Και η αλήθεια είναι ότι με τη σύνθεση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων το καλύτερο τηλεοπτικό ριάλιτι θα ήταν να βάζαμε μια κάμερα στην αίθουσα συνεδριάσεων και να παρακολουθούσαμε τις συνεδριάσεις. Φανταστείτε συνεδρίαση με Κακλαμάνη, Ψινάκη, Μιχαλολιάκο, με τους δημοτικούς συμβούλους της Ακρας Αριστεράς, με τους ποδηλάτες, με τους ηθοποιούς και τους ποδοσφαιριστές. Φανταστείτε τους καβγάδες, με τους χρυσαυγίτες να συγκρούονται με τους δημοτικούς συμβούλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υπό την υστερική προεδρία του Κακλαμάνη ή τη σχολαστική προεδρία του καθηγητή Καμίνη (ας ελπίσουμε του δεύτερου, αν και ο άνθρωπος θα πάθει το σοκ της ζωής του αν ηγηθεί αυτού του δημοτικού συμβουλίου).
Ας υποθέσουμε ότι εκλέγεται στη θέση του αποτυχημένου και καταστροφικού Κακλαμάνη ο ελπιδοφόρος (επειδή δεν τον ξέρουμε) Καμίνης. Και ας υποθέσουμε επίσης ότι βγαίνει και καλός, αποφασισμένος να βελτιώσει τη ζωή στην πόλη και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα που αφήνει πίσω του ο Κακλαμάνης. Τι θα καταφέρει με αυτό το δημοτικό συμβούλιο; Πώς θα συνεργαστεί με τις τηλεοπτικές περσόνες, οι οποίες το μόνο που ξέρουν είναι να ποζάρουν και να φωνάζουν περισσότερο από τους άλλους για να κερδίσουν τις εντυπώσεις;
Τελικά λοιπόν το δημοτικό συμβούλιο μόνο ως ριάλιτι σόου θα έχει ενδιαφέρον. Το μέλλον της Αθήνας θα παραμείνει σκοτεινό και μεγάλη ευθύνη γι΄ αυτό θα έχει ο Κακλαμάνης που επέλεξε αυτούς τους τύπους για να φτιάξει ένα ψηφοδέλτιο που μαζεύει τους σταυρούς των τηλεορασόπληκτων. Οπως και να το κάνουμε, πάντως, όσο και αν εκνευριζόμαστε και διαφωνούμε, η τηλεόραση καθορίζει αυτή τη στιγμή- και ευθύνεται όσο κανείς άλλος για το χαμηλό επίπεδο- την πορεία της χώρας.