Η κυβέρνηση μελετά και άλλα μέτρα για να περιορίσει το έλλειμμα. Τα μέτρα που εξετάζει αφορούν την αύξηση όλων των φορολογικών συντελεστών και αυξήσεις στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης. Οι σκέψεις αυτές έρχονται να ανατρέψουν την πολιτική της τελευταίας πενταετίας, η βάση της οποίας ήταν η μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων και των υψηλών εισοδημάτων.

Στην Ελλάδα, όπως αποδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα, υπάρχει μόνο ένα οικονομικό μέτρο: η αύξηση των φόρων. Ανεξάρτητα από το ποιο είναι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί, η κυβέρνηση παίρνει πάντα το ίδιο μέτρο. Επιβάλλει νέους φόρους για να μαζέψει λεφτά. Και καθώς όλοι οι διεθνείς οργανισμοί λένε διαρκώς και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ότι για να ξεπεραστεί η κρίση πρέπει να αυξηθεί η κατανάλωση, άρα πρέπει να αυξηθεί το εισόδημα που διαθέτουν οι καταναλωτές, η ελληνική κυβέρνηση κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση και αυξάνει τους φόρους ενώ ταυτόχρονα παγώνει τους μισθούς. Ετσι αντί να αυξήσει το εισόδημα των καταναλωτών ώστε να καταναλώσουν περισσότερο, το περιορίζει. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι: Πρόκειται περί τρελών; Ασφαλώς όχι.

Η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να προσεγγίσει ξανά τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη μόνο θετικά μπορεί να σχολιαστεί. Και όσοι την κρίνουν αρνητικά μόνο μικροκομματικά και προσωπικά κίνητρα έχουν. Ο πρώην πρωθυπουργός προσέφερε πάρα πολλά στον τόπο και αυτό μπορεί εύκολα κανείς να το διαπιστώσει αν αναλογιστεί πώς ήταν η χώρα στο τέλος του 2004 όταν ανέλαβε την κυβέρνηση ο κ. Καραμανλής και πώς είναι τώρα. Αν το ΠαΣοΚ επανέλθει στην εξουσία δεν θα έχει περιθώρια. Δεν θα έχει περιθώρια λάθους, δεν θα έχει περιθώρια χρόνου, δεν θα έχει περιθώρια πειραματισμών. Η κατάσταση είναι απελπιστική τόσο στην οικονομία όσο και στη δημόσια διοίκηση. Δεν λειτουργεί τίποτε σε κανέναν τομέα και αυτό συνέβη διότι ο Καραμανλής επέλεξε να χρησιμοποιήσει- και συνεχίζει να χρησιμοποιεί- ανίκανους, με κομματικά ή φιλικά κριτήρια. Δυστυχώς είχε κακές παρέες και έτσι οι φίλοι και οι κουμπάροι του ανέλαβαν τη διοίκηση της χώρας και τη διέλυσαν. Ο κ. Παπανδρέου, εφόσον γίνει πρωθυπουργός, δεν πρέπει να κάνει το ίδιο λάθος. Πρέπει να χρησιμοποιήσει ό,τι καλύτερο διαθέτει ο πολιτικός του χώρος και ακόμη καλύτερα θα είναι να χρησιμοποιήσει όσους θεωρεί καλούς και από άλλα κόμματα της Αριστεράς, ακόμη και από τον χώρο της Δεξιάς. Διότι αυτό επιβάλλουν η κρισιμότητα της κατάστασης αλλά και η λογική της εποχής μας.

Η μετοχή της Citigroup κατρακύλησε την Παρασκευή σε τιμή χαμηλότερη από το 1 δολάριο. Το υψηλότερο σημείο της τους τελευταίους δώδεκα μήνες ήταν 27 δολάρια, ενώ το ιστορικό υψηλό ήταν 56 δολάρια το 2001. Οι μέτοχοι της τράπεζας έχουν προφανώς καταστραφεί, ενώ το αμερικανικό Δημόσιο έχει αποκτήσει το 36% των μετοχών της, καθώς την ενισχύει με κεφάλαια. Αυτό που φοβούνται οι μέτοχοι και πουλάνε τις μετοχές τους είναι ότι η τράπεζα θα χρειαστεί ακόμη περισσότερα κεφάλαια για να καλύψει τις διογκούμενες ζημιές της, και κατά συνέπεια το αμερικανικό Δημόσιο θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό εις βάρος των ιδιωτών μετόχων.

Η οικονομική ευημερία της Δύσης στηρίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στις τράπεζες και στα χρηματιστήρια. Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζικών ιδρυμάτων, αλλά και οι μικρότεροι μέτοχοι και φυσικά τα διευθυντικά τους στελέχη απεκόμισαν τεράστιο πλούτο απο τους μετοχές τους. Η εικόνα έχει αλλάξει ριζικά τους τελευταίους μήνες και αλλάζει διαρκώς προς το χειρότερο. Ας δούμε το παράδειγμα της citibank της μεγαλύτερης τράπεζας των ΗΠΑ.

O Ηράκλειτος είπε πόλεμος πατήρ πάντων. Κατ΄ αναλογίαν σήμερα μπορούμε να πούμε ότι μητέρα όλων είναι η οικονομική κρίση. Η σημερινή οικονομική κρίση είναι ό,τι σημαντικότερο συνέβη στην ιστορία της Δύσης τις τελευταίες δεκαετίες. Μπορεί σήμερα οι ευρωπαϊκές χώρες να υποφέρουν καθώς η κρίση εξελίσσεται αλλά ταυτόχρονα διαμορφώνονται συνθήκες μεγάλων αλλαγών.

Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να υπερασπιστώ την κυβερνητική πολιτική έναντι αυτού του αχαρακτήριστου ισπανού επιτρόπου, του Χοακίν Αλμούνια, που με τα μίζερα αγγλικά του τολμά να ζητεί δημοσίως από την Ελλάδα να πάρει μέτρα τώρα εν μέσω παγκόσμιας κρίσης για τη μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3%. Ο κ. Αλμούνια είναι η προσωποποίηση του κακού επιτρόπου, του ανθρώπου που δυσφημεί την εικόνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δυστυχώς ο Αλμούνια δεν αυτενεργεί, εκπροσωπεί ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αυτό αποδεικνύει ότι η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης βλέπει το δέντρο αντί να δει το δάσος. Εξηγούμαι: Ο έλληνας υπουργός Οικονομίας Γιάννης Παπαθανασίου υπέβαλε ένα πρόγραμμα περιορισμού των δαπανών και αύξησης των εσόδων για να αποφύγει η Ελλάδα την επιτήρηση από την ΕΕ. Το πρόγραμμα αυτό πράγματι, όπως υποστηρίζει ο κ. Αλμούνια, δεν είναι αξιόπιστο. Τα πραγματικά έσοδα του κράτους θα είναι λιγότερα και τα έξοδα θα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που προβλέπει ο κ. Παπαθανασίου. Πράγματι το έλλειμμα μπορεί να αυξηθεί σημαντικά εφέτος. Η αύξηση των δαπανών οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε τις πάγιες δαπάνες και τις σπατάλες του Δημοσίου και ταυτόχρονα πληρώνουμε περισσότερα χρήματα για τόκους των δανείων μας. Οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να τονώσει όσο μπορεί την οικονομία για να μειώσει τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Και αυτό γίνεται με την αύξηση των δημοσίων δαπανών και μόνον. Τα έσοδα από την άλλη θα είναι μειωμένα διότι θα έχουμε περιορισμό της κατανάλωσης, άρα λιγότερος ΦΠΑ και των κερδών των επιχειρήσεων, άρα λιγότεροι φόροι στα ταμεία του Δημοσίου.

Oλα δείχνουν ότι η διεθνής κρίση μάλλον θα χειροτερέψει προτού υποχωρήσει. Κολοσσιαίες εταιρείες από όλους τους κλάδους της βιομηχανίας και των υπηρεσιών βρίσκονται στα όρια της πτώχευσης και ο ρυθμός των απολύσεων διεθνώς επιταχύνεται. Σταδιακά θα αρχίσουν να εντείνονται οι κοινωνικές αναταραχές, ενώ τα χρήματα που διοχετεύουν οι κυβερνήσεις στο τραπεζικό σύστημα μέσω των πακέτων στήριξης δεν έχουν αρχίσει ακόμη να φθάνουν στην υπόλοιπη οικονομία για να τονώσουν τη ζήτηση. Μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί η λύση σε διεθνές επίπεδο και η απαισιοδοξία κυριαρχεί.

«Βάλτε, βρε παιδιά, κανένα φράγκο, όχι για εμάς, αλλά για τη φουκαριάρα την Ολυμπιακή». Αυτό είπε η κυβέρνηση στους Έλληνες επιχειρηματίες μετά την παταγώδη αποτυχία του διαγωνισμού πώλησης της Ολυμπιακής. Έκρινε ότι ο διαγωνισμός για την πώληση της Ολυμπιακής έληξε άδοξα, αφού οι δύο προσφορές που υποβλήθηκαν ήταν ασύμφορες. Δηλαδή διαπίστωσε ότι κανένας επιχειρηματίας, Έλληνας ή ξένος, δεν δίνει φράγκο για την απόκτηση του εθνικού αερομεταφορέα.

Oι πολιτικοί και επιχειρηματικοί ηγέτες που συμμετέχουν στο Φόρουμ του Νταβός συμφωνούν σε δύο πράγματα: Οτι η κρίση δεν θα τελειώσει εύκολα και ότι χρειάζονται άλλα μέτρα. Και ενώ συμφωνούν, δεν έχουν βρει τη λύση. Αν επρόκειτο για μια απλή λύση, όλοι θα την ήξεραν. Τέτοια λύση, όμως, για αυτή την κρίση δεν υπάρχει. Η λύση θα είναι ανορθόδοξη. Στην οικονομική επιστήμη το τύπωμα χρήματος είναι κατακριτέο.

«Ως σήμερα ζούσαμε την οικονομική κρίση των πλουσίων.Εχασαν από μετοχές, ομόλογα, εμπορεύματα, απ'όλες τις επενδύσεις τους. Τώρα η κρίση θα περάσει και στους υπόλοιπους». Η πολύ ανησυχητική αυτή πρόβλεψη ανήκει σε κορυφαίο έλληνα τραπεζίτη ο οποίος θεωρεί ότι η επίπτωση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα θα οδηγήσει σε κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων και σε αλματώδη άνοδο της ανεργίας. Ο ίδιος θεωρεί ότι τα πράγματα στη διεθνή οικονομική σκηνή επιδεινώνονται ραγδαία και κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει αυτή η κρίση. «Τώρα αρχίζει η δεύτερη,πολύ πιο επικίνδυνη και πολύ πιο επώδυνη φάση της διεθνούς οικονομικής κρίσης.Οι τράπεζες θα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα επισφαλειών,αφού οι επιχειρήσεις και οι δανειολήπτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν τα δάνειά τους.Δεν ξέρω πού θα φθάσουμε και δεν θέλω να φανταστώ ότι τα χειρότερα σενάρια είναι πλέον πιθανά» λέει. Επιχειρηματίες και τραπεζίτες εκτιμούν ότι η ελληνική οικονομία θα πληγεί έντονα από την κρίση εξαιτίας κυρίως της υποχώρησης του τουρισμού που είναι η σημαντικότερη πηγή εισροής κεφαλαίων στη χώρα.

Καθώς η οικονομική κρίση χειροτερεύει ημέρα με την ημέρα, στην Ευρώπη αρχίζει ένα κυνήγι μαγισσών μεταξύ των χωρών-μελών, ένα κυνήγι στο οποίο οι μάγισσες είναι η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία. Πολλοί οικονομικοί αναλυτές δημοσιεύουν στον ευρωπαϊκό Τύπο την άποψη ότι οι οικονομίες αυτών των τεσσάρων χωρών αποτελούν τον αδύναμο κρίκο του ευρώ, ότι πρέπει να εκδιωχθούν από την ΟΝΕ και να εγκαταλείψουν το ευρώ διότι θέτουν σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και αποδυναμώνουν το νόμισμα. Η αλήθεια είναι ότι οι χώρες αυτές έχουν τις πιο αδύναμες οικονομίες και ότι η ελληνική οικονομία είναι η πιο αδύναμη από όλες, γι΄ αυτό εξάλλου και τα δημοσιεύματα επικεντρώνονται περισσότερο στα προβλήματα που δημιουργεί η Ελλάδα στην ΕΕ.

Παλιότερα κοροϊδεύαμε τους επιχειρηματίες που κυκλοφορούσαν με μπράβους. Θεωρούσαμε ότι κανείς δεν τους απειλεί και ότι οι φρουροί ήταν ένδειξη μεγαλομανίας. Δυστυχώς τα γεγονότα μας διαψεύδουν. Η απαγωγή του Περικλή Παναγόπουλου λίγους μήνες μετά την απαγωγή του Μυλωνά, αποδεικνύει ότι υπάρχει πλέον οργανωμένη σπείρα απαγωγέων επιχειρηματιών, ενδεχομένως και περισσότερες από μία. Η εγκληματικότητα στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατακόρυφα και από ότι έλεγε πρόσφατα ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοίδης, στην Αθήνα γίνεται ένας φόνος την ημέρα, οι ληστείες πλέον είναι ένοπλες, ενώ και το φαινόμενο με τις επιθέσεις κατά αστυνομικών με Καλάσνικοφ δείχνει αν μη τι άλλο ότι κάποιοι έχουν αποθρασυνθεί. Πριν εβδομάδες απήχθη ένας γιατρός στη Βούλα, ενώ πριν από ένα μη να δολοφονήθηκε επιχειρηματίας της νύχτας και κανείς δεν έχει ιδέα ποιός τα έκανε αυτά. Τι συμβαίνει; Δυο πράγματα: Πρώτον η ατιμωρησία λόγω της ανικανότητας της αστυνομίας να συλλάβει οποιονδήποτε, έχει ανοίξει την όρεξη σε κάθε είδους εγκληματίες. Δεύτερον, υπάρχουν πλέον στην Ελλάδα εγκληματίεςπολύ σκληρότεροι από τους μικροαπατεώνες που είχαμε τις περασμένες δεκαετίες. Είτε αυτοί είναι αλλοδαποί είτε έλληνες, το θέμα είναι ότι έχουν την άνεση να απαγάγουν ή να δολοφονούν όποιον θέλουν χωρίς να ανησυχούν ότι θα συλληφθούν.

Ο κ. Γιάννης Παπαθανασίου δεν χρειάζεται να κάνει το κόλπο της απογραφής που έκανε ο προκάτοχός του Γιώργος Αλογοσκούφης για να δείξει ότι δήθεν παραλαμβάνει την οικονομία σε κακή κατάσταση. Πράγματι, παραλαμβάνει καμένη γη από τον κ. Αλογοσκούφη και πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο άνθρωπος ή είναι εξαιρετικά θαρραλέος για να δεχθεί να αναλάβει το υπουργείο τώρα ή είναι εντελώς απελπισμένος πολιτικά. Ο κ. Παπαθανασίου, σύμφωνα με τους πολιτικούς συντάκτες, δεν είχε καμιά τύχη να επανεκλεγεί στη Βουλή αν γίνονταν σήμερα εκλογές και βέβαια οι πιθανότητες να βελτιώσει τη θέση του μέσω αυτού του υπουργείου υπό τις σημερινές συνθήκες είναι περιορισμένες. Συνεπώς, μάλλον έχουμε έναν συνδυασμό απελπισίας και θάρρους από τον συμπαθή πολιτικό.

Νέα «ομάδα» διακυβέρνησης αναρριχήθηκε στην κυβέρνηση με τον ανασχηματισμό. Ο Πρωθυπουργός έστειλε σπίτι τους όλους όσοι έπαιρναν τις βασικές αποφάσεις, δηλαδή Αλογοσκούφη, Βουλγαράκη και Φώλια ξεκαθάρισε όσους εμπλέκονται με το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου και με τη Siemens - πχ Μιχάλης Λιάπης, δεν έδωσε τίποτα στη λαική δεξιά, δοκιμάζει νέους υπουργούς και υφυπουργούς, όπως τον ’ρη Σπηλιωτόπουλο, τον Νίκο Δένδιακαι τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Ο ανασχηματισμός είναι πράγματι ουσιαστικός και οι νέοι υπουργοί και υφυπουργοί θα κριθούν εκ τους αποτελέσματος. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει σήμερα τον πρωθυπουργό ότι δεν προσπάθησε να αλλάξει ουσιαστικά την σύνθεση της κυβέρνησης και ότι έκανε έναν ανασχηματισμό για τα μάτια του κόσμου. Το θέμα τώρα είναι να δούμε αν θα αλλάξει και η πολιτική της κυβέρνησης.

Η οικονομική κρίση είναι ένα μόνο μέρος του προβλήματος που θα αντιμετωπίσει η παγκόσμια κοινότητα το 2009. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα είναι οι πόλεμοι. Εχει ήδη ξεκινήσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ενώ η Ινδία και το Πακιστάν βρίσκονται πολύ κοντά στην ανάφλεξη. Ο κόσμος είναι γεμάτος από καυτές ζώνες που είναι έτοιμες να εκραγούν, ενώ η φτώχεια που θα προέλθει από την οικονομική κρίση θα πυροδοτήσει παντού κοινωνικές εκρήξεις. Το 2009 λοιπόν ξεκινά πολύ άσχημα και κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Αθήνα. Όταν αρχίζουν να μιλάνε τα Καλάσνικοφ κάθε άλλη συζήτηση περιττεύει. Δεν βρισκόμαστε πλέον μπροστά σε μια αγανακτισμένη νεολαία, μια νεολαία που δεν βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον, ούτε μια νεολαία που την έχει κατακυριεύσει ο μηδενισμός. Βρισκόμαστε απέναντι σε στυγνούς εγκληματίες, οι οποίοι υποκινούνται από άγνωστα κέντρα. Από κέντρα που πρώτο στόχο έχουν την πλήρη αποσταθεροποίηση της χώρας με άγνωστο απώτερο σκοπό. Στο σημείο αυτό μας έφτασε η ανικανότητα και η αδράνεια της σημερινής κυβέρνησης. Το πράγμα ξέφυγε από κάθε έλεγχο και όταν το πράγμα ξεφεύγει, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει που θα καταλήξει. Ακόμη λοιπόν και αν δεν γνωρίζουμε ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά, το ζήτημα τώρα είναι πώς θα ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση.

Υπάρχουν μερικές «συμπτώσεις» που γεννούν απορίες. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης η Ινδία δέχεται ένα κολοσσιαίο τρομοκρατικό χτύπημα που εκτιμάται ότι σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τρομοκράτες που έχουν τη βάση τους στο Πακιστάν. Οι διεθνείς αναλυτές εκτιμούν αυτή τη στιγμή ότι ο κίνδυνος ενός πολέμου μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν είναι πολύ αυξημένος και ότι ένας τέτοιος πόλεμος θα ήταν ασφαλώς πολύ επικίνδυνος για την ανθρωπότητα συνολικά. Λίγες εβδομάδες αργότερα το Ισραήλ επιτίθεται κατά της παλαιστινιακής Χαμάς και ξεκινάει έναν αιματηρό πόλεμο.

Την τελευταία στιγμή και με τα χίλια μύρια κόλπα προσπαθεί το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να βρει δανεικά για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες τον Ιανουάριο. Τον πρώτο μήνα του νέου έτους η Ελλάδα πρέπει να δανειστεί 10 δισ. από τα 41 δισ. που θα χρειαστεί να δανειστεί ολόκληρο το 2009. Είναι δεδομένο ότι το επιτόκιο με το οποίο θα δανειστούμε θα είναι πολύ υψηλό. Περί αυτού δεν χωράει αμφιβολία. Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι αν θα βρεθούν θεσμικοί επενδυτές να μας δανείσουν ή αν θα χρειαστεί να καταφύγουμε σε άλλα δάνεια από κρατικά κεφάλαια της Κίνας ή της Ρωσίας ή αν θα επέμβει τελικά η Ευρωπαϊκή Ενωση για να αποφύγουμε την προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή τη στιγμή είναι κυριολεκτικά τραγική, αφού τα δημόσια ταμεία είναι εντελώς άδεια. Καμία εκταμίευση δεν γίνεται από το Δημόσιο ούτε για εγκεκριμένα κονδύλια όπως οι επιδοτήσεις και οι υπηρεσίες στέλνουν καθημερινά αιτήματα για χρήματα στο υπουργείο Οικονομικών αλλά δεν υπάρχει ανταπόκριση.

Εφέτος είναι η πρώτη φορά που τα συνήθως λαλίστατα διοικητικά στελέχη των τραπεζών και των χρηματιστηριακών εταιρειών αποφεύγουν να κάνουν προβλέψεις. Και αυτοί όμως που μιλάνε στον Τύπο, είναι επιφυλακτικοί. Κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει το 2009 ούτε στην παγκόσμια οικονομία ούτε φυσικά στην ευρισκόμενη στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ελληνική οικονομία. Μπορούμε άραγε να ρίξουμε μια ψύχραιμη ματιά στα ζητήματα; Για να το καταφέρουμε πρέπει να συμφωνήσουμε ότι «η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη στηρίχτηκε στα δανεικά» και δεύτερον ότι «η υπόθεση ότι όλες οι αξίες θα ανεβαίνουν διαρκώς αποδείχτηκε τραγικά λανθασμένη». Αυτά τα δύο σημεία μάς δίνουν το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση του τι συμβαίνει σήμερα και πού θα βρεθούμε αύριο.

Για να αποφασίσει κάποιος τι θα κάνει όταν βρίσκεται σε δίλημμα, πρέπει πρώτα να σκεφτεί τι θέλει. Ποιος είναι, δηλαδή, ο στόχος του. Αυτό λείπει σήμερα από την ελληνική κοινωνία. Βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά σε προβλήματα τα οποία παραμένουν άλυτα επί δεκαετίες. Και η αιτία είναι ότι δεν ξέρουμε ούτε τι θέλουμε ούτε ποιοι είμαστε. Δεν έχουμε εθνικό στόχο ούτε εθνική ταυτότητα. Δεν ξέρουμε αν θέλουμε να είμαστε μια ευρωπαϊκή χώρα με μια ανοικτή δυτικού τύπου οικονομία ή μια κρατικοδίαιτη κλειστή οικονομία, τι είδους δημοκρατία θέλουμε να έχουμε, τι είδους Αστυνομία θέλουμε να έχουμε, ποια Παιδεία θέλουμε να έχουμε, ποια είναι η θέση μας στις διεθνείς εξελίξεις, τι θέση παίρνουμε απέναντι στην τρομοκρατία, αν είμαστε με το θεριό ή με τον Γιάννη.

Η εξεύρεση δανεικών είναι το βασικό, ίσως και το μοναδικό μέλημα του υπουργείου Οικονομίας. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η οικονομική πολιτική της χώρας. Ηδη οι ξένοι δανειστές αύξησαν το επιτόκιο με το οποίο μας δανείζουν στο 2,30% πάνω από το βασικό ευρωπαϊκό επιτόκιο και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ελλήνων τραπεζιτών, θα μας το αυξήσουν ακόμη περισσότερο τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, όταν το Δημόσιο θα παρακαλάει για δάνεια.

Με την επικείμενη αλλαγή κυβέρνησης, εν μέσω της διεθνούς οικονομικής κρίσης και της κοινωνικής αναταραχής, καλό θα είναι να θέσουμε έναν νέο εθνικό στόχο, προκειμένου να αλλάξουμε μερικά πράγματα που μας βασανίζουν και που είναι η γενεσιουργός αιτία και των σημερινών βίαιων ταραχών. Το σημαντικότερο από αυτά είναι η αντίληψή μας περί κράτους και δημοκρατίας. Το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος ακραία κομματικό, και αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές με την κυβέρνηση Καραμανλή. Ο κόσμος χωρίζεται σε δικούς μας και άλλους: οι δικοί μας διορίζονται, οι άλλοι όχι· οι δικοί μας προάγονται, οι άλλοι όχι· οι δικοί μας παίρνουν αυξήσεις, οι άλλοι όχι· οι δικοί μας μπορούν να κλέβουν, οι άλλοι όχι, και ούτω καθεξής. Επειδή λειτουργούν έτσι τα πράγματα, αυξάνεται ο αριθμός αυτών που μένουν στο περιθώριο, που τα βλέπουν όλα μαύρα και που φυσικά δεν σέβονται κανέναν θεσμό. Και λογικό είναι να μη σέβονται τους θεσμούς, διότι οι θεσμοί είναι διεφθαρμένοι. Εχουμε μια διεφθαρμένη και ανίκανη κυβέρνηση, μια ανίκανη και επικίνδυνη Αστυνομία, μια Δικαιοσύνη που ανέχεται πολιτικές παρεμβάσεις, παπάδες και καλόγερους που βουτάνε το παγκάρι, γιατρούς που παίρνουν φακελάκια, εφοριακούς που παίρνουν μεγαλύτερους φακέλους και υπαλλήλους της Πολεοδομίας που παίρνουν ολόκληρους χαρτοφύλακες με λεφτά. Εχουμε δασκάλους που διαλύουν τα σχολεία για να εισπράττουν από τα ιδιαίτερα, καθηγητές πανεπιστημίου που δεν πατάνε στο μάθημα και ζουν από τα διοικητικά συμβούλια και τις επιτροπές, κατεστραμμένα σχολεία, ρημαγμένα πανεπιστήμια.

Η χρονιά που έρχεται θα είναι πολύ δύσκολη για όλους. Πολύ πιο δύσκολη από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα. Η διεθνής οικονομική κρίση θα βαθύνει, κύμα απολύσεων θα σαρώσει όλες τις οικονομίες, δεν αποκλείεται να έχουμε αρκετές πτωχεύσεις τραπεζών και κολοσσιαίων επιχειρήσεων στο εξωτερικό και το πιστωτικό σφίξιμο θα διατηρηθεί. Ολα αυτά αναμένεται να οδηγήσουν και σε μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις οι οποίες δεν ξέρουμε πού θα καταλήξουν.

Τα χθεσινοβραδινά επεισόδια, ένα κυρίως αποτέλεσμα θα έχουν. Η κυβέρνηση με ενα ακόμη επικοινωνιακό τρίκ, Θα συγκαλέσει το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών προκειμένου να «πάρει το ελεύθερο» για να «χειριστεί» την κατάσταση. Ο «χειρισμός» ασφαλώς θα στηριχτεί στην άγρια καταστολή η οποία προκύπτει σήμερα ώς αναγκαιότητα αφού πρώτα κατατρομοκρατήθηκαν οι πολίτες απο τις καταστροφές που η ίδια η αστυνομία κατ' εντολήν της κυβέρνησης επέτρεψε. Στόχος ήταν να ξεχαστεί η δολοφονία του ανήλικου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και να ανατραπεί η άποψη της κοινής γνώμης υπέρ της κυβέρνησης και της αστυνομίας. Πρόκειται για ενα απλούστατο και εξαιρετικά χυδαίο σχέδιο το οποίο σύμφωνα με κορυφαίους πολιτικούς έχει μεγάλη δόση προβοκάτσιας απο τις μυστικές υπηρεσίες. Όσο και αν αυτή η άποψη μοιάζει με θεωρία συνομωσίας, δεν υπάρχει καμία άλλη λογική εξήγηση για το μέγεθος της καταστροφής που πραγματοποιήθηκε υπο την «υψηλή εποπτεία» της αστυνομίας.