Να ξεκινήσω με απορίες: Σε τι διάολο αποσκοπούσε η επίσκεψη του Μητσοτάκη στην Οδησσό όπου παρά λίγο να φάει και ένα ρωσικό πύραυλο στο κεφάλι;

Οι δυο κομματικοί σχηματισμοί, οι «Δημοκράτες» του Ανδρέα Λοβέρδου και η «Εθνική Ομάδα» του Κωστή Αιβαλιώτη ( ο οποίος υποσημείωσε ότι στοχεύει ,προς το παρόν, στις Ευρωεκλογές). Και πριν οποιοσδήποτε μού αντιτάξει το επιχείρημα που ήδη ακούστηκε , ότι δηλαδή «κάνει κόμμα ο κάθε πικραμένος», απαντώ προκαταβολικά ότι στις εκλογές του Ιουνίου, τρία κόμματα που βρέθηκαν αντιμέτωπα με τη χλεύη των «ερευνητών», μπήκαν πανηγυρικά στη Βουλή ( καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία): «Νίκη», «Πλεύση Ελευθερίας» και «Σπαρτιάτες». Και η κοινοβουλευτική δύναμη των τριών κομμάτων είναι «Σπαρτιάτες» 11 βουλευτές, «Νίκη» 10, και «Πλεύση Ελευθερίας» 6. Δηλαδή; 27 βουλευτές από τρία κόμματα σχεδόν από το πουθενά, έχουν θέση και φωνή στη Βουλή και σίγουρα έχουν αλλάξει την εικόνα της. Φυσικά όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί και σήμερα και χτες και προχτές και βαθιά μέσα στην κοινοβουλευτική μας ιστορία υπόκειντο στους νόμους της φθοράς – για να μην πω «και της διαφθοράς»- και των εσωτερικών προβλημάτων που τους διέλυαν. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τη…. δουλειά τους την είχαν κάνει : Να αλλάξουν τη φυσιογνωμία της Βουλής, να προβάλουν νέα πρόσωπα και ίσως μερικές φορές , να δημιουργήσουν κάποιες προσωπικότητες που απέκτησαν και κάποιο μέλλον. Γνωρίζω προσωπικά και αρκετά καλά και τον Ανδρέα Λοβέρδο και τον Κωστή Αιβαλιώτη. Δεν θα κάνω κριτική των προσωπικοτήτων τους γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Οι πολιτικοί κρίνονται από το έργο τους και όχι από τα…. ρεπορτάζ και τα σχόλια καλών και κακών γραφιάδων. Θα πω μόνο ότι ο απλός μου νους που παρακολουθεί πολύ στενά την πορεία της κυβέρνησης και του ίδιου του Μητσοτάκη , των συνεργατών του που φυσικά ΜΟΝΟΣ του επέλεξε, τις πρωτοβουλίες και το έργο του πρωθυπουργού και των υπουργών του και το μόνο πραγματικά ΑΡΙΣΤΟ έργο τους είναι η εξαιρετική διαχείριση της συμπεριφοράς και απόδοσης της προηγούμενης κυβέρνησης. Εδώ και καιρό το πάει «μία η άλλη». Ένα καλό, ένα στραβό. «Γιατί το κάνατε αυτό;» φωνάζει ο αγρότης ας πούμε. «Ναι, αλλά κάναμε κι αυτό» απαντά η κυβέρνηση που δεν έχει απάντηση στην ερώτηση του αγρότη αλλά έχει γεμάτο το οπλοστάσιό της. Και η στήριξη που έχει από τα ΜΜΕ είναι σχεδόν απόλυτη. Αυτή τη στιγμή, ύστερα από τα τρία νέα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή τον Ιούνιο, έρχονται άλλα δυο –προς το παρόν- με επικεφαλής πεπειραμένους κοινοβουλευτικούς που ανεξάρτητα από τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειες που έχουν, διαθέτουν το μεγαλύτερο προσόν: Εμπειρία στο πεδίο. Ένα στοιχείο που δεν αξιολόγησε, δεν πίστευε γιαυτό και ανεπαρκώς αξιοποίησε στις επιλογές του ο Μητσοτάκης, μηδενίζοντας την πείρα και τις ουσιαστικές γνώσεις των ανθρώπων που ΔΕΝ επέλεξε. Καλά ξεμπερδέματα. Μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα, δυο νέοι κομματικοί σχηματισμοί εμφανίστηκαν και ανακοίνωσαν ότι θα διεκδικήσουν την ψήφο των Ελλήνων στις Ευρωεκλογές. Δεν ξέρω εάν οι δυο αυτοί σχηματισμοί θα καταφέρουν να επιβιώσουν μέχρι τις Εθνικές Εκλογές – οψέποτε κι αν γίνουν- αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό είναι το σκοπούμενο.

Στην ταινία «Ζώνη Ενδιαφέροντος» που βραβεύθηκε με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, βλέπουμε τη ζωή της οικογένειας του Ρούντολφ Ες, που ζει… μεσοτοιχία με το Άουσβιτς.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και οι εφαρμογές της ωθούν την ανθρωπότητα σε μια νέα πραγματικότητα καθώς για πρώτη φορά αισθανόμαστε πως η διάνοια και η βούλησή μας δεν είναι το «αφεντικό» εδώ. Το νοητικό-επινοητικό μας μονοπώλιο απειλείται. Υπάρχει κίνδυνος ο έλεγχος της διαχείρισης πραγμάτων που μας αφορούν άμεσα να μειωθεί σημαντικά από το ίδιο μας το δημιούργημα. Από την άλλη πλευρά η "αφαίρεση " της ανθρώπινης υποκειμενικότητας που συνοδεύει την ΤΝ έχει εκτος από αρνητικές και θετικές πλευρές σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς ακόμη και στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας.

Με την ακρίβεια και τις τεράστιες δυσκολίες που έχουν τα νοικοκυριά να πληρώσουν τις υποχρεώσεις του μήνα, να είναι το νούμερο ένα πρόβλημα των πολιτών σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση θα δούμε μείωση τιμών σε 1500 προϊόντα στο σούπερ μάρκετ. Καλό είναι αυτό - αν πράγματι υπάρξει αντιληπτή από τους καταναλωτές μείωση - αλλά δεν είναι ούτε μόνιμο, ούτε επαρκές.

Δεν γνωρίζω αν και πόσο εσείς ασχολείστε με το θέμα, αλλά εγώ ουδόλως ανησυχώ εξαιτίας της ίδρυσης και λειτουργίας μη κερδοσκοπικών ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα.

Είναι φανερό πως η κυβέρνηση μετά τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα και τις δημοσκοπήσεις που τη δείχνουν να παραμένει άνετα πρώτη, έχει υπερεκτιμήσει τις ικανότητές της.

Λέμε για την Ελλάδα, αλλά ενώ εδώ οι πολιτικές εξελίξεις είναι σε μεγάλο βαθμό ορατές βραχυπρόθεσμα έως και μεσοπρόθεσμα, στη διεθνή σκηνή γίνεται ο κακός χαμός και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σχετική σιγουριά που θα κάτσει η μπίλια. Ακόμη περισσότερο, ούτε κανείς μπορεί να δει καθαρά τις συνέπειες, αν η μπίλια κάτσει εδώ ή εκεί, έτσι ή αλλιώς.

Ομολογώ έχω κουραστεί το τελευταίο διάστημα να διαβάζω τίτλους από δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών που υπογραμμίζουν με στόμφο ότι ο νέος κατώτατος μισθός θα έχει μπροστά το «8». Χαίρω πολύ. Ο κατώτατος μισθός βρίσκεται στα 780 ευρώ μικτά. Αυτό έλειπε να μην έχει μπροστά το «8» μετά την αύξηση.

Καμία αντίρρηση να λάμψει η πλήρης αλήθεια και να τιμωρηθούν από την (υποτίθεται) αδέκαστη και άξια δικαιοσύνη όσοι έχουν ευθύνες για την τραγωδία στα Τέμπη. Η σκληρή αλήθεια όμως είναι ότι αυτή «η στραβή», που σημάδεψε με τον πιο οδυνηρό τρόπο 57 οικογένειες, αποτελεί τραγική απεικόνιση μιας καθημερινής πραγματικότητας όπως τη διαμορφώνουν σχεδόν ισομερώς η ελληνική πολιτική τάξη, οι ελληνικοί κρατικοί μηχανισμοί και η ελληνική κοινωνία. Η δική τους συμπεριφορά καθορίζει την καθημερινότητα που βιώνουμε, μόνο που εκείνη τη φορά το κόστος της γενικευμένης αβελτηρίας, ανικανότητας, ανευθυνότητας, ποικιλόμορφης διαφθοράς και ωχαδερφισμού ήταν τεράστιο σε ανθρώπινες ζωές και μάλιστα νεανικές. Δυστυχώς δε, με εξαίρεση τους χαροκαμένους γονείς και συγγενείς, όσα λέγονται και γίνονται σήμερα στη δημόσια αρένα σχετικά με αυτή τη φοβερή τραγωδία, από τις πολιτικές διαμάχες, μέχρι τις αναφορές στα μήντια και ως τις πεζοδρομιακές εκδηλώσεις δήθεν οργής και θλίψης επιβεβαιώνουν την διαπίστωση ότι «αυτή είναι η Ελλάδα» μας και έτσι την θέλουμε! Τελεία και παύλα.

Πολλά είναι τα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις ένα χρόνο μετά την τραγωδία των Τεμπών.

Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου και οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ έχουν ένα κοινό διακύβευμα. Την τιθάσευση του λαϊκισμού. Μόνο που τα δεδομένα δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Οι καμπάνιες έχουν ήδη αρχίσει να σχεδιάζονται με την Τέιλορ Σουίφτ κοινό παρονομαστή και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Και να θέλει να αγιάσει κανείς, ο Σύριζα δεν τον αφήνει. Να θέλει να αδιαφορήσει, όπως εγώ, πάλι δεν τον αφήνει και αυτό πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι προσόν. Δεν είναι λίγο να τραβάς την προσοχή, να καταφέρνεις να ασχολούνται μαζί σου ενώ είσαι φούσκα. Από την άλλη πλευρά όμως οι σύντροφοι το έχουν παρακάνει. Και εμείς είμαστε ταγμένοι με την γελοιοκρατία αφού ζούμε σε αυτή τη χώρα, και εμείς είμαστε λάτρεις του γελοίου, αλλά έλεος. Οι Συριζαίοι βάλθηκαν όλοι μαζί (ηγεσία, στελέχη, μέλη) να μας ξεκάνουν με τα καμώματά τους. Θα πάμε από ακράτητο γέλιο, χωρίς μάλιστα τη βοήθεια του γνωστού αερίου που το προκαλεί και το χειρότερο είναι ότι δεν δείχνουν καμία διάθεση για ανάπαυλα. Τέτοια παραγωγή γελοιότητας και γέλιου με μαζική συμμετοχή πρωταγωνιστών και κομπάρσων δεν έχει ματαγίνει…

Θέλοντας και μη, πάλι με τον Κασσελάκη θα ασχοληθώ, απλά γιατί ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην ασχοληθώ. Έχει σίγουρα κάποια προσόντα, κάποιες επικοινωνιακές ικανότηττες αλλά αυτά που λέει και αυτά που κάνει, προκαλούν. Προκαλούν το κοινό αίσθημα ,προκαλούν περιέργεια, προκαλούν θυμό, προκαλούν διάθεση για αατεισμό, προκαλούν απορίες…. γενικά προκαλούν.

Είναι δύσκολο να βρει κανείς πού παραπέμπουν όσα γίνονται στο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους πρωταγωνιστές τους. Μοιάζει με επιθεώρηση, με δελφινάριο, με κωμωδία, με ιλαροτραγωδία, με ψυχόδραμα, με τραγωδία, με τρικυμία σε φλυτζάνι του καφέ, με όλα αυτά μαζί, ή και με τίποτα από δαύτα; Και ταυτόχρονα, αξίζει και σε ποιο βαθμό η ενασχόληση μαζί τους; Είναι διασκεδαστικό, έχει πλάκα το θέαμα, ή μήπως είναι βαρετό; Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω και πάντως δεν επιθυμώ να εμφανίζομαι ότι αντιμετωπίζω αφ’ υψηλού τις εξελίξεις στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τυπικά τουλάχιστον, σε μία χώρα με κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως η Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να κρατηθώ και να μη πω ότι όλα αυτά που έφτασαν σε κρεσέντο με το άνοιγμα του συνεδρίου, την ξαφνική παρέμβαση Τσίπρα και την «αρχηγική» εμφάνιση Κασσελάκη, έχουν χαρακτηριστικά εντελώς «αλά γκρέκα», αλλά και με πολύ μεγάλη δόση συριζαϊκής ιδιαιτερότητας, γι’ αυτό και δεν θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά…

Το συλλαλητήριο των αγροτών στο κέντρο της Αθήνας την Τρίτη (20/2) ήταν πράγματι μεγαλειώδες, αλλά είναι ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση δεν προτίθεται να αλλάξει στάση. Η κάνουλα έκλεισε και αυτό δεν αλλάζει.