά. Από την άλλη όμως δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός οτι τα δυο αντι Ευρωπαικά κόμματα, δηλαδή οι εθνικιστές της Λεπέν και οι αριστεροί του Μελανσόν, συγκέντρωσαν από κοινού σχεδόν 41% των ψήφων. Ποσοστό τεράστιο το οποίο πρέπει να χτυπήσει τα «καμπανάκια» της Ενωμένης Ευρώπης παρά τη νίκη των Ευρωπαιστών.