Το υπουργείο εμφανίστηκε π.χ. να προειδοποιεί ότι θα επιβάλλει πόθεν έσχες στις καταθέσεις (την ώρα που το ..αίρει από την αγορά κατοικίας), τη στιγμή που τα στοιχεία των ελληνικών τραπεζών έδειξαν επιτάχυνση του ρυθμού μείωσής τους – με διαρροή δέκα δισεκατομμυρίων κατά το δίμηνο Μαΐου – Ιουνίου. Τι επιτυγχάνεται, άραγε, με τέτοιες δηλώσεις; Να πληρωθεί αυξημένος φόρος εισοδήματος ή να προστεθεί ο φόβος της φορολόγησης των καταθέσεων σε εκείνον για την αποχώρηση από το ευρώ και να στεγνώσουν εντελώς οι τράπεζες, να επιταθεί η διακράτηση μετρητών σε θυρίδες ή σπίτια και να στραφούν οι αποταμιευτές στην αγορά αλλοδαπών τίτλων και χρυσού; Το φθινόπωρο του 2009, πάντως, πριν εκδηλωθεί η δανειακή κρίση του Δημοσίου, η δήλωση του κ. Παπακωνσταντίνου περί ελέγχου των καταθέσεων προκάλεσε άμεση διαρροή τριών δισ. μέσα σε ένα μήνα. Είμαστε για τέτοια σήμερα που το τραπεζικό σύστημα αγκομαχάει και πασχίζει να σώσει ό,τι μπορεί να περισωθεί από την καταθετική βάση του ;

Οι προτάσεις του κ. Βενιζέλου για τη φορολογική αντιμετώπιση της αγοράς ακινήτων, διατυπωμένες πολύ πριν αναλάβει το υπουργείο, δείχνουν ότι έχει πλήρη αντίληψη πως η φορολογική νομοθεσία δεν αποτελεί άσκηση ηθικής, αλλά συνδυασμό ελέγχων και κινήτρων ώστε το χρήμα, δηλωμένο ή μη, να κυκλοφορήσει στην οικονομία και να την αναθερμάνει. Με αυτήν τη λογική πρέπει να κινηθεί τώρα το υπουργείο. Να αφήσει τους εισαγγελικούς τόνους και να αναζητήσει τρόπους μέσω των οποίων τα διαθέσιμα των πολιτών θα στηρίξουν τις τράπεζες (και τα έντοκα γραμμάτια του κράτους), θα στηρίξουν πιστώσεις προς την οικονομία, θα δαπανηθούν παράγοντας μισθούς και ΦΠΑ. Διαφορετικά, όσες απειλές και αν εκτοξεύονται, τα χρήματα θα εξακολουθήσουν να φεύγουν – και η χώρα μας να απειλείται με ένα ακόμη οδυνηρό αυτογκόλ..