Σημείωνεται ωστόσο ότι Αν σε μία άσκηση της ευαισθησίας των μεγεθών υποθέσουμε ότι από το 2014 και μετά ο ρυθμός μεγέθυνσης θα είναι 1% χειρότερος, τότε το χρέος θα φτάσει στο 123%, ενώ αν η μεγέθυνση είναι 1% υψηλότερη κάθε έτος, τότε το χρέος μειώνεται στο 100%, δηλαδή στο επίπεδο του 2001.

Στα συμπεράσματα της μελέτης αναφέρεται ότι η διασφάλιση της εφαρμογής των δημοσιονομικών μέτρων που έχουν ήδη εξαγγελθεί, η υλοποίηση και επέκταση των διαρθρωτικών αλλαγών και δημοσιονομικών μέτρων που ήδη έχουν προγραμματισθεί, αλλά δεν έχουν αποτιμηθεί (π.χ. για τη φοροδιαφυγή), και η εφαρμογή ενός εκτεταμένου προγράμματος αποκρατικοποιήσεων μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα

Αυτό θα σηματοδοτούσε την ουσιαστική μείωση του χρέους και την έναρξη ενός ισχυρού ενάρετου κύκλου στην οικονομία με θεαματικά αποτελέσματα.

Αν, για παράδειγμα, εφαρμοζόταν ένα πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων της τάξης των €11 δισ. για την περίοδο 2010-2013

Αν, επίσης, οι διαρθρωτικές αλλαγές συντελούσαν στον καταληκτικό ρυθμό μεγέθυνσης του 6% (ανάπτυξη περίπου 4%) το 2020, αντί για 3,5% του βασικού σεναρίου, και

Αν τα πρωτογενή πλεονάσματα της περιόδου 2014-2020 ήταν υψηλότερα κατά €17 δισ. (περίπου €2,5 δισ. ετησίως κατά μέσο όρο), αύξηση που εν μέρει όμως θα προέρχεται από την υψηλότερη μεγέθυνση,

Η αποκλιμάκωση του χρέους θα ήταν σημαντική και ουσιαστική, κοντά στο 87%.

Δείτε αναλυτικά τη μελέτη στα σχετικά αρχεία