Αιώνες μετά την πρώτη του λαλιά διαμαρτυρίας – τότε ως επίκριση στα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου – ακούγεται σαν ύστατη υπόμνηση εξέγερσης. Όχι μιας αιματηρής και βίαιης εξέγερσης, αλλά μιας ταπεινής, εσωτερικής, μα συνειδητής επιστροφής στην πρώτη ανθρωπινότητα μας, εκείνη που υποκλινόταν στη φύση· που σεβόταν τους όρους της, την καθαρότητα, την ελευθερία και τη δημοκρατία του να ζεις σε αρμονία με τη μητέρα Γη.
«Είναι δυνατόν μια τέτοια ζωή να μην θες να την αλλάξεις;». Η ρητορική ερώτηση του Πεισθέταιρου, αυτού του γενναίου ήρωα που έζησε στη λογοτεχνική φαντασία του Αριστοφάνη, αντηχεί στις μέρες μας σαν μια επισφράγιση του καθηλωμένου μας βίου.
