Με το ριζίτικο "Σε ψηλό βουνό" του Κώστα Μουντάκη, η Ντόρα Μπακογιάννη αποχαιρετά τον πατέρα της, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με μια ανάρτηση στο Facebook.

Το ποίημα “Αν” αφιέρωσε τον παππού του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης, με ανάρτηση στην προσωπική σελίδα του στο Facebook.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Χαρίλαου Φλωράκη για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Νοέμβριο του 1989.

Ακόμα μία φορά, λες και υπήρχε καμία αμφιβολία, η Γερμανία επέβαλε την αισχροκερδή πολιτική της εναντίον της πιο αδύνατης χώρας του ευρώ.

O Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πέθανε και μαζί του μία ολόκληρη εποχή. Μία εποχή που αν μη τι άλλο πρόσφερε μία σειρά ηγετών με τους οποίους είτε συμφωνούσαμε είτε διαφωνούσαμε παθιασμένα . είχαν τσαγανό , ήταν ξεκάθαροι έως εμμονικοί με το τι ήθελαν και πώς να το πετύχουν, γι’ αυτό άλλωστε και τα πάθη που άναψαν που τους συνοδεύουν μέχρι σήμερα. Κάποιοι λένε πως ήταν ο τελευταίος μεγάλος Πρωθυπουργός μετά τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου . Ίσως γιατί είχε δει την καταστροφή να έρχεται , ίσως γιατί είχε επιχειρήσει να εφαρμόσει στην εποχή του αυτά που τώρα μας επιβάλλονται ως μέτρα σωτηρίας. Ίσως αν είχαν γίνει κάποιες από τις σοβαρές μεταρρυθμίσεις από τότε θα είχαμε αναστείλει την κατηφόρα και δεν θα βρισκόμασταν εδώ που είμαστε.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία ώς ένας κορυφαίος πολιτικός του Κέντρου και της Δεξιάς παράταξης, ο οποίος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επί πολλές δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο πριν, όσο και μετά τη χούντα. Έντονη προσωπικότητα, με ισχυρές και σαφέστατες απόψεις τις οποίες εξέφραζε με θάρρος κόντρα στις απόψεις του συρμού, ιδιαίτερα μορφωμένος και πολύγλωσσος σε αντίθεση με την πολύ μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών, ο Μηστοτάκης στεκόταν στη διεθνή πολιτική σκηνή ισάξια με τους ηγέτες πολύ ισχυρότερων χωρών. Πατριώτης, χωρίς ποτέ να απομακρυνθεί από τις ελληνικές αξίες και παραδόσεις και διατηρώντας διαρκώς πολύ στενή επαφή με τις ρίζες του στην Κρήτη, ο Μητσοτάκης ήταν φανατικά φιλοευρωπαίος πολιτικός και προωθούσε τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα. Ήταν μαχητικός μεταρρυθμιστής ώς Πρωθυπουργός και πίστευε ακράδαντα και αταλάντευτα οτι η χώρα πρέπει να ακολουθήσει ένα δρόμο προσαρμογής στα δυτικά πρότυπα, σε μια εποχή που επικρατούσε ο αριστερός λαικισμός και η αμφισβήτηση του ευρωπαικού προσανατολισμού της χώρας. Ακόμη και σήμερα ο ευρωπαικός προσανατολισμός παραμένει ζητούμενο από μεγάλο μέρος του λαού, αλλά αμφισβητείται από συντεχνίες και από πολλούς σύγχρονους πολιτικούς. Ήταν ένας άνθρωπος γενναίος, κατάφερνε να διατηρήσει την ψυχραιμία του ακόμη και σε ακραία επικίνδυνες για τον ίδιο καταστάσεις ( η ψυχραιμία του ακόμη και το προηγούμενο βράδυ της προγραμματισμένης από τις δυνάμεις κατοχής εκτέλεσης του, προκαλεί έκπληξη σε όλους) και είχε υψηλού επιπέδου χιούμορ. Ρεαλιστής, θεωρείτο κυνικός από τους επικριτές του, αλλά η πραγματικότητα συνήθως τον δικαίωνε. Απέκτησε φανατικούς φίλους και ακόμη περισσότερους φανατικούς εχθρούς ακόμη και μέσα στους κόλπους της κεντροδεξιάς παράταξης. Κέρδισε όμως τον σεβασμό πολλών πολιτικών του αντιπάλων ακόμη και από το χώρο της κεντροαριστεράς. Μετριοπαθής, κεντρώος και προοδευτικός, ο Μητσοτάκης δεν κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των εκπροσώπων της “λαικής δεξιάς” οι οποίοι πάντα υποστήριζαν τους “Καραμανλικούς”. Κέρδιζε μόνο την ανοχή τους και μάλιστα προσωρινά, αλλά οι διαφορές απόψεων και νοοτροπίας ενός κεντρώου με τους βουλευτές της λαικής δεξιάς ήταν πάντα ορατές. Ο Μητσοτάκης αποδείχθηκε πολύ “προοδευτικός” για την ελληνική δεξιά παράταξη. Τελικά, οι απόψεις που υποστήριζε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι οποίες την έντονα αριστερόστροφη εποχή της Μεταπολίτευσης θεωρούνταν ακραία φιλελεύθερες από την πλειοψηφία των πολιτικών και των πολιτών, επεκράτησαν σε όλες τις δυτικές κοινωνίες και αποτελούν τη βάση για την πολιτική που εφαρμόζεται τόσο στην Ευρώπη όσο και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Ώς Πρωθυπουργός προσπάθησε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για να προσαρμοστεί η χώρα στα Ευρωπαικά πρότυπα. Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που δεν κατάφερε να περάσει ο Μητσοτάκης μας επιβάλλονται σήμερα από τα μνημόνια. Αν είχε αφεθεί να τις εφαρμόσει τότε ο Μητσοτάκης με ήπιο τρόπο και σταδιακά, σήμερα δεν θα αντιμετωπίζαμε αυτή τη βίαιη εφαρμογή τους και η χώρα ενδεχομένως να μην είχε βρεθεί καν στην ανάγκη υποστήριξης από τη διεθνή κοινότητα. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η χώρα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει έναν σταθερό Ευρωπαικό προσανατολισμό που να διασφαλίζει την πορεία της με στόχο την ευημερία και την πρόοδο, αλλά ταλαντεύεται μεταξύ δεξιών πρακτικών και αριστερών ιδεοληψιών, διχασμένη και ανίσχυρη απέναντι στους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Ο Μητσοτάκης αποτελούσε ένα σταθερό σημείο αναφοράς για την ελληνική πολιτική. Υπό αυτή την έννοια, παρόλο που είχε αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική λόγω ηλικίας, ο πολιτικός κόσμος και η χώρα ολόκληρη έγιναν φτωχότεροι με τον θάνατο του. Η Ελλάδα έχασε χθές ένα καταφύγιο και έναν σύμβουλο με λογική και ψυχραιμία που χρειάζεται πάντα σε δύσκολες στιγμές.

Σαν χτες θυμάμαι τη βραδιά των εκλογών του Οκτωβρίου του ’93. Κι ας ήμουν μικρό παιδί. Ήταν εμφανής ο προβληματισμός για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα. Ένα ακόμα σταθεροποιητικό πρόγραμμα της ελληνικής οικονομίας διακοπτόταν πριν ολοκληρωθεί. Και η διακυβέρνηση της χώρας περνούσε σ’ έναν βαριά άρρωστο πρωθυπουργό και το αμφιβόλου ποιότητας περιβάλλον του…

Ο άνθρωπος στον οποίον ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα λείψει περισσότερο από κάθε άλλον-ακόμα ίσως και από τα ίδια τα παιδιά του- είναι ο δημοσιογράφος Γιάννης Πευκιανάκης που υπήρξε για τέσσερις δεκαετίες ο στενότερος και πιο αφοσιωμένος συνεργάτης του.

Λέει ο Ευκλ. Τσακαλώτος, λίγες μόλις ημέρες έπειτα από το ναυάγιο του Eurogroup της 22ης Μαΐου: «Ευελπιστούμε με καλούς όρους για μια καλύτερη συμφωνία» και «νομίζω ότι οι εξελίξεις μετά από το Eurogroup της 22ης Μαΐου που ειδικά σε εφημερίδες εκτός Ελλάδας και σε συζητήσεις που γίνονται από τους πολιτικούς των χωρών μελών της Ευρωζώνης, φαίνεται ότι ήταν σωστή η απόφασή μας να μην δεχτούμε αυτή τη συμφωνία».

Σαν σήμερα, το 1979, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραφε στο Ζάππειο την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Οι ενστάσεις για το «εθνάρχης», που χρησιμοποίησα σε προηγούμενα άρθρα, με παρακίνησαν να συνοψίσω –εξ αφορμής και της επετείου– τους λόγους για τους οποίους δικαιούται πλήρως τον τίτλο…

ΕΜΕΙΣ: Τελικά, έχουμε συμφωνία για την εκταμίευση της δόσης ή δεν έχουμε; Και τι θα γίνει με το χρέος; Την κολοκυθιά θα παίζουμε; Θα δεχθούν να μας το ανακουφίσουν επιτέλους, πότε και πόσο; Τι ρόλο παίζει το ΔΝΤ και τι θέλουν οι Ευρωπαίοι; Θα βάλουν πλάτη άραγε οι Αμερικανοί για το χρέος;

Στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μετά την εκλογική ήττα όπου ο Α. Σαμαράς έριξε το γάντι στους αμφισβητίες ο Νίκος Δένδιας ζήτησε την διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου για να εισπράξει τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «Νικολάκης» του πρώην πρωθυπουργού ο οποίος του καταλόγισε αχαριστία.

Με ένα ατράνταχτο και καταλυτικό επιχείρημα ο Γιάννης Μπαλάφας επέλεξε να υποστηρίξει τις θέσεις του και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα της αλλοπρόσαλλης κυβερνητικής πολιτικής.

Επανασυγκολήθηκε, λένε οι «Κλουζώ» της αντιτρομοκρατικής, ο παγιδευμένος φάκελος, που εξερράγη στα χέρια ενός δημόσιου προσώπου-πρώην πρωθυπουργού και όχι στα χέρια της αγράμματης και αφελούς κυρά-Θεώνης, από την Κάτω Πλατανιά...

Πέρασε καιρός από τότε που ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ομολόγησε αφοπλιστικά από το βήμα της Βουλής ότι «δυστυχώς το Μνημόνιο είναι το μοναδικό εθνικό σχέδιο που διαθέτουμε» και τίποτε δεν άλλαξε μέχρι σήμερα.

Οι σπασμωδικές αντιδράσεις των αρμοδίων υπηρεσιών που ακολούθησαν την δολοφονική επίθεση κατά του Λουκά Παπαδήμου σε μια προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών σε ξένες πλάτες, μεταδίδουν την εικόνα αστείου κράτους.