Καρδιοχειρουργοί ή άλλοι ιατροί επεμβατικών ειδικοτήτων ζητούν πλέον αμοιβές 30% με 40% χαμηλότερες για να προσελκύσουν ασθενείς. Έτσι η αμοιβή προ κρίσης για μια επέμβαση ανοικτής καρδιάς που κόστιζε για έναν πρωτοκλασάτο ιατρό 10.000 ευρώ αγγίζει σήμερα τα 6.000, ενώ για έναν με «μικρότερο» όνομα το ποσό από 5.000 έχει πάει στα 3.000 ευρώ. Βέβαια, ούτε λόγος, τις περισσότερες φορές για παραστατικά, έστω κι αν αυτές οι δαπάνες για τον ασθενή ακόμα εκπίπτουν ως δαπάνη από το φορολογητέο εισόδημα. Η επιβάρυνση του ΦΠΑ καθιστά «μη ελκυστική» τη λήψη της απόδειξης, καθώς συχνά ξεπερνάει τα 1000 ευρώ ο πρόσθετος φόρος που καλείται μετρητοίς να καταβάλλει ο ασθενής.
Παρά, τη μείωση των «μαύρων» αμοιβών, όμως, το κόστος για τον «πελάτη» δεν φαίνεται να αποκλιμακώνεται. Έτσι για έναν άρρωστο π.χ. για μια εβδομάδα νοσηλείας σε ιδιωτικό νοσοκομείο για ευαίσθητη χειρουργική επέμβαση ξεπερνά και πάλι τα 10.000 ευρώ (χωρίς να υπολογίζονται άλλες εξετάσεις) καθώς πλέον έχει να καταβάλλει πέρα από την αμοιβή ιατρού τα έξοδα διαμονής κτλ.
Ο λόγος έγκειται στο γεγονός ότι πλέον τα ασφαλιστικά ταμεία, μετά και τις προωθούμενες αλλαγές αλλά και τις οικονομικές δυσκολίες, δε θα καταβάλλουν νοσήλια στα ιδιωτικά νοσοκομεία. Έτσι ο ασθενής θα υποβάλλεται και στη δαπάνη για το ξενοδοχειακό κομμάτι της νοσηλείας, κάτι που μέχρι σήμερα γινόταν με ένα μικρό ποσοστό συμμετοχής ανά ταμείο. Ήδη, μάλιστα, μερικά ευγενή ταμεία έχουν περικόψει τις δαπάνες που καταβάλλουν σε ιδιωτικά θεραπευτήρια.
Στο πλαίσιο αυτό έντονη στροφή παρατηρείται στα δημόσια νοσοκομεία, κι ειδικά στα έκτακτα περιστατικά, όπου και το «φακελάκι» δεν «παίζει» όσο στις προγραμματισμένες εισαγωγές ….